خیلی از روحانیون فکر می کردتد امام اشتباه می کند

کد خبر: 41141

گفتگو با آل اسحاق

خیلی از روحانیون فکر می کردتد امام اشتباه می کند
- با تشکر از فرصتي که در اختیار ما گذاشتید، لطفاً مختصری از گذشته خودتان بفرمایید. طبق آن چه در شناسنامه من آمده، در سال 1309 به دنیا آمده ام، زماني كه پدرم «حاج شیخ کریم آل اسحاق» از مراجع تقلید زمان بوده است. زمستان ها در محضر پدر به زنجان می رفتیم و تابستان ها در خوئین بودیم. در آن ایام رفت و آمد همچون امروز ساده نبود و دشواري‌هاي فراواني داشت؛ راه ها مال رو بود و ما براي سفر به زنجان مجبور به اقامت یک شبه در زرین آباد شده و صبح فرداي آن شب، راهي زنجان می شدیم. من تا کلاس ششم ابتدایی در «مدرسه توفیق زنجان» تحصیل کردم. بعد از اين دوره مرحوم آقاجان (پدرم) من را برای ادامه تحصیل به قم فرستاد. در 18 سالگی به توصیه پدرم تاهل اختیار کردم و 5 سال را در قم گذراندم. وضع مالی ما در آن زمان بسیار نامناسب بود. ما 9 برادر و 8 خواهر بودیم. البته پدرم 4 مرتبه ازدواج کرده بود. - اگر ممكن است درباره اقامت‌تان در قم هم توضيحاتي بفرمائيد. در بدو ورود به قم، مرحوم آیت الله العظمی بروجردی به دیدن پدرم آمد. آن ها از نجف با هم رفاقت و دوستی داشتند؛ در محضر «مرحوم شریعت» در نجف هم مباحثه بوده اند. به هر حال مرحوم بروجردی ماهیانه 200 تومان آن زمان را برای پدرم مقرری تعيين كرد. این پول در آن دوره پول کمی نبود. - گويا مدتي هم در نجف اقامت داشته‌ايد . بله، از آن دوران مدتي گذشت و ما بعد از فوت پدرم همراه برادرانم، 16 سال در نجف زندگی کرديم. آن جا سابقه ما را می دانستند؛ عموهایم در آن جا فوت کرده بودند؛ احترام زیادی براي ما قائل بودند. من مدت 6 سال به نمایندگی از «مرحوم آیت الله حکیم» و «آیت الله خویی» برای تبلیغ به ترکیه می رفتم. در شهرهای استانبول و اغدیر برای شیعیان منبر می رفتم. - در آن زمان اوضاع تركيه چطور بود؟ آن موقع وضعیت روحانیون در ترکیه خيلي سخت بود. آتاترک بسياري از آن ها را کشته بود. اواخر در نظر داشتم در شرق ترکیه مدرسه ای علمیه تاسیس کنم. مقدمات کار را هم فراهم کردم. 40، 50 نفر هم طلبه داشتیم اما پس از مدتی دولت ترکیه با این کار مخالفت کرد و من مجبور شدم ترکیه را ترک کنم. - از اساتیدتان در قم و نجف بفرمایید. بیشتر درس هایم را در محضر آیات عظام خویی، حکیم و مرحوم پدرم گذرانده ام. وقتی وضعیت امنیتی در عراق سخت شد، پس از مشورت با بزرگان، همراه خانواده ام به ایران بازگشتم. - زمانی که شما در نجف بودید مرحوم امام هم آن جا اقامت داشتند؟ خير، امام در آن ایام در ترکیه در تبعید به سر می بردند. البته یادم می آید روزی در نماز آقای خویی بودیم که خبر رسید امام را به کاظمین آورده اند. همه جمع شدیم دسته جمعی از نجف به کاظمین نزد امام رفتیم. در نجف برای امام خانه ای اجاره کردیم و او به نجف آمد. استقبال باشکوهی بود. پس از مدتی امام در نجف شروع به تدریس کردند؛ همان درس معروف « ولایت فقیه»‌ ... ایشان برای بنده هم شهریه ای در نظر گرفته بودند؛ در واقع دو شهریه؛ یکی عام که به بیشتر طلاب داده می شد و شهریه دیگری که به خواص می دادند. بنده هرگاه می خواستم عازم ترکیه شوم خدمت امام می رفتم و از ایشان رهنمودهای لازم را می گرفتم. يك بار كه به ایران می آمدم، حضرات به من توصیه کردند در «خوئین» مدرسه ای علمیه تاسیس کنم. هنگام آمدن به ایران برای خداحافظی نزد «آیت الله العظمی حکیم» رفتم و به ایشان گفتم اگر برای «آیت الله خمینی» پیامی دارید بفرمایید. در آن زمان بار دوم بود که امام در آزادی به سر می برد. آقای حکیم به طور خصوصی به من گفتند «به آقای خمینی بگو من خودم مرجع تقلیدم و شرایط را خوب می دانم. دشمن بسیار قوی است، توپ و تانک دارد؛ وظیفه اصلی ما این است که اسلام را حفظ کنیم و به نسل بعدی و صاحب اصلی آن بدهیم. امروز زمان تقیه است.» من در قم به دیدن امام رفتم و پیام آیت الله حکیم را به او رساندم. امام در پاسخ لبخندی زد و گفت: «به آقای حکیم بگویید این طور نیست. مردم انتظار دارند کسی جلو بیفتد. در این صورت از او تبعیت می کنند. مردم همه با ما هستند. فقط یک نفر با جرات لازم است.» بله، امام معتقد بودند كه همه حاضر و آماده هستند و اگر کسی جلو بیفتد از او تبعیت می کنند اما واقعیت این بود که خیلی از روحانیون و حتی خود من فکر می کردیم امام اشتباه می کند.
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت