از شهادت گفتن هزینه دارد

کد خبر: 41980

عماد حسینی، رئیس اسبق فرهنگسرای پایداری در مورد «پرونده سازی هایی» که علیه وی شده است، می نویسد:«تهمت، دریدگی، وقاحت، پرونده‌سازی، همان شیوه‌ی دیرینه‌ای است که گروه سیاهی و پلیدی سرمشق خود قرار داده‌اند. مگر در حق پیامبر و امامان و بزرگان و صالحان و همین شهدایی که ما ریزه‌خور کمترین سفره‌ی ایشانیم کم چنین کردند که در حق ما که از خاک کمتریم نکنند؟»

از اول هم معلوم بود که هزینه‌های پذیرفتن مسئولیت جایی که باید از شهدا و از دفاع مقدس بگوید و درگیر کلیشه‌های رایج نشود، بالا است. سال‌ها است که تنور گفتن از شهید و شهادت رو به خاموشی گذاشته و یک سو گاه اندکی سرخی آتش از زیر خاکستر سوسو می‌زند و رو به خاموشی می‌رود و سویی دیگر انبوه فروشندگانی که یخچال امرسان را رنگ می‌کنند و به نام تنور به خلق الله می‌اندازند. لبه‌های این خاک‌ریز از اولش هم خونی بود و معلوم بود که گردن کشیدن از پشتش تیر قناصه را ارمغان می‌آورد. هر چیزی خط قرمزی دارد و خط قرمز گفتن از شهدا نیز مشخص است. تو باید از شهدا چنان بگویی که صدایت شنیده نشود. باید بروی روی کاغذهای گلاسه و عکس‌های قدی استاندارد. مبادا از امام شهدا، از وضع جنگ، از مظلومیت بچه‌ها، از ریشه‌های تاریخی مقاومت در این مرز و بوم، از مقاومت در برابر استعمار و تهاجم در کشورهای دیگر حرفی بگویی. جنگ باید در شکلی قاب گرفته محفوظ و محصور بماند و تنها اسبابی باشد کنترل شده و بی خطر در دست رسانه‌های بزرگ. شهدا هم باید با ریش‌های یک اندازه و اورکت‌های عین هم و سوار بر موتورسیکلت‌های ژاپنی، بشوند صحنه‌ی نوستالژیک و بی‌خطر و تی‌تیش مامانی و گل منگلی فیلم‌های سینما. کسی اگر از همت از باکری‌ها از خرازی از باقری از ردانی‌پور از صیاد از آوینی گفت و حرفش بیش از این بود که «بله فلانی هم شهید بود و حالا اتوبانی به نامش است و والسلام» باید تاوان سنگینی بپردازد. نه گزیری هست و نه گریزی. اگر آمدیم و کسوت خدمت به این نگاه رو به خاموشی را افتخارمان کردیم، نیامده بودیم که با هایی و هویی بترسیم و بلرزیم و باج بدهیم. شغال البته از ریزه موش لاغری که به چنگ آورده است همیشه باجی هم به کفتار می دهد، اما حکایت ما بیش از این حرف‌ها است. ما با کارهامان آخرت خود را چراغان کرده‌ایم و این از همه‌ی رقم‌های میلیاردی‌ای که این روزها شغال‌ها اختلاس می‌کنند بزرگ‌تر است و حتی یک سر سوزنش هم باجی به حساب این و آن نخواهد شد. تهمت، دریدگی، وقاحت، پرونده‌سازی، همان شیوه‌ی دیرینه‌ای است که گروه سیاهی و پلیدی سرمشق خود قرار داده‌اند. مگر در حق پیامبر و امامان و بزرگان و صالحان و همین شهدایی که ما ریزه‌خور کمترین سفره‌ی ایشانیم کم چنین کردند که در حق ما که از خاک کمتریم نکنند؟ هجوم و تزویر و تهمت تنها یک چیز را نشان می‌دهد، این که راه را درست آمده‌ایم، دیده‌بانیمان خوب بوده، گرا را درست گرفته‌ایم و همان جا را زده‌ایم که باید. نفس دشمن بریده است. گیرم تیری هم سمت ما بیندازد. شهادت را عشق است.
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت