گزارش سولانا تحت فشار كاخ سفيد
گزارش البرادعي مدير كل آژانس بين المللي انرژي اتمي ضمن اينكه بر شفافيت و صلح آميز بودن فعاليت هاي هسته اي جمهوري اسلامي ايران تاكيد و تصريح دارد، خود به شاخصي براي سنجش راستي آزمايي مواضع برخي كشورها در قبال ايران تبديل شده است.
فارس: انتشار گزارش واقعگرايانه آژانس بينالمللي انرژي اتمي درباره فعاليتهاي هستهاي صلحآميز ايران كاخ سفيد را بر آن داشته خاوير سولانا مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا را براي ارائه گزارشي منفي عليه ايران تحت فشار قرار دهد. گزارش البرادعي مدير كل آژانس بين المللي انرژي اتمي ضمن اينكه بر شفافيت و صلح آميز بودن فعاليت هاي هسته اي جمهوري اسلامي ايران تاكيد و تصريح دارد، خود به شاخصي براي سنجش راستي آزمايي مواضع برخي كشورها در قبال ايران تبديل شده است. گزارش اخير البرادعي از يك سو نشان داد آژانس بين المللي انرژي اتمي ظرفيت و پتانسيل آن را دارد كه حداقل بطور نسبي به عنوان نهادي مستقل فعاليت كند و از سوي ديگر با انتشار گزارش اخير آژانس، مواضع متناقض و برگرفته از سياستهاي دوگانه برخي قدرتهاي غربي بيش از پيش آشكار شد و نشان داد كه چگونه برخي كانون هاي محورگرا در جهان نظير كاخ سفيد درگرداب سياستهاي متناقض و پارادوكسيكال گرفتارند. "شون مك كورمك" سخنگوي وزارت امور خارجه آمريكا بلافاصله پس از انتشار گزارش البرادعي، در اقدامي شتابزده اعلام كرد واشنگتن از اين پس چشم اميد به گزارش "خاوير سولانا" مسئول سياست خارجي
اتحاديه اروپا دوخته است. وي گفت گزارش سولانا نشان خواهد داد ايران همچنان به نفي جامعه بين الملل ادامه مي دهد. از ديدگاه تحليلگران، اين موضعگيري "مك كورمك" بوضوح حكايت از آن دارد كه واشنگتن بيشتر از آنكه منتظر نظر كارشناسي نهادهاي بين المللي و سياسي جهان باشد، با لحن تحكم آميز بر اجراي سناريويي از پيش تعيين شده تاكيد دارد. "مك كورمك" با اين ادبيات در واقع به سولانا تاكيد دارد كه اشتباه البرادعي را مرتكب نشود و مواضع امريكا را محور گزارش خود قرار دهد! "سولانا" قرار است تا پايان نوامبر (دو هفته آينده) گزارش خود را در خصوص فعاليت هاي هسته اي ايران به گروه 1+5 ارائه دهد. سخنان "مك كورمك" نشان مي دهد واشنگتن در قبال پرونده هسته اي ايران به هيچ روي در پي حقيقت يابي و شفافيت نيست بلكه با بهانه جويي هاي مختلف براي دستيابي به اهداف ديگري تلاش مي كند. با اين وجود شكل گيري رويدادهاي سياسي نشان مي دهد كه كانون هاي خردگرا در جهان و نيز نهادهاي بين المللي مستقل مايل نيستند دراين نوع حركت با واشنگتن همگام باشند و نشانه هاي ايجاد فاصله و زاويه اين محورها با واشنگتن پس از انتشار گزارش البرادعي آشكارتر شده است. "يان جيچي"
وزير امور خارجه چين اخيرا تصريح كرد پكن به اظهارات مقامات ايراني مبني بر صلح آميز بودن فعاليت هاي هسته اي اين كشور اعتماد دارد . محور روسيه نيز گزارش و نظر آژانس بين المللي انرژي اتمي را ملاك قضاوت در خصوص فعاليت هاي هسته ايران قرار داده است. از سوي ديگر نشست اعضاي گروه 1+5 براي بررسي گزارش اخير آژانس بين المللي انرژي اتمي در خصوص فعاليت هاي هسته ايران به علت عدم حضور نماينده چين به تعويق افتاد.اين جلسه قرار بود دوشنبه 28 آبان (19نوامبر) برگزار شود و لغو آن تصميم گيري شوراي امنيت براي تحريم بيشتر ايران را به تاخير انداخت. تحليلگران عدم حضور نماينده چين در نشست 1+5 را به معناي تشديد شكاف و اختلاف دراين گروه مي دانند، بنابراين بايد اذعان داشت كه گرچه امكان صدور قطعنامه سوم عليه ايران منتفي نشده است ولي واشنگتن قطعا در ادامه اين راه با مشكلات و دشواريهاي جدي مواجه خواهد شد، ضمن اينكه مخالفت برخي محورها نظير روسيه و چين با تكروري و يكجانبه گرايي آمريكا دراين روند موجب مي شود در صورت صدور قطعنامه سوم عليه ايران اين قطعنامه بسيار ضعيف و كم ضمانت باشد و يا در عمل ضمانت اجرايي خود را از دست بدهد. اظهارات اخير
"شون مك كورمك" سخنگوي وزارت امور خارجه آمريكا و مواضع غيركارشناسي ديگر مقامات اين كشور نشان مي دهد براي كاخ سفيد چگونگي و مفاد گزارش آژانس بين المللي انرژي اتمي و يا ديگر نهادهاي بين المللي فرقي نمي كند بلكه واشنگتن فقط حاضر است ديدگاههاي همسو با سياستهاي خود را بپذيرد و دراين ميان به نظر و قضاوت هيچيك از نهادهاي بين المللي كمترين اهميتي نمي دهد. كارشناسان معتقدند انحراف هسته اي كشورهاي عضو آژانس بين المللي انرژي اتمي به هيچ وجه دغدغه مقامات واشنگتن نيست زيرا كاخ سفيد بخوبي واقف است كه فعاليت اين كشورها كاملا تحت نظارت آژانس قرار دارد، بلكه نگراني اصلي آمريكا، دستيابي اين كشورها به فناوري نوين و توليد علم توسط آنان است. كاخ سفيد براساس برنامه هاي بلند مدت خود در جهت استيلا بر تمامي منابع انرژي جهان تلاش مي كند و در اين جهت هيچ حقي براي ديگران قايل نيست. درشرايطي كه جهان با بحران ناشي از كمبود انرژي مواجه است و تا اتمام منابع نفتي و سوخت هاي فسيلي زمان زيادي باقي نمانده و نيز در حالي كه اثرات و پيامدهاي ناشي از مصرف سوخت هاي فسيلي محيط زيست را بشدت تهديد مي كند، واشنگتن تلاش مي كند از دستيابي ديگر كشورها
به منابع جديد انرژي ممانعت كند تا از اين طريق منايع انرژي در دهه هاي آينده را در كنترل خود داشته باشد. براساس اعلام آژانس بينالمللي انرژي اتمي تا اكتبر سال 2006ميلادي 442نيروگاه هسته اي فعال در جهان ثبت شده است كه در 30 كشور مستقر هستند. اين نيروگاهها 370گيگاوات برق توليد مي كنند كه 16درصد كل الكتريسيته توليدي جهان را تشكيل مي دهد. نكته حايز اهميت اينكه تمامي اين نيروگاهها در كشورهاي توسعه يافته و عمدتا در آمريكا قرار دارند. آمار بيانگر آن است كه در ميان كشورهاي در حال توسعه هند 7 راكتور در حال احداث دارد و قرار است تا سال 2022ميلادي هشت راكتور ديگر نيز به تعداد راكتورهاي اين كشور اضافه شود. همچنين چين در حال حاضر 10 راكتور فعال و چهار راكتور در حال احداث دارد. پكن قصد دارد تا سال 2020ميلادي تعداد پنج راكتور ديگر نيز به 14راكتور موجود اضافه كند. ژاپن نيز قصد دارد تا سال 2017 تعداد 13 راكتور ديگر به مجموع راكتورهاي خود اضافه كند. همچنين براساس اين آمار ژاپن 30 درصد انرژي برق خود را از راكتورهاي هسته اي تامين مي كند و فرانسه نيز 78درصد انرژي الكتريكي خود را از نيروگاههاي هسته اي بدست مي آورد.اين آمار
بوضوح بيانگر آن است كه كشورهاي صنعتي بويژه آمريكا به عنوان كشوري كه بيشترين نيروگاههاي اتمي را دراختيار دارد به انرژي هسته اي به عنوان اصلي ترين منبع تامين انرژي مي نگرد. نكته ديگر اينكه كشورهاي توسعه يافته و بويژه آمريكا براي ديگر كشورهاي جهان در قبال اين ميزان مصرف انرژي هيچ حق و جايگاهي قايل نيستند و همواره طي تقريبا پنج دهه گذشته از راههاي گوناگون مانع ازدستيابي كشورهاي در حال توسعه به منابع جديد انرژي شده اند. گزارش هاي سازمان بين المللي انرژي اتمي حاكيست طي 35 تا 40سال گذشته مصرف جهاني انرژي دو برابر شده است ولي تقريبا تمامي اين افزايش به كشورهاي صنعتي و توسعه يافته اختصاص داشته و كشورهاي در حال توسعه سهم چنداني از آن نداشته اند. براساس داده هاي آماري، مصرف سرانه برق درنيجريه بطور متوسط 70 كيلووات ساعت در سال است يعني هشت وات براي هر شهروند نيجريه اي كه براي روشن كردن يك چراغ هم كافي نيست در حالي كه مصرف سرانه برق در كشورهاي توسعه يافته هشت هزار و 600 كيلووات ساعت درسال است كه صد برابر مصرف سرانه برق در نيجريه است. اين دوگانگي و شكاف عميق حاكي از سياست هاي يكجانبه گرايانه قدرتهاي بزرگ و مانع تراشي
براي كشورهاي در حال توسعه به منظور دستيابي به منابع ارزان و جديد انرژي است. همچنين براساس گزارش آژانس بين المللي انرژي اتمي اگر روند حاضر در الگوهاي مصرف انرژي ادامه يابد، مصرف انرژي در سال 2030ميلادي نسبت به ميزان كنوني حدود 60 درصد افزايش مي يابد. با توجه به اين آمار دو سوال اساسي مطرح مي شود: نخست اينكه سهم كشورهاي در حال توسعه از اين افزايش چقدر است و دوم اينكه چنانچه اين افزايش با استفاده از سوختهاي فسيلي حاصل شود در آن صورت جهان چگونه با خطرات وپيامدهاي ناشي از محيط زيست مواجه خواهد شد. واقعيت آن است كه چنانچه روند كنوني و سياست انحصارگرايي كشورهاي قدرتمند نظير آمريكا تداوم يابد در آن صورت بازهم كشورهاي در حال توسعه نصيبي از افزايش انرژي نخواهند برد. از سوي ديگر آمار نشان مي دهد كه مواد زايد ناشي از فعاليت راكتورهاي هسته اي جهان در حال حاضر سالانه 10هزار تن است كه در مقايسه با ضايعات ناشي از مصرف سوخت هاي فسيلي بسيار ناچيز است زيرا ميزان مواد و گازهاي سمي ناشي از سوخت هاي فسيلي كه براي توليد برق مصرف مي شود سالانه 25ميليارد تن محاسبه شده كه مستقيما وارد جو زمين مي شود و بشدت سلامت محيط زيست را به
مخاطره افكنده است. در چنين وضعيتي شگفت آور اينكه قدرتهاي بزرگ با توسل به انواع اهرمهاي سياسي و اقتصادي از دستيابي ديگر كشورها به انرژي صلح آميز هسته اي ممانعت بعمل مي آورند اين جز انحصارطلبي و محورگرايي اين قدرتها توجيه ديگري ندارد. به بيان ديگر از ديدگاه تحليلگران ابراز ترديدهاي قدرتهاي بزرگ جهاني نسبت به ماهيت فعاليتهاي هسته اي كشورهاي ديگر عمدتا نوعي فرافكني سياست هاي انحصارگرايي خود آنان است و با هدف ممانعت از گسترش مرزهاي علمي در زمينه هاي مختلف صورت مي گيرد. آمريكا از جمله كشورهايي است كه هنوز "پروتكل الحاقي" سازمان بين المللي انرژي اتمي را امضا نكرده است. اين پروتكل در سال 1990ميلادي مطرح و به امضا 118عضو آژانس رسيد كه براساس آن بازرسان آژانس مي توانند از مراكز هسته اي كشورهاي عضو بازديد بعمل آورند. همچنين آمريكا از جمله كشورهايي است كه هنوز پيمان "منع آزمايش هاي هسته اي " را تصويب نكرده است. اين پيمان نيز در سال 1996ميلادي مطرح شد و گام مهمي در جهت ممانعت از آزمايش هاي جديد هسته اي وتوليد بمب اتمي محسوب مي شود. نكته حايز اهميت اينكه اگر كاخ سفيد مشروعيت و موضوعيت آژانس بين المللي انرژي اتمي را
قبول دارد چرا از مصوبات و دستورات آن استنكاف مي ورزد و اگر اين آژانس را قبول ندارد چگونه است كه ديگر كشورها را ملزم به رعات تمامي مصوبات آن مي داند.
دیدگاه تان را بنویسید