دشواری تحریم آمريكابا گزارش البرادعی
«هاكان وايبرگ» در خصوص گزارش اخير البرادعي گفت: براي طولاني مدت رويكرد و نگرش آمريكا به سازمان ملل و مراجع آن از جمله شوراي امنيت،اجراي اهداف خود يا مشروعيت بخشيدن به آنها از اين طريق بوده است.
فارس: مدير موسسه تحقيقات صلح كپنهاك گفت:گزارش البرادعي شرايط را براي آمريكا دشوار ساخته كه تحريمهاي بيشتري عليه ايران اعمال نمايد. «هاكان وايبرگ» در خصوص گزارش اخير البرادعي گفت: براي طولاني مدت رويكرد و نگرش آمريكا به سازمان ملل و مراجع آن از جمله شوراي امنيت،اجراي اهداف خود يا مشروعيت بخشيدن به آنها از اين طريق بوده است. اين امر در خصوص بوسني و تشديد بمباران عليه عراق در 1998( بدون قطعنامه شوراي امنيت كه به طور يكجانبه همراه با انگليس آن كشور را بمباران كرد)، در مورد حمله به يوگسلاوي در 1999( بدون صدور قطعنامه شوراي امنيت، اما دست كم همراه با ناتو)، در مورد حمله به افغانستان در سال 2001( يك قطعنامه صادر شد اما براي توجيه جنگ قطعنامه ديگري لازم بود) و حمله به عراق در سال 2003( روشن بود كه اين حمله نظر اكثريت را در شوراي امنيت كسب نكرد و در آن زمان ناتو در خاورميانه مستقر شده بود) اتفاق افتاد. وي افزود: با اين وجود در هر زمان، آمريكا براي يافتن شرايط جديد و ترتيبات سازمان جهت مشروع و مجاز ساختن اقدامات خود بايد به شوراي امنيت مراجعه كند. مقايسه ميان امروز و سال 2003 جالب است. در آن زمان آقاي بليكس،
مسئوليت داشت. اميد مي رفت كه وي گزارشي در خصوص سلاحهاي كشتار جمعي به شوراي امنتيت ارسال نمايد كه مي توانست منجر به صدور قطعنامه شوراي امنيت جهت مشروع ساختن حمله اي كه از ماهها قبل طراحي شده بود، گردد. اما وقتي كه وي اين گزارش را نداد بازرسان و سازمان ملل، هر دو، مورد بدگويي قرار گرفتند و اعلام شد كه اين موضوع ارتباطي به آنها ندارد. به هر حال، جنگ بدون حمايت شوراي امنيت آغاز شد. در آن زمان بليكس و در حال حاضر آقاي البرادعي. مدير موسسه تحقيقات صلح كپنهاك تصريح كرد: گزارش البرادعي به صراحت اين موضوع را براي آمريكا دشوار ساخته است كه تحريمهاي بيشتري اعمال نمايد و نمي تواند از جنگ عليه ايران از طريق شوراي امنيت حرفي بزند. بنابراين، اكنون او( البرادعي) مورد مذمت قرار گرفته است و از سوي رسانه هاي جمعي آمريكا و اسرئيل و سياستمداران آنها به عنوان فرد نامرتبط با اين موضوع، اعلام شده است. افزون بر اين، اين گزارش، اين موضوع را براي آمريكا بسيار بعيد ساخته است - همانگونه كه در رابطه با مورد 2003 آشكار شد- كه بتواند ناتو و اتحاديه اروپا را پشت سر خود در خصوص موارد مشابهي مانند يوگسلاوي يا افغانستان متحد سازد. بسياري
از اين اعضا بيشتر از آمريكا مراقب قوانين بين المللي هستند. « وايبرگ» ادامه داد: آنچه كه آمريكا در اين شرايط انجام خواهد داد يك پرسش باز و بدون پاسخ است. در گذشته آمريكا به سازمان ملل اعتنايي نداشت و به چندين نقطه حمله كرد. آمريكا هر بار در اين خصوص كه چگونه ميتواند آسانتر به اهداف خود برسد اشتباهات بزرگي در محاسبات خود مرتكب شد.در 1999 آمريكا مطالبات و خواستههاي جديدي را براي يوگسلاوي مطرح ساخت تا مطمئن شود كه به جنگ اقدام مي كند. اما در نهايت بعد از 78 روز بمباران به منظور رسيدن به توافقي از اين خواسته هاي خود چشم پوشيد.( اين تصور ايجاد شده بودكه يك جنگ نميتواند از طريق نيروي هوايي پيروز شود.) وي افزود: جنگ در عراق و افغانستان هنوز خاتمه نيافته است و عليرغم هشدار كارشناسان نظامي و كارشناسان منطقه در آمريكا، اين جنگ آغاز شد. مجموعه اين مسائل پيش بيني اين قضيه را دشوار ساخته است كه آيا آمريكا به طور يكجانبه يا به همراه ائتلافي از اراده ها به ايران حمله خواهد كرد يا خير؟ اگر دولت آمريكا به سخنان رهبران نظامي و كارشناسان منطقهاي گوش فرا دهد، درك خواهد كرد كه نميتواند. اما اين مساله در گذشته كراراً
اتفاق افتاده است كه سياستمداران آمريكا گمان ميكنند كه بهتر ميدانند.
دیدگاه تان را بنویسید