معصومه ابتکار : برای چشم هایش
در یکی از آخرین بازدیدهای استانی ام به تبریز رفتیم. اصرار داشتم که به دیدار خانواده شهید حنیفی برویم. گفتند از تبریز تا روستای آنها که دهها کیلومتر با اسکو فاصله دارد راه دوریست و از پرواز بازگشت می مانیم. ولی بالاخره دعایم گرفت و پرواز به تعویق افتاد.
چشم دریچه نور و نگاه است و به همین خاطر بسیار عزیز. می دانستم برای او که با چشم هایش زیبایی طبیعت را می دیده و با تیزی نگاهش از طبیعت پاسداری می کرده، وحشت چشمان همیشه بسته، عمیق و جانکاه است. هر کاری که می توانستم برای چشم هایش کردم ... و شاید نه فقط برای چشم هایش بلکه برای طبیعتی که نیازمند آن چشم ها بود. اواخر سال 1383 بود. در بیمارستان وقتی به ملاقاتش رفتم و او را دیدم که چگونه در 23 سالگی با انتخابی شجاعانه و از سر وظیفه شناسی گرفتار تاریکی شده است، بر خود لرزیدم. با چندین پزشک مجرب مشورت شد و وضعیتش را با مراکز فوق تخصصی چشم پزشکی کشور و حتی مشاوره تخصصی با مرکز چشم پزشکی رویال مادرید در میان گذاشتیم. شخصا با آقای الویری سفیر وقت کشور در اسپانیا صحبت کردم تا شاید بتوانیم از طریق جراحی، بینایی را به او و او را به طبیعت مظلوم این سرزمین بازگردانیم، اما ... نشد. خطر همان طور که در کمین طبیعت است، برای حافظان آن نیز گوش خوابانده است. او که اینک با چشمانی بسته در بستر افتاده بود، در اعماق تاریکی به آخرین لحظات تجربه روشنایی فکر می کرد و به تصویر ماندگار همکار و دوستش که اینک دیگر نبود. آن دو با هم در
منطقه شکار ممنوع سهند شهرستان اسکو مورد اصابت گلوله های شکارچی متخلف قرار گرفته بودند و آخرین تصاویر در روشنایی از دست رفته چشم هایش، چهره نگران و خون آلود شهید بهرام حنیفی بود که بر زمین افتاد و دیگر برنخاست. در یکی از آخرین بازدیدهای استانی ام به تبریز رفتیم. اصرار داشتم که به دیدار خانواده شهید حنیفی برویم. گفتند از تبریز تا روستای آنها که دهها کیلومتر با اسکو فاصله دارد راه دوریست و از پرواز بازگشت می مانیم. ولی بالاخره دعایم گرفت و پرواز به تعویق افتاد. در روستا و در خانه پدری اش با خانواده و همسر و فرزند و دوستانش دیدار کردیم و ... جالب تر از همه مجموعه اشعار بسیار زیبایی از شهید را نشان دادند و قطعاتی از آن را خواندند که نشان از درک و دانش وعرفان او داشت. فکر کردم عشق و شیقتگی اش نسبت به امام حسین (ع) که در اشعارش بود کار دستش داد و از نوع شعر هایش می شد فهمید که او اهل ماندن نبود و پرواز را بر قرار ترجیح می داد. خداوند لطف کرد و توانستیم با دستور صریح آقای خاتمی و مصوبه دولت این دو محیط بان را رسمی کنیم. به نام هر یک هم خانه ای خریداری شد تا مشکلات خانواده های آنان کاهش یابد. چند روز پیش با خبر
شدم که دو محیط بان شجاع و دلیر در خوزستان به شهادت رسیده اند. برای آقای محمودی راد که در استان های بوشهر و فارس هم شاهد شهادت محیط بانان بوده، غمگین شدم. آن طور که می گویند (وبلاگ سید محمد مجابی) حادثه بسیار تلخی بوده که در جریان تعقیب شکارچیان متخلف دو محیط بان عزیز مسعود نجفی وقدرت ساتیاروند طی تصادف درجاده ای میان دزفول و شوش به شهادت رسیدند و سه محیط بان دیگر به شدت مجروح شده اند. یک بار دیگر به یاد چشم هایش افتادم و آن شعر اقبال لاهوری که گفت: ای جوانان وطن جان من و جان شما
لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید