از این بچه ها خجالت نمی کشی؟
معصومه ابتکار در وبلاگش به ذکر خاطره ای از دوران انقلاب می پردازد:
يكي از روزهايي كه اعتراضات دانشجويي در محوطه پلي تكنيك اوج مي گرفت و دانشجويان در دانشگاه جمع شده بودند، راهپيمايي به سمت در مشترك ميان دانشگاه و مدرسه البرز كه دري آهني و قديمي بود، كشيده شد. اين در هميشه بسته بود ولي آن روز قرار بود اتفاق ديگري بيافتد. دانشجويان با شعارهاي مختلف به پيش مي رفتند: استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي سكوت هر مسلمان خيانت است به قرآن دانش آموز بپاخيز دانشجو، دانش آموز مي رزمد، ذلت نمي پذيرد تظاهرات گسترده و منسجمي با حضور اكثريت دانشجويان بپا شده بود و نتيجه آن كه به يكباره در آهني از جا كنده شد و فاصله ميان دانشجو و دانش آموز از ميان رفت. شايد خيلي از آن دانشجويان هنوز آن صحنه را كه در آهني چون پر كاهي روي دست ها به رقص در آمده بود، به ياد داشته باشند. همه چيز خيلي سريع رخ داد و تظاهرات كنندگان بعد از ورود به مدرسه به سمت خيابان رفتند، اما به خيابان نرسيده گارد ضد شورش شاه هم از راه رسيد. جمعيت مردد بود. عده اي اين سو شعار مي دادند و عده ديگري آن سو شاخ و شانه مي كشيدند. در همين اثنا سر و كله تعدادي دانش آموز دبستاني پيدا شد كه با هيجاني وصف ناپذير بالا و پايين مي پريدند و شعار مي دادند: توپ، تانك، مسلسل ديگر اثر ندارد آن سو تر اما فرمانده گارد شاهنشاهي كه مردي درشت اندام با سبيلي بسيار كلفت بود با عصبانيت باتوم برقي خود را مي چرخاند و قدم مي زد. معلوم بود كه مشغول بررسي اوضاع براي يك حمله جانانه به تظاهرات كنندگان است. در اين موقع مادر يكي از بچه ها كه به دنبال فرزندش مي گشت و نگران دانش آموزان بود با نگاهي عاقل اندر سفيه خطاب به فرمانده گارد فرياد زد: تو، مرتيكه خرس گنده از اين بچه هاي كوچك خجالت نمي كشي؟ در صداي آن مادر شجاعت و جسارتي بود كه باعث شد فرمانده گارد سرش را پايين بياندازد و از آن نقطه دور شود. انقلاب از اين صحنه هاي جالب و ديدني زياد داشت. مهم اين است كه چگونه از آن همه شور و قدرت و شعور و وحدت پاسداري كنيم. اين روزها بيشتر بايد به اين موضوع انديشيد كه شعار «استقلال»، «آزادي»، «جمهوري» «اسلامي» چهار ركن ركين انقلاب بوده و هرگز نبايد هيچ يك را به بهاي ديگري حذف كرد و ناديده گرفت. اين ها در كنار هم و هر يك در جاي خود انقلاب را بنيان نهاده اند و امروز هيچ كس حق ندارد استقلال را فداي آزادي، آزادي را فداي استقلال و ... الباقي. چنين نبايد و نشايد.
دیدگاه تان را بنویسید