عزاداري به رسم بلاگستان

وبلاگ ، رسانه اي كاملا مردمي و برآمده از متن جامعه ، اينك به خوبي توانائي انعكاس رويدادها و وقايع رخ داده در متن جامعه را دارد . بلاگرها به عنوان خبرنگاران هميشه آنلاين و در عين حال آزاد از خط كشي هاي رسانه‌اي به انعكاس موضوعات مختلف سياسي ، اجتماعي ، فرهنگي و ديني از منظر خود مي بردازند .

در ايامي كه جامعه با يك رويداد مذهبي همچون ماه مبارك رمضان و ماه محرم مصادف مي شود ، وبلاگ ها نيز به صورت كاملا طبيعي به اين موضوعات مي بردازند و هريك نگاه خود به موضع مذهب را بر اساس برداشت هاي شخصي عنوان مي كنند. بر اين اساس توجه به وبلاگ به عنوان منعكس كننده عقايد شخصي و حقيقي افراد جامعه براي جامعه شناسان و بژوهشگران اين عرصه قابل توجه مي باشد .

اعتقاد به امور مذهبي و انجام مناسك دين با توجه به اينكه يك امور شخصي و كاملا دروني است نوعي ارتباط نزديك و خارج از چارچوب هاي رسمي را ميطلبد و به جرات مي توان گفت وبلاگ ها اين توانائي بالاي اثرگذاري را دارند .

« يه چيزي هست که ميگن محفل حسين عليه السلام بار عامه…يعني خوب و بد ، گناهکار حرفه اي و غير حرفه اي (مانند امثال بنده) و بندگان خوب خدا ، همه و همه اجازه شرفيابي دارند.منتها هرکسي به فراخور مرتبه قربش ، از فيوضات حضرت بهره مند ميشه.بنابراين از قديم و نديم به ما ياد دادند که تو مجلس امام حسین به افراد نیگاه نکنید که چه شکلی هستند و چه تیپی دارند. همشون مهمان امامند و محترم و به همه باید با نظر نیک نگاه کرد…خب اینا همش درست و من هم قبول دارم….اما الان یه چیز دیگه مسئله من شده… چند سالیه که مد شده دختر پسرای محترم جینگولی بالاشهری با تیپهای ماهواره ای ایام محرم که میشه راه میوفتند توی این دسته های عزادری و گوشه و کنار خیابونا و میکنند آنچه که می کنند( نمونه اش میدون محسنی ایام تاسوعا و عاشورا). من حرف قبلی رو زدم که نگید عزای امام حسین این حرفا رو نمیشناسه و غیره…یعنی من متوجه ام که حساب عزاداری امام حسین یه چیز دیگه است اما مسئله اين است كه بعضی وقتا آدم فکر میکنه اینا دسته های عزا رو با کارناول ها تفریحی نیمه شب اشتباه گرفتند . »

اگر چه عبارت فوق را وبلاگ « عصر موعود » نگاشته است و با ادبيات كاملا وبلاگي مي تواند بر ذهنيت خواننده تاثير مثبت بگذارد ، اما شاهد آن هستيم كه در مقابل برخي از وبلاگها مانند « آرش كمانگير» ناجوانمردانه اعتقاد به عصمت و مظلوميت حضرت علي اصغر را زير سوال مي برد. در اين بين تنها يادداشتهاي وبلاگي هستند كه مي توانند به چنين شبهاني باسخ دهند .

در يك جمع بندي كلي وبلاگ هايي كه در ايام خاص به مسائل ديني و مذهبي خصوصا عزاداري مي بردازند ، مي توان به سه دسته تقسيم بندي نمود . دسته اي وبلاگ هاي مذهبي هستند كه عبارات و متون ادبي و يا علمي در خصوص اين موضوع مي نويسند و حتي وبلاگ هاي اختصاصي امام حسين عليه السلام و يك وبلاگ با عنوان « عزاداري حقيقي » . برخي ديگر آن هائي هستند كه وبلاگ مذهبي شناخته نمي شنود اما در اين ايام نگاه ديني و تعبدي خود به مسئله محرم را در قالبهاي مختلف مي نويسند .اما دسته ديگر وبلاگ هائي هستند كه به سادگي از كنار اداب و رسوم عزاداري نمي گذرند و اما اگر هاي خود را بيان مي كنند . بويژه آنكه طي سال گذشته و امسال بحث از خرافه زدائي از عزاداري ها جدي شده و بخشنامه هايي نيز در اين باره منتشر شده است . از سويي ديگر وبلاگ اين توانائي را دارد كه آداب و رسوم ، فرهنگ و روش هاي مختلف عزاداري هر يك از مناطق مختلف كشور را به صورت متن و عكس به جامعه عرضه كند . آن شهروند تهراني با شهرستاني كه بر اساس رسم چدين ساله ايام عاشورا و تاسوعاي حسيني را روستاي محل تولد خود مي رود ، به خوبي مي‌تواند آداب و رسوم اهالي روستائي را همراه با تصوير و متن به بلاگستان كشاند وحتي فراتر از كشورمان ، رسومات عزاداري ساير كشورها را مانند افغانستان در وبلاگي با عنوان « كانون وبلاگ نويسان افغان » نيز بخوانيم . به راستي كدام رسانه چنين توانائي را دارد ؟ در اين بين جاي بسياري از جامعه شناسان و بژوهشگران اين عرصه خالي است تا با جمع آوري اين اطلاعات ناب و ذي قيمت « دائرة المعارف فرهنگ هاي عزاداري » را تدوين كنند .