راهکارهای امریکا درتعامل با ایران

کد خبر: 39718

انستیتو بروکینگز در تحلیلی نوشت : امروز ایران مهمترین موضوع سیاسی است و در بین نگرانیهای مهم سیاستگذاران آمریکایی قرار دارد. متاسفانه بحث درباره برنامه هسته ای ایران بسیار داغ شده و امید بسیار کمی برای آن وجود دارد. استفاده از الفاظ تند درواشنگتن درباره تهران کاهش نیافته است.

مهر: یک موسسه مطالعاتی غربی با ارائه 5 راهکار گزینه های پیش روی آمریکا را در نحوه تعامل با ایران بررسی و مهمترین گزینه را دیپلماسی معرفی کرده است. انستیتو بروکینگز در تحلیلی نوشت : امروز ایران مهمترین موضوع سیاسی است و در بین نگرانیهای مهم سیاستگذاران آمریکایی قرار دارد. متاسفانه بحث درباره برنامه هسته ای ایران بسیار داغ شده و امید بسیار کمی برای آن وجود دارد. استفاده از الفاظ تند درواشنگتن درباره تهران کاهش نیافته است. "سوزان مالونی" نویسنده این مطلب خاطرنشان می کند: شکست رویکرد کنونی آمریکا دربرابر ایران برای رسیدن به اهداف خود منعکس کننده پیچیدگی و دشواری این مسئله است که مقامهای آمریکا را به مدت نزدیک به 30 سال مایوس کرده است. البته این شکست حاصل چندین سال دیپلماسی فاجعه بار در قبال ایران و خاورمیانه بزرگتر است که دولت بوش از طریق یک سری فرضیه های اشتباه آنها را ارائه کرده است. در ادامه این مطلب آمده است : درک اینکه ما کجا و مهمتر اینکه چرا محاسبات اشتباه خود را انجام دادیم؛برای جلوگیری از تکرار و یا تداوم این سیاستها مهم است. یکی از مواردی که آمریکا را ناامید کرده، ناهماهنگی و بی ثباتی ذاتی راهکار آن در برابر ایران است. تلاشهای دولت آمریکا در برابرایران در نتیجه نبود توازن بین علاقه مندی آن به مذاکره با تهران با رد اساسی مشروعیت نظام ایران بی تاثیر شده است. مالونی راهکارهایی را برای آمریکا در نحوه برخورد خود با ایران پیشنهاد می دهد : نخستین و مهمترین نکته اینکه یک رویکرد موفق آمریکا در برابر ایران باید اعتراف به این مسئله باشد که تنها گزینه موجود برای سیاستگذاران آمریکایی دیپلماسی است. ما یک گزینه نظامی معتبر و موجود که نتیجه بهتری برای منافع ما در خاورمیانه داشته باشد، نداریم. هرگونه توسل به زور برای پرداختن به نگرانیهای ما در برنامه هسته ای ایران و یا مشارکت آن در تروریسم(!) به همه اهداف اولیه ما در این منطقه آسیب وارد می کند. دوم آنکه تعامل دیپلماتیک یک ابزار مناسب و بالقوه برای پرداختن به اختلافات عمیق ما با تهران است. تعامل با ایران یک مسیر اتوماتیک برای ایجاد روابط حسنه نیست و همچنین به معنای پیشنهاد یکجانبه برای یک معامله بزرگ نیست . بلکه به معنای بازگشت به موضعی است که از دیرباز وجود داشته مبنی براینکه ما آماده ایم با رهبران ایران به شکلی جدی و پایدار گفتگو کنیم و هرگفتگوی معتبری به معنای پرداختن به نگرانیهای عمیق از سیاستهای ایران برای منافع آمریکا و همپیمانان آن است. سوم آنکه بعید است فشار نرم تغییرات چشمگیری را در سیاست ایران و یا محاسبات استراتژیک رهبری ایران ایجاد کند. انتظاراز اینکه ما می توانیم از طریق فشارهای اقتصادی نظام ایران را متلاشی کنیم ممکن است یک گزافه گویی و یا به طور کلی نادرست باشد. چهارم آنکه یک ائتلاف گسترده بین المللی بهترین ابزار برای اعمال نفوذ خارجی در ایران است. ایجاد یک ائتلاف بین المللی برای برخورد با ایران نشان دهنده مسیر همیشگی دشوار پیش روی آمریکا در از بین بردن اختلافات بین منافع و رویکرد هم پیمانان و شرکای آمریکاست. اجماع بین المللی درباره ایران گسترده است، اما عمیق نیست. پنجم آنکه بازدارندگی یک راهبرد معتبر جایگزین است.درصورت نبود گزینه های بهتر دیپلماتیک و یا نظامی،واشنگتن می تواند و باید به طرف بازدارندگی معطوف شود. در پایان این مطلب آمده است : چالش واقعی برای واشنگتن و هم پیمانان آن طراحی راهبردی است که اهرم دیپلماتیک چندجانبه را برای مذاکره با ایران تا نهایت خود افزایش می دهد و همچنین اعتماد به ظرفیت و قابلیت آمریکا وهم پیمانان آن را برای مدیریت تمایلات منطقه ای ایران و تاثیر آن احیا می کند.
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت