سلام آقاي بهمن

کد خبر: 45464

مرتضی طلایی

اثر گذر ايام به يادم مي‌آورد كه سال‌هاي زيادي گذشته است. از آن روزي كه سربازي جوان بودم و با فرمان امام(ره) پادگان را ترك كردم. جواني با ريش و موي سياه، پرشور و آرمان‌خواه مثل اكثر هم‌نسل‌هايم كه جهاني مي‌انديشيديم و مي‌خواستيم در ايران عملي‌اش نماييم، از خود گذشتن و ايثار ميان‌مان موج مي‌زد، اراده و خواستن در اعمال‌مان متجلي، هر ناممكني را ممكن مي‌ديديم و شبيه ملت شده بوديم ملتي كه يك چيز مي‌خواستند و همه‌مان تحت تاثير نفس قدسي مردي بوديم كه سال‌ها جاي خالي‌اش احساس مي‌شد. امام(ره) آمده بود و از ملتي كه سال های طولاني گرفتار رخوت و سرماي زمستاني استبداد زده و طولاني بودند، گروهي ساخت كه ناممكن را از قاموس خود حذف كردند. مرتضي طلايي جوان در آن نيمه شبي كه از ديوار پادگان بالا مي‌رفت در آن سوي ديوار آغوش باز ملتي را مي‌ديد كه به روي سربازشان لبخند مي‌زند. در بلندي ديوار پادگان و لحظه‌اي قبل از پريدن، با تمام وجود حس كردم از اين به بعد سرباز مردمم، سرباز اسلام و سرباز ولايت تا بهمن 57 بيايد. كارهاي بسياري براي انجام بود، زمستان سخت اما دل‌هاي مردم گرم، تظاهرات، اعتصاب، اعلاميه، خدمات‌رساني، همه‌مان هم شهردار بوديم هم رفتگر، هم فعال سياسي، هم نيروي داوطلب، ما يك ملت بوديم. در آن صبح‌هاي پرسوز بهمن به مخيله‌ام نمي‌گذشت كه چه حوادث شگرفي در پيش است. كودتا، ترورهاي كور ضد انقلاب، تحركات منطقه‌اي، فتح لانه جاسوسي، حمله نافرجام طبس، جنگ تحميلي و ... نمي‌دانستم كه در ايران دروازه‌اي به بهشت گشوده مي‌شود با وجود آنكه احساسش مي‌كردم. چقدر با هم مهربان بوديم. اگر تصادفي رخ مي‌داد، گذشت اولين و آخرين راه‌حل بود اگر كسي به كمك نياز داشت آن‌قدر داوطلب بود كه ناشمردني و ... ما همدل بوديم. جنگ آغاز شد و از قله‌هاي بلند كردستان تا صحراي گرم جنوب،تجلي گاه ايثار جوانان گرديد، هر جا كه كار سخت مي‌شد به ياد مي‌آورديم كه با رهبري امام(ره) و همراهي ملت حريفي سخت‌تر را در بهمن 57 به زانو درآورديم و سفيدي برف‌هاي بهمني كه خون لاله‌ها را چون نشانه‌اي در دامن داشت الهام‌بخش‌مان مي‌شد. ما مي‌خواستيم و مي‌توانستيم. حالا 30 سال گذشته است. من و هم‌نسل‌هايم كه آن روزها با شوري زياد و اميدي وافر در سيل خروشان انقلاب به پيش مي‌رفتيم اكنون به اندازه تلاشي 30 ساله تجربه‌ اندوخته‌ايم اما انقلاب هنوز هم تمام فرزندان اين سرزمين را به خود مي‌خواند چرا كه اهداف آن بسيار بلند است. ما مي‌خواستيم ترجمان آيه: «ونريد ان نمن علي الذين استضعفوا في‌الارض و نجعلهم الائمه و نجعلهم الوارثين» باشيم و اين رسالت باقي است. جوانان امروز بهتر، داناتر و تواناتر از هميشه هستند و اميدها پررنگ‌ است. آقاي بهمن! اميدهايي كه در دامن تو جوانه زده‌اند اكنون درختاني شده‌اند با ريشه‌هايي عميق. آقاي بهمن! ما به آرمان‌هايمان وفاداريم. آرمان‌هايي كه شما سمبل و نشانه آن هستيد. آقاي بهمن! طلوع آفتاب فردا درخشان است. آقاي بهمن! سلام.
لینک مطلب
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت