مبادله " پروتکل الحاقی-تعلیق" کلید گشایش هسته ای؟!

کد خبر: 46814

با توجه به حل بعد منفی پرونده ی هسته ای لازم است یک جهش و انعطاف معقول سیاسی در ان صورت گیرد و رویکردی فعال،"سیاسی" و استراتژیک برای حل موضوع هسته ای صورت گیرد. ایران با به کار گیری سیاست ایستادگی در دو سال و نیم اخیر به اندازه ی کافی و لازم ثمرات این سیاست غیر منعطف را کسب کرده است.

مبادله " پروتکل الحاقی-تعلیق" کلید گشایش هسته ای؟!

گروه تحلیل اخبار «فردا»: با نگاهی به اظهارات دکتر سعید جلیلی دبیر شورای عالی امنیت ملی در نشست اخیر مطبوعاتی خود که خبر از بسته شدن هر شش موضوع ابهام در پرونده هسته ای ایران و توافق در این زمینه با اژانس اعلام کرده بود به نظر میرسد افق های جدیدی در موضوع هسته ای ایران که اصلی ترین چالش بین ایران و غرب تبدیل شده، پدیدار شده باشد. در گزارش البرادعی ضمن تصدیق حل نهایی هر شش موضوع بافی مانده بین ایران واژانس اعلام شده است که برای " رفع نگرانی ها " لازم است ایران پروتکل الحاقی را هم بپذیرد و اجرا کند. به نظر میرسد در وضعیت فعلی معادله ی هسته ای ایران می توان کلید حل مسئله را در یک "معاوضه یا تبادل معنایی،سیاسی" فرض کرد. این تبادل را می توان چنین تعریف کرد که در شرایط فعلی که با طرح ابتکاری مدالیته، بهانه های منفی غرب در مورد پرونده ی هسته ای ایران بسته شده است لازم است یک "ابتکار سیاسی" هم برای حل نهایی موضوع به کار گرفته شود، چون ساحت پرونده هسته ای ایران صرفا "فنی" نیست که صرفا با ابتکارات فنی و همکاری با آژانس، گمان کنیم مسئله بطور کامل حل می شود و همواره ابعاد سیاسی بر ابعاد حقوقی پرونده هسته ای غلبه داشته است. با توجه به حل بعد منفی پرونده ی هسته ای لازم است یک جهش و انعطاف معقول سیاسی(که به صورت یک ابتکار مهم در سطح بین الملل جلوه گر شود) در ان صورت گیرد و رویکردی فعال،"سیاسی" و استراتژیک برای حل موضوع هسته ای صورت گیرد. در این شرایط می توان موضوع در خواست " تعلق غنی سازی اورانیوم "از سوی غرب را با موضوع "پذیرش و اجرای پروتکل الحاقی" از طرف ایران "مبادله" کرد، یعنی به بیان دیگر از یک سو غرب و گروه 1+5 دست از در خواست تکراری و غیر منطقی خود مبنی بر تعلیق غنی سازی از سوی ایران بر دارند و هم زمان ایران هم به عنوان حسن نیت و ایجاد روندی دائمی برای اعتمار سازی در خصوص برنامه ی هسته ای خود رسما پروتکل الحاقی را تصویب،اجرا و عملیاتی کند،به این ترتیب یک بازی برد - برد برای طرفین رقم خواهد خورد و تخاصم پرهزینه فعلی به تعامل سازنده تبدیل میشود که می تواند پایانی خوش برای چالش جهار ساله ی هسته ای ایران باشد. از سوی دیگر می توان گفت ایران با به کار گیری سیاست ایستادگی در دو سال و نیم اخیر به اندازه ی کافی و لازم ثمرات این سیاست غیر منعطف را کسب کرده است و به اصطلاح به اندازه کافی "بریده" است، اینک زمان "دوختن" است و باید یک خیاط ماهر هسته ای از پارچه های آماده شده، قبا و جامه ای برازنده بدوزد، جامه ای که علم و فن آوری هسته ای را با آرامش و کاهش تنش و روند تعامل در هم بیامیزد. برای اینکه پیروزی به دست امده در عرصه ی حقوقی و فنی تبدیل به یک دستاورد تثبیت شده در عرصه ی سیاسی و بین المللی شود این ابتکار و جهش لازم است، به نظرمی رسد مذاکره ی مستقیم با گروه 1+5 و ارائه ی فرمول تبادل "پروتکل الحاقی - تعلیق" می تواند راهکاری مناسب در این استراتژی باشد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت