کفويت يعنى چه؟

کد خبر: 38486

حجت الا‌سلام و المسلمين حاج سيد على اکبر حسيني

زن و شوهرى که مى خواهند عمرى را با هم زندگى کنند و براى تربيت فرزندانى سالم و صالح کوشش و همکارى نمايند بايد با يکديگر توافق و همتايى و همانندى نسبى داشته باشند تا مجذوب يکديگر شوند وبتوانند نيازهاى جسمى و روحى يکديگر را درک کنندو به آن پاسخ گويند. در جاهليت قبل از اسلام، قشر بندى قبيله‌اي، مکانت و پايگاه و طبقه اجتماعي، ملاک همه ارزش‌ها و وصلت‌ها شمرده مى شد و بر همين اساس ازدواج صورت مى گرفت و کفويت به همانندى و همتايى طبقاتى و قبيله‌اى تفسير مى شد. پيامبر اعظم اسلام - صلى الله عليه و آله - براى شکستن اين پندار و جلوگيرى از انحراف ها، « اسلام» و « ايمان» را به عنوان شرط بايسته و لازم در امر ازدواج معرفى نمود و عقد ازدواج را بدون آن باطل دانست. کفو در لغت به معناى نظير و شبيه است و در ازدواج بدين معناست که ميان زن و شوهر بايد تا حدى شباهت وجود داشته باشد. نخستين و برترين ملاک در کفويت از نظر دين مبين اسلام، ايمان به خداست و به فرموده رسول اعظم اسلام - صلى الله عليه و آله - « مومن، کفو مومنه است.» (1) و « مومنان، بعضى کفو بعضى ديگرند.»(2) مگر ممکن است يک انسان مسلمان و مومن با يک زن غير مسلمان (مشرک يا ملحد) در مسير زندگى دائم در آداب و رسوم زندگى و در تعليم و تربيت فرزندان هم فکر و همراه و هم جهت باشند؟ فتواى حضرت امام خمينى رحمت الله عليه در اين باره چنين است؛ « زن مسلمان نمى تواند به عقد کافر درآيد، مرد مسلمان هم نمى تواند با زن‌هاى کافر غير کتابيه به طور دائم ازدواج کند و به احتياط واجب، ازدواج دائم با زن‌هاى کافره اهل کتاب جايز نيست ولى صيغه کردن اهل کتاب مانند يهود و نصارا مانعى ندارد.» دومين ملاک، ديندارى است. مقصود از ديندارى التزام به عقايد و احکام و اخلاق اسلامى است، التزام عملى به دستورات دينى است، فرد ديندار کسى است که به انجام واجبات متعهد و کوشا باشد و از ارتکاب محرمات بپرهيزد، البته کسى که بر اساس فهم و بصيرت به ايمان گرويده و به خدا و رسولش ايمان آورده باشد، خود را متعهد به انجام اعمال و آداب دينى مى داند و هرچه فهم و معرفتش بيشتر گردد، التزام و تعهدش بيشتر مى شود و تا آن جا پيش مى رود که علاوه بر واجبات در حد مقدور به مستحبات نيز مى پردازد و فراتر از پرهيز از محرمات، از مکروهات نيز اجتناب مى کند. رسول خدا (ص) از اينکه مردى صرفا به خاطر مال يا جمال، با زنى ازدواج کند نهى فرموده‌اند« ؛ زيبايى چهره زن بر زيبايى دينش برگزيده نشود.» (3) و نيز فرموده‌اند؛ « با زنان معمولا به خاطر چهار چيز ازدواج مى شود؛ مال و ثروتش، جمال و زيبايى‌اش، ديندارى‌اش، اصل و نسب و خانواده‌اش و تو با زن ديندار ازدواج کن. (4) سومين ملاک، اخلاق نيکوست. اخلاق نيکو ثمره ايمان به خدا و پيامد معرفت و بصيرت دينى و نتيجه ديندارى واقعى است. با زن زشت رو مى توان زندگى کرد، اما با زن بد اخلاق بى آزرم هرگز. به همين خاطر در انتخاب همسر، محاسن اخلاقى وى نيز مى بايد مورد توجه و بررسى کامل قرار گيرد تا مبادا زن زيبا و به ظاهر ديندار، ترشرو و بى آزرم، پر توقع و کينه جو، خودخواه و از خود راضي، نزد ديگران بى مقدار و با شوهر خويش ناسازگار باشد. براى يک پسر جوان که خود داراى ايمان و تقوا، عقل وهوشمندى و محاسن اخلاقى است اصل، سعى و کار و تلاش براى تامين زندگى است، دوشيزه‌اى سزاوار همسرى است که علاوه بر ايمان ود ينداري، فهيم و يادگير، حيا کننده و عفيف، پاکدامن و مهربان، امين و راستگو و باوفا باشد، آگاه وسالم و با نشاط، گشاده رو و پرلبخند، رئوف و همراه و فروتن براى شوهر، سهل گير و با گذشت و نرم خو، پر لطف و با صفا و کمک کار، قانع و کم خرج و صرفه جو، پاکيزه و آراسته و خوشبوو در تهيه غذا و اداره امور خانه توانا و کوشا و خوش سليقه و در آخرين کلام موافق و سازگار و صميمى باشد. تذکر: البته روشن است که همه اين صفات و اخلاق خوب در يک درجه از اهميت نيستند، برخى مانند فهم و حيامندي، عفت و پاکدامني، مهربانى و امانت داري، راستگويى و وفادارى از اهميت بيشترى برخوردارند که لازم است به عنوان خلقيات بايسته مورد توجه قرار گيرند و بقيه در زمره اخلاقيات شايسته شمرده شوند. (به اين صفات در روايات اماميه اشاره رفته است.( 5) زوج بايد بر وجود اخلاق بايسته در همسر مورد انتخاب خود پافشارى و تاکيد کند و نسبت به بقيه صفات در قلب خود بنگرد که کدام يک براى او از اهميت بيشترى برخوردار است، همان‌ها را طلب کند. اما آيا دوشيزه جوانى را با اين صفات مى توان يافت؟ و چگونه بايد به وجود اين صفات پى برد و او را انتخاب کرد؟ پى نوشتها: 1 و 2 - وسايل الشيعه ج 14 ص44 و ص 49 3- آثار الصادقين ج 7ص 466 4- کنز العمال ج 16 ص 303 5 - به وسائل الشيعه ج 14 مراجعه نمائيد
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت