افسوس افزون!
حامد عبداللهي
خبر ارتحال بزرگان ، نخبگان و همه شخصيتهايي كه بر گردن جامعه حق دارند و براي اعتلاي اخلاق، علم و دانش اين مرز و بوم زحمت كشيده اند حزنآور و افسوس بر انگيز است. اين نوشته اكنون بر آن نيست تا خاطر خوانندگان گرامي را آزرده كند يا خاطره تلخ فراق بزرگي از دست رفته را زنده سازد اما ... اما رحلت علمايي كه تازه از ميان ما رفتند و خبر درگذشتشان را خبرگزاري ها و مطبوعات و حتي رسانه هاي غير رسمي مانند پيامك و نمابر منتشر ساختند، نكته اي را مغفول نشان داد كه امروز به مناسبتي لازم ديدم آن را يادآور شوم. رسالت خبري ما در هر نهاد خبري و آموزه هاي كتابهاي اطلاعرساني و فنآوري اطلاعات، مبني بر سرعت نشر خبر و زنده بودن آن در جاي خود مهم و اساسي است اما... اما آيا هر خبري و هر شخصيتي و هر حادثهاي را مي توان به بهانه كار رسانه اي و وظيفهي معهود و مندرج در كتابها و كلاس ها، منتشر كرد؟ اخلاق رسانه اي كه از يمن اتفاق بايد در كشور ما، اسلامي هم باشد در كدام واحد درسي رسانه و كدام دانشكده تدريس ميشود؟ وقتي زمزمه بيماري عالمي بزرگ و يا خبر بستري شدن يك استاد فرهيخته را ميشنويم، دقيقا به عنوان كارپرداز خبري ـ از خبرنگار گرفته تا دبير و سردبير ـ به چه ميانديشيم؟ آيا هر اتفاق معني داري مثل گريه بستگان، خاموش بودن تلفن همراه پزشك معالج، حضور نداشتن فرزندان در خانه، تعطيل شدن مركز وابسته به يك دانشمند كه شايد به خاطر برف باشد! و دهها مورد مانند آن كافي است تا ما مسابقه انتشار خبر مرگ يك عزيز را به جامعه فرهنگي و مذهبي بدهيم و چه بسا بلافاصله مجبور به حذف يا تكذيب خبر شويم ؟! شايد كوتاهي هاي اطرافيان و يا شيطنت هاي كوته فكرانه عدهاي ما را كه ميخواهيم منبع موثق و دست اول اخبار باشيم، فريب دهد و به راحتي حساسيت هاي حرفهاي را فداي ناگواري نشر چنين اخباري سازيم. حيات و ممات، حق است و با تاكيد قرآن كريم، هيچ استثنايي در فرزندان آدم ندارد اما جامعه، گاه فردي بياثر يا مضر را از دست مي دهد و گاه گنجي كه فقدانش جبران ناپذير است. رسانه ما اما در اين ميان چه رسالتي دارد؟ خبر تلخ هم خبر است و بايد منعكس شود اما ... اما ما كجاي اين تأسف و تأثر همگاني قرار داريم؟ آيا در عرقريزان كار و تلاش نفسگيرمان از اين كه اولين منبع ارسال خبر مرگ يك بزرگ باشيم خرسنديم و خستگي از تنمان بيرون ميرود و در اين راه از انتشار اخبار نا مطمئن و حتي شايعه ابا نداريم ؟ يا اينكه ناراحت و غمگين از شنيدن چنين خبري، در فكر راهي هستيم كه نه در غمناكي جامعه پيشرو باشيم و نه از كار و وظيفه خود عقب افتاده؟ به هر حال بايد از غفلت هاي گذشته عبرت گرفت و دانست چيزي به عنوان اخلاق رسانهاي هم وجود دارد، چه نانوشته باشد و چه ما نخوانده باشيم . منبع : خبرگزاری رسا
دیدگاه تان را بنویسید