هدف ما ژاپن شدن نيست
گفتگو با محمدرضا باهنر
از روزي که محمدرضا باهنر به عنوان بانفوذترين نماينده مجلس هفتم و در اولين روز کاري اين مجلس نطق خود را ايراد کرد و اعلام داشت مردم توقع زيادي ندارند و مجلس هفتم در راستاي تامين معيشت و رفاه عمومي حرکت مي کند تا امروز که به ماه هاي پاياني عمر اين مجلس رسيده ايم، سه سال و چند ماه گذشته است. - برداشت عمومي بر اين استوار است که مجلس هفتم نتوانست شعارهايي را که مدعي بود براي تحقق اش سر کار آمده، عملي کند. مروري بر عملکرد مجلس در بعد وضع قوانين و نيز نظارت مويد اين مطلب است که مجلس هفتم دستاورد مشخصي نداشته است. در اين باره
توضيح تان را بيان مي کنيد؟ ما درصدد تدوين و انتشار يک سند و کارنامه يي از عملکرد مجلس هفتم هستيم. اميدواريم ظرف يک ماه آينده اين گزارش آماده و منتشر شود، اما اگر شما گزارش کلي بخواهيد، طبعاً مباني مختلفي دارد. از نظر من مجلس هفتم چند کار خوب و «بي نظير» داشته است. نخست اينکه مجلس آرامش را به جامعه برگرداند. مجلس قبلي (ششم) تشنجات، دعواها و اختلافات را به سطح جامعه کشانده بود که خيلي هم زياد بود که ما فکر مي کنيم خود آرامش بخشي به
جامعه يکي از وظايف و احکام حکومت است که بايد در انجام اين کار تلاش کند. - آيا اين آرامش بخشي با انفعال مجلس توام نشد؟ شما مي خواهيد مناظره کنيد يا مصاحبه؟ - طبعاً مصاحبه، پس اجازه بدهيد به پرسش شما پاسخ بدهم. - بفرماييد. اين هم پرسش بود. يکي از بحث هاي مهمي که ما داشتيم هماهنگي مطالبات مجلس هفتم با مردم بود. ما تصورمان اين بوده و هست که مهمترين دغدغه مردم، علاوه بر مساله آرامش و امنيت، مساله دفاع از انقلاب و ارزش ها، مساله اشتغال و مساله سطح عمومي قيمت ها بود. علاوه بر اين مساله برخي مفاسد اجتماعي و اقتصادي است که وجود دارد. اينها مطالبه شده و اکنون هم وجود دارد. ما فکر مي کنيم مجلس هفتم همسويي خوبي با مطالبات مردم داشت. - مي توانيد هر کدام را توضيح دهيد؟ بله، مثلاً درخصوص رسيدن به اقشار پايين جامعه ظرف 4 سال گذشته از کف جامعه و از پايين ترين سطح اقشار جامعه شروع کرديم. اوايل آغاز به کار مجلس کميته امداد اعلام کرد به هر خانوار تحت پوشش 30 تا 40 هزار تومان مستمري کمک مي کند. خب 30 يا 40 هزار تومان براي اداره يک خانواده سه نفره که جزء ضعيف ترين اقشار جامعه است شرم آور است، هم براي نظام و هم براي دولت. مجلس
هفتم در چند حرکت اين مبلغ را به 5/3 تا 4 برابر رساند. اين کاري بود که در طول 30 سال گذشته بي نظير بود. يا مثلاً حقوق بازنشستگان را بررسي کرديم، معلوم شد ما بازنشستگاني داريم که 110 يا 120 هزار تومان حقوق مي گيرند. ما در يک قدم در سال 85 کف دريافتي بازنشسته ها را به 200 هزار تومان افزايش داديم. البته شايد کساني که حقوقشان 200 هزار تومان بوده از ما ناراحت باشند اما ما از کف شروع کرديم يا الان در بين معلمان ما حقوق زير 300 هزار تومان نداريم. - در حوزه اشتغال چه کرديد؟ در رابطه با اشتغال قدم هاي خوبي برداشته شد. ما براي اولين بار بعد از انقلاب نرخ بيکاري مان از 10 درصد پايين تر آمد. از طرفي چشم انداز ما براي سال 1404، اشتغال کامل است. يعني زير 5 درصد براي 18 سال ديگر. ما اکنون توانسته ايم از 10 درصد پايين بياييم. البته نمي خواهم بگويم نرخ بيکاري 10 درصد خوب است اما بايد ببينيم در گذشته چه بوده است و الان چگونه است.
توضيح تان را بيان مي کنيد؟ ما درصدد تدوين و انتشار يک سند و کارنامه يي از عملکرد مجلس هفتم هستيم. اميدواريم ظرف يک ماه آينده اين گزارش آماده و منتشر شود، اما اگر شما گزارش کلي بخواهيد، طبعاً مباني مختلفي دارد. از نظر من مجلس هفتم چند کار خوب و «بي نظير» داشته است. نخست اينکه مجلس آرامش را به جامعه برگرداند. مجلس قبلي (ششم) تشنجات، دعواها و اختلافات را به سطح جامعه کشانده بود که خيلي هم زياد بود که ما فکر مي کنيم خود آرامش بخشي به
جامعه يکي از وظايف و احکام حکومت است که بايد در انجام اين کار تلاش کند. - آيا اين آرامش بخشي با انفعال مجلس توام نشد؟ شما مي خواهيد مناظره کنيد يا مصاحبه؟ - طبعاً مصاحبه، پس اجازه بدهيد به پرسش شما پاسخ بدهم. - بفرماييد. اين هم پرسش بود. يکي از بحث هاي مهمي که ما داشتيم هماهنگي مطالبات مجلس هفتم با مردم بود. ما تصورمان اين بوده و هست که مهمترين دغدغه مردم، علاوه بر مساله آرامش و امنيت، مساله دفاع از انقلاب و ارزش ها، مساله اشتغال و مساله سطح عمومي قيمت ها بود. علاوه بر اين مساله برخي مفاسد اجتماعي و اقتصادي است که وجود دارد. اينها مطالبه شده و اکنون هم وجود دارد. ما فکر مي کنيم مجلس هفتم همسويي خوبي با مطالبات مردم داشت. - مي توانيد هر کدام را توضيح دهيد؟ بله، مثلاً درخصوص رسيدن به اقشار پايين جامعه ظرف 4 سال گذشته از کف جامعه و از پايين ترين سطح اقشار جامعه شروع کرديم. اوايل آغاز به کار مجلس کميته امداد اعلام کرد به هر خانوار تحت پوشش 30 تا 40 هزار تومان مستمري کمک مي کند. خب 30 يا 40 هزار تومان براي اداره يک خانواده سه نفره که جزء ضعيف ترين اقشار جامعه است شرم آور است، هم براي نظام و هم براي دولت. مجلس
هفتم در چند حرکت اين مبلغ را به 5/3 تا 4 برابر رساند. اين کاري بود که در طول 30 سال گذشته بي نظير بود. يا مثلاً حقوق بازنشستگان را بررسي کرديم، معلوم شد ما بازنشستگاني داريم که 110 يا 120 هزار تومان حقوق مي گيرند. ما در يک قدم در سال 85 کف دريافتي بازنشسته ها را به 200 هزار تومان افزايش داديم. البته شايد کساني که حقوقشان 200 هزار تومان بوده از ما ناراحت باشند اما ما از کف شروع کرديم يا الان در بين معلمان ما حقوق زير 300 هزار تومان نداريم. - در حوزه اشتغال چه کرديد؟ در رابطه با اشتغال قدم هاي خوبي برداشته شد. ما براي اولين بار بعد از انقلاب نرخ بيکاري مان از 10 درصد پايين تر آمد. از طرفي چشم انداز ما براي سال 1404، اشتغال کامل است. يعني زير 5 درصد براي 18 سال ديگر. ما اکنون توانسته ايم از 10 درصد پايين بياييم. البته نمي خواهم بگويم نرخ بيکاري 10 درصد خوب است اما بايد ببينيم در گذشته چه بوده است و الان چگونه است.
ما الان کمترين نرخ بيکاري را داريم. در مورد مسائل مربوط به مفاسد اجتماعي و اقتصادي کارهاي جدي شده است. علاوه بر همه اينها در مسائل استراتژيک يک کشور، مانند سياست خارجي و مسائل مربوط به انرژي هسته يي هماهنگي نسبتاً خوبي بين دولت، مجلس، شوراي عالي امنيت و قوه قضائيه به وجود آمده است که هم اکنون اين هماهنگي ها دارد دنبال مي شود در حالي که در مجلس قبلي (ششم) اينچنين نبود.
در آن مجلس فقط درگيري، اختلاف و اين حرف ها بود.همه اينها در حالي انجام شد که تقريباً ما برخوردهاي خيلي جدي هم با دولت داشتيم. به رغم اينکه با دولت همسو و هم جهت هستيم و سياست هاي راهبردي مان با يکديگر تطابق دارد اما نظارت هاي خودمان را به طور جدي هم انجام مي دهيم.
مجلس هفتم اولين مجلسي بود که به 4 وزير پيشنهادي رئيس جمهور راي نداد. در حالي که در گذشته چنين چيزي سابقه نداشت. حتي مجالسي که با دولت ها رقيب بودند. ما در مجلس پنجم که اکثريت را در اختيار داشتيم با دولت آقاي خاتمي راحت تر کنار آمديم. نمي خواهيم بگوييم افتخار است اما بودجه هايي که آقاي احمدي نژاد به مجلس داد را بسيار بيشتر متحول کرديم تا حتي اولين بودجه يي که سال اول مجلس هفتم آقاي خاتمي داد. بنابراين در ضمن اينکه تلاش کرديم هماهنگي و همدلي و دوستي داشته باشيم اما در شاخص هاي کمي نظارتي هم عدد و رقم بالايي داريم. تعداد سوالاتي که مطمئنم به عمر مجلس هفتم نمي رسد، تحقيق و تفحص هايي که بايد انجام شود آنقدر جدي و سنگين است که در مجموع فکر مي کنم کارنامه قابل دفاعي داريم. - آنچه شما از آن به عنوان آرامش مجلس هفتم ياد مي کنيد از نگاه نمايندگان منتقد و ناظران بيروني مجلس با انفعال يکي دانسته مي شود. آنان معتقدند مجلس هفتم با شعار آرام کردن فضاي سياسي کاملاً منفعل شد و نتوانست به وظايف اصلي خودش عمل کند.؟ اين حرف ها خوب است. اما در اصطلاح محاوره يي به اين حرف ها، حرف هاي گتره يي مي گويند که مثلاً خوب نتوانست عمل
کند. من فکر مي کنم بايد با عدد و رقم کار کنيم. من مي گويم ما وظايف کمي را خيلي بيشتر از مجلس ششم عمل کرديم. مجلس ششم تابع محض دولت بود در حالي که ما در مجلس هفتم هم بودجه عمومي دولت را متحول کرديم و هم وزرايش را خيلي جدي گرفتيم و هم استيضاح کرديم، هم تحقيق و تفحص جدي کرديم. برخي اوقات وزرا ديگر کلافه مي شوند از بس مجلس از آنها سوال مي کند.
در مساله تصويب قوانين مثلاً قوانين نظام پرداخت هماهنگ را در مجلس هفتم تصويب کرديم يا همين قانون اجراي اصل 44 قانون اساسي، اينها يکسري قوانين مادر است که ده ها سال منتظر بوديم. دولت منتظر بود، مجلس منتظر بود که اين کارها انجام شود. تعداد زيادي از قوانين ديگر مثل قانون تجارت و قانون مدني. کساني که مدعي هستند مجلس نتوانسته بايد دليل بياورند. اينها حرف گتره يي است.رسانه ها بايد کارهاي تطبيقي صورت بدهند. - منتقدان که عملکرد مجلس هفتم را انفعالي توصيف مي کنند شواهد و رخدادهاي زيادي براي اين انفعال دارند، مثلاً اعتراض نمايندگان به اينکه چرا دولت استعفاي لاريجاني را با آنها در ميان نگذاشت يا چرا دولت براي اجلاس خزر از نمايندگان دعوت نکرد؟ همه مجالس اقليت و اکثريت دارند. اکثريت مدافع وضع موجود است و تعامل مثبت مي کند. اقليت تعامل منفي مي کند. طبيعي است که بالاخره در مجلس هفتم هستند کساني که اگر از آنها بپرسيد به مجلس چه نمره يي مي دهيد، نمره صفر مي دهند يا به دولت نمره صفر مي دهند. البته توقع ما اين است که قضاوت ها مقداري عادلانه تر باشد، اما هيچ اشکالي ندارد ما در همين مجلس 60- 50 نماينده داريم که اقليت هستند و
طبيعي است که آنها از بعضي رفتارهاي ما ناراضي هستند. - شما از يک طرف اين گونه درباره اقليت قضاوت مي کنيد در حالي که استيضاحي که به عنوان نقاط مثبت عملکرد خودتان از آن ياد مي کنيد توسط همين اقليت سازماندهي و با مشقت بسيار عملي شده است. به ترکيب نمايندگاني که استيضاح آقاي فرشيدي را مطرح کردند، نگاه کنيد، اين گونه نيست که فقط نمايندگان اقليت در آنها باشند. برخي از دوستان ما هم معتقد بودند که آقاي فرشيدي بايد استيضاح شود. گرايش نماينده هم کاملاً مشخص است يا مثلاً تحقيق و تفحص هايي که در قوه قضائيه انجام شد 20 نفر امضا کردند. الان حضور ذهن ندارم اما حتماً نيروهاي اندکي از آن اقليت بوده اند يا تحقيق و تفحص از خودروسازي که نتايج آن هفته گذشته قرائت شد از طرف همه بود. - شما اشاره کرديد به اينکه به رغم همسويي و همدلي تان با دولت، نظارت تام و تمامي در قبال دولت اعمال کرده ايد. اين نظارت چرا شامل سوال از رئيس جمهور، استيضاح وزرا يا تحقيق و تفحص از شهرداري زمان رئيس جمهور نشد؟ همانطور که گفتم در اوايل مجلس هفتم، نمايندگان قصد داشتند آقاي حاجي را استيضاح کنند، چه کسي نگذاشت؟، ما نگذاشتيم. به صورت جدي ايستاديم. نه
اينکه جلوي قانون را بگيريم، چون راي من با نمايندگان اقليت هاي ديني فرقي نمي کند، اما بالاخره بعضي ها نفوذ کلام دارند و مي توانند تاثيرگذار باشند. از آنجا که استيضاح يک وزير حداقل به امضاي 10 نماينده نياز دارد، هميشه وزرا 10 نماينده مخالف در مجلس دارند، بنابراين اگر بگوييم همه نماينده ها از حقوق قانوني شان بايد استفاده کنند ديگر هر روز بايد شاهد استيضاح باشيم. شما مي دانيد بحث استيضاح در مملکت ما به گونه يي است که يک ماه تمام رسانه ها و دستگاه ها تحت الشعاع اين مساله قرار مي گيرند و دستگاه ها از کار باز مي مانند، بنابراين ما خيلي تلاش مي کنيم که استيضاح شکل نگيرد. هيات رئيسه وظيفه اش اين است که از استيضاح جلوگيري کند و الا اگر قرار باشد که آزاد باشد، تمام عمر مجلس در طول يک سال مي شود استيضاح، مملکت که اينطور اداره نمي شود. - در مورد تحقيق و تفحص از شهرداري... اتفاقا کميسيون امنيت ملي به تحقيق و تفحص از شهرداري راي داده بود اما مجلس راي نداد. اينها ديگر مسائلي است که به ما مربوط نمي شود، ما آيين نامه را رعايت کرديم. - شما بي نظيرترين دستاورد مجلس را افزايش مستمري خانوار هاي تحت پوشش کميته امداد بيان
کرديد، اما آقاي حداد در مقام رئيس مجلس وعده ژاپن اسلامي را به ملت داد. از طرفي وزير رفاه از افزايش جمعيت زير خط فقر خبر داد. در دوران همين مجلس تعداد خانواده هاي متقاضي مستمري کميته امداد بيشتر شده است. عملکرد مجلس براي کاهش يا ريشه کني فقر چه بوده است؟
بيشتر يا کمتر شدن رفاه يک امر نسبي است. ممکن است 10 سال آينده هم باز آنها که زير خط فقر هستند تعدادشان همان مقدار ثابت بماند. اين معنايش اين نيست که خط فقر بالا مي رود. مثلاً 12 سال قبل که موبايل آرام آرام در کشور راه مي افتاد من خودم به عنوان نماينده مجلس شرمم مي شد در خيابان با موبايل صحبت کنم، چون ديدم اکثر کساني که اطراف من هستند موبايل ندارند، اما امروز ما مي گوييم در کشور ما 8 ميليون خط موبايل دارد کار مي کند، 8 ميليون ديگر هم تا پايان امسال کارش راه مي افتد.
بيشتر يا کمتر شدن رفاه يک امر نسبي است. ممکن است 10 سال آينده هم باز آنها که زير خط فقر هستند تعدادشان همان مقدار ثابت بماند. اين معنايش اين نيست که خط فقر بالا مي رود. مثلاً 12 سال قبل که موبايل آرام آرام در کشور راه مي افتاد من خودم به عنوان نماينده مجلس شرمم مي شد در خيابان با موبايل صحبت کنم، چون ديدم اکثر کساني که اطراف من هستند موبايل ندارند، اما امروز ما مي گوييم در کشور ما 8 ميليون خط موبايل دارد کار مي کند، 8 ميليون ديگر هم تا پايان امسال کارش راه مي افتد.
حالا فرض کنيم از اين 16 ميليون خط، 5/1 ميليون آن در خانه ها تکراري است يعني در يک خانه 3 يا 4 موبايل وجود دارد در صورتي که الان بالاي 50 درصد خانواده هاي ما يک خط موبايل را دارند يا 50 درصد از خانواده هاي ايراني حداقل يک دستگاه ماشين دارند. زماني مثلاً مي گفتند که با 15 ماه حقوق يک معلم مي شود يک ماشين خريد، الان با 20 يا 25 ماه حقوق يک معلم مي توان اين کار را کرد. اگرچه اين نشان دهنده اين است که رفاه آمده پايين اما پاسخش اين است که آن زمان مي شد با 15 ماه حقوق اين کار را کرد که در کشور ما 10 هزار دستگاه ماشين توليد مي شد.
5 هزار دستگاه روي دست کارخانه ها مي ماند اما الان هر سال يک ميليون دستگاه ماشين در ايران به فروش مي رسد. فرقي ندارد ماشين توليدي يا وارداتي. باز فرض بگيريم از اين يک ميليون دستگاه، دويست هزار دستگاه در خانواده ها تکرار بشود، اما هفتصدهزار دستگاه را خانواده هايي دارند مي خرند که ماشين ندارند. بنابراين مي توان نتيجه گرفت که بالاي 50 درصد خانواده هاي ايراني ماشين دارند. زماني که درباره محروميت در جامعه سخن مي گوييم اينکه بگوييم زماني کشور از محدوديت درآيد ما اين اصطلاح را نمي پسنديم، ما مي گوييم ميانگين مملکت را مي گيريم که وضع رفاه چگونه است. هميشه آن درصد پايين را مي گوييم محروم. زماني اين محروميت از آب آشاميدني است يا محروميت از مدرسه است، اما ممکن است 20 سال ديگر اين محروميت از اينترنت باشد، کما اينکه الان در بعضي از روستاها مي رويم شکايت شان اين است که موبايل شان درست آنتن نمي دهد. من اتفاقاً مي خواهم بگويم که اين را هم بايد اسمش را محروميت بگذاريم اما نوع محروميت عوض مي شود. بالطبع اين خط فقر هم عوض مي شود. - تعريف شما از خط فقر عوض شده است؟ من نمي گويم تعريف عوض شده، چون شاخص ها خط فقر را تعيين مي
کنند و شايد زماني مي شد با يکصد هزار تومان شاهانه زندگي کرد اما امروز با 500 هزار تومان هم شايد نشود زندگي خوبي داشت. بنابراين نمي شود گفت خط فقر ما چون يک روزي 50 هزارتومان بوده الان هم بايد 50 هزار تومان باشد. الان خط فقر ما 400 هزار تومان است، ممکن است 5 سال ديگر 800 هزار تومان باشد. - با اين اوصاف مجلس براي ريشه کن کردن يا کاهش فقر چه کرده است؟ من مي خواهم بگويم فقر اصلاً يک مفهوم مطلق نيست. بنابراين اگر ما دهک هاي جامعه را ده دهک تعريف کنيم هميشه بايد هواي آن دو دهک پايين را داشته باشيم. حتي اگر آن دو دهک الان وضع شان مثل دهک 5 سال قبل باشد. بنابراين من اصلاً اعتقاد ندارم که رفاه مطلق در کشور ما کاهش پيدا کرده است بلکه حتماً بيشتر شده است. حتماً جامعه مرفه تر شده است. حتماً مصرف کشور بالاتر رفته است در سوخت، در دارو، در بهداشت و چيزهاي ديگر. البته اين مختص به مجلس هفتم يا دولت نهم نيست همه دولت ها کار و خدمت کرده اند اما کسي که مدعي باشد ما رفاه مطلق مان پايين آمده خلاف مي گويد. - آقاي باهنر، در چند سال اخير کشور به خاطر درآمدهاي نفتي افسانه يي ثروتمندتر از هر دوره يي شده است اما همين رفاهي که شما
مدعي هستيد بيشتر از گذشته است، به نظر مي رسد درست نباشد چرا که اکثريت مردم احساس محروميت بيشتري مي کنند. درواقع سوال اين است اگر آمارها مي گويد رفاه بيشتر شده است پس چرا در بين مردم اين حس وجود ندارد و حس سخت شدن زندگي بيشتر شده است؟ عرض من اين است که درصد اجاره نشين ها در سال 65 چقدر بوده، در سال 75 چقدر بوده و در سال 85 چقدر بوده است. اين مي شود مقايسه والا ما که شايد تا 50 سال ديگر هم مشکل مسکن داشته باشيم. اما بايد نسبي بسنجيم. اگر شما فکر مي کنيد زماني همه خانواده هاي داراي مسکن ملکي باشند اولاً شايد حالا حالاها اتفاق نيفتد. ما الان مي گوييم 80 درصد معلم هاي کشور که جزء پايين ترين حقوق بگيران کشور هستند خانه ملکي دارند.
البته معنايش اين نيست که بگوييم 20 درصدي که اجاره نشين هستند ما بي خيال شان شويم. خير آنها هم بايد ملک داشته باشند اما اينکه شما مي گوييد بدتر شده، بدتر يعني چه؟ ما بدتر به اين مي گوييم اگر امسال 20 درصد اجاره نشين داريم سال بعد 25 درصد اجاره نشين داشته باشيم. يعني يک نفر آنقدر به او فشار بيايد که برود خانه اش را بفروشد خرج زندگي جاري اش کند و به تبع آن مستاجر شود. به اين مي گوييم بدتر و الا اگر 20 درصد اجاره نشين هاي امسال بشود 18 درصد ما مي گوييم بهتر شده است. ما اگر توانستيم دو درصد کساني را که مستاجر هستند در طول سال صاحبخانه کنيم، اين يک پيشرفت است. - يعني سالي دو درصد به افراد خانه دار در کشور اضافه مي شود؟ من مي خواهم بگويم اگر دو درصد مستاجران ما ساليانه کم شود ما از نظر مسکن رو به جلو بوده ايم. - الان رو به جلو بوده ايم؟ بله، - از تمام امکانات زندگي؟ شما از هر نظر که نگاه کنيد. - پس چرا يک مستاجر اگر سال گذشته توانسته يک مکاني را با پول مشخصي تهيه کنيد امسال نمي تواند ولو با درصدي اضافه همانجا را به عنوان مستاجر تهيه کند؟ اگر خانه هاي مستاجرين ما سال به سال کوچک تر شود يا اينکه ما سالانه ده هزار
از خانواده هايمان بي مسکن باشند و خداي ناکرده کارتن خواب، اين خيلي وحشتناک است. اما اگر ما ساليانه تعداد مالکين مان بيشتر شود، حتي يک درصد ما مي گوييم وضع رفاه بيشتر مي شود. - شما با شعار ژاپن اسلامي سرکار آمديد. آيا مجموعه عملکرد مجلس هفتم توانست ايران را به سمت ژاپن اسلامي شدن پيش ببرد؟ اين را از آقاي حدادعادل بپرسيد. اصلاً هدف ما ژاپن شدن نيست. هدف ما چشم انداز 20 ساله نظام جمهوري اسلامي است که در مجمع تشخيص مصلحت نشستيم و به تصويب رسانديم و به سمت آن داريم حرکت مي کنيم. - اما برخي معتقدند ايران به سمت کره شمالي اسلامي شدن پيش مي رود؟ اين گونه نيست. جناح دوم خرداد مي خواهد ايران را کره شمالي کند، ما نمي گذاريم.
منبع: اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید