غزه؛ کربلایی دیگر

کد خبر: 47497

پویا یزدان فر

غزه؛ کربلایی دیگر

یکی از مفـاهیم و واژگانی که بیش از نیم قرن در عرصه نظـام بین المللی، رواج یـافته، مفهـوم « حقوق بشر » است. این مفهوم در شرایطی از سوی قدرتهای بزرگ در فضای بین المللی پذیرفته شد که شمار زیادی از شهروندان اروپایی، قربانی جنگ طلبی های هیتلر شده بودند و این ضرورت از سوی قدرتهای بزرگ تشخیص داده شد که در جهت جلوگیری از وقوع مجدد چنین فاجعه ای، لازم است تا حقوقی تحت عنوان « حقوق بشر » مورد پذیرش کشورها قرار بگیرد. اما فقدان مرجع صلاحیت دار بین المللی که التزام کشورها به حقوق بشر را تضمین کند و همچنین عدم تعریف دقیق و جامع از مفاهیمی همچون « تجاوز جنگی »، « نسل کشی » و « جنایت علیه بشریت » در اعلامیه ها و کنوانسیونهای بین المللی حقوق بشر باعث شد تا مفهوم حقوق بشر، به ابزاری سیاسی برای تحت فشار قرار دادن کشورهای ضعیف از سوی قدرتهای بزرگ تبدیل شود و لذا هر یک از قدرتها، از این مفهوم در شرایطی که تأمین کننده منافعشان است، استفاده می کنند. از جمله این قدرتها، دولت ایالات متّحده آمریکاست که در دوره های مختلف، از مفهوم حقوق بشر، به عنوان دستاویزی برای اعمال فشار بر کشورهای مخالف خود یا متّحدان منطقه ای خود استفاده کرده است. از جمله این کشورها، فلسطین اشغالی است که بیش از نیم قرن است که به اتّهام نقض حقوق بشر و نسل کشی صهیونیستها، زیر آماج گلوله های دژخیمان اسرائیلی قرار دارد. در واقع، در نگاه صهیونیستها و سران کاخ سفید، فلسطینی ها، گروهی تروریست هستند که قصد آواره کردن اسرائیلی ها از خانه و کاشانه خودشان را دارند و لذا خاخام های اسرائیلی تجویز می کنند که ارتش این رژیم با فجیع ترین اقدامات، بایستی این گروهها را از میان ببرد؛ و این همان فاجعه ای است که اکنون در غزه، در حال وقوع است. امروز، غزه، قربانی توافقات و تصمیماتی است که نطفه آن در بیش از نیم قرن گذشته توسط قدرتهای سلطه گر جهانی به سرکردگی آمریکا، بسته شد. نطفه ای سرطانی که روز به روز، پیش رفته و در تلاش است تا پیکره جهان اسلام را ساقط کند. امروز، در پس هر خونی که از رگهای مردم، اعم از زن و مرد و کودک، پیر و جوان، می چکد و سنگفرش خیابانهای فلسطین را رنگین می کند، می توان قهقهه قصّابانی را شنید که با بی شرمی تمام، ریختن خون مردم فلسطین را مباح دانسته اند. امروز، صحن شورای امنیت سازمان ملل متّحد، نمایش سکوت مُردابی است که در آن مرگ حقوق بشر آمریکایی را می توان مشاهده کرد. آری، اکنون غزّه، کربلایی دیگر است که در آن، کودکان، زنان، مردان، جوانان و پیران، به قربانگاه آمده اند. ندای « هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی » همچنان به گوش اهل زمان می رسد؛ ولی افسوس که کوفیان زمان، دوباره عهد برادری شکسته و همچنان قافله کربلاییان را در روز واقعه، تنها گذاشته و پر کشیدن آنها را به نظاره نشسته اند. آری، بار دیگر، یزیدیان زمان، خیمه اسلام را به آتش کشیده اند و اهل بیت آن را آواره و بی خانمان کرده اند. پس ای گروه کافران، اگر دین ندارید، لااقل آزادمرد باشید.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت