رای نمی‌دهم، پس ...

کد خبر: 47854

تا انتخابات؛ منزل اول

رای نمی‌دهم، پس ...

اواخر قرن 16 میلادی و ابتدای سده 17، اروپایی که به تازگی از خواب چندین ساله قرون وسطی برخواسته بود شاهد نشو و نمای فیلسوفی به نام رنه دکارت شد. مردی که بنیان اندیشه وی برشک قرار داشت، شک به همه چیز و نهایتاً این که وجود خود شک یک یقین است و کسی شک می‌کند که بیاندیشند پس به این نتیجه رسید که: می‌اندیشم، پس هستم. در طول سال‌های پس از آن این روش اندیشه‌ای بر فلسفه‌های گوناگون سایه افکند و حتی در محاورات نیز راه یافت اما انتخابات بهانه‌ای است که بر همین سیاق از خود بپرسیم به عنوان بک شهروند و یک عنصر اجتماعی رای دادن یا ندادن چه اثری بر ماهیت تاثیر و تاثر ما بر جامعه خواهد داشت؟ اگر رای ندهم پس ... ؟ ما در میثاق ملی خود (قانون اساسی) پذیرفته‌ایم که حاکمیت مطلق بر جهان و انسان از آن خداست و هم او انسان را بر سرنوشت اجتماعی خویش حاکم ساخته است و اعمال این حق نیز از طرف مردم صورت می‌پذیرد. در تعابیر دیگر فلسفه سیاسی، به این نوع اعمال حق، حق تعیین سرنوشت گفته می‌شود و در اسناد بین‌المللی چون اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر و میثاق حقوق مدنی ـ سیاسی بر آن تاکید شده است و بدون شک انتخابات مهم‌ترین ابزار برای اعمال چنین حقی است هر چند با نگاهی که هویتی به نام ایرانی مسلمان به سیاست دارد این تعیین سرنوشت وجهی از تکلیف را با خود به همراه دارد و شانه خالی کردن از آن می‌تواند زمینه‌ساز خسران دنیوی و اخروی شود، اما نمی‌توان از وجه حقی این مسئله نیز به سادگی گذر کرد. شرکت در انتخابات یک حق شهروندی نیز هست که اعراض از آن فقط از جنبه تکلیفی نکوهیده نیست بلکه نشانی می‌دهد از کناره گرفتن از حقی بنیادین که خداوند در تمامی تاریخ و در متون مقدس و به ویژه قرآن کریم بر آن تاکید نموده و اندیشیدن در آن به وضوح می‌نمایاند که حضور و عدم حضور گواه حیات سیاسی موثر یا بی‌اثر است. عدالت گمشده تاریخی انسان‌هاست و ظهور دولت‌های مدرن نیز تلاش دیگری است برای نیل به عدالت، انتخابات نیز مهم‌ترین وسیله‌ای برای مقید کردن، کنترل و پویایی مسوولان و سیاست‌هاست. باید پذیرفت که تحولات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی می‌تواند بر میزان مشارکت تاثیر گذارد. ممکن است بسیاری از شهروندان به واسطه مسایل و مشکلاتی در هر یک از این حوزه‌ها بخشی از تمایل خویش به مشارکت را از دست بدهند اما فراموش نکنیم که کناره گرفتن و سیاست‌ورزی زبانی نمی‌تواند راه حل رفع گلایه‌ها و دغدغه‌ها شود تک‌تک ما شهروندان می‌توانیم با دقت، هوشیاری، بررسی برنامه‌ها و انتخابی هوشمندانه حق نظارت و پیگیری خویش بر مسوولان را اعمال نماییم اما رای ندادن و کناره گرفتن معنای جز صرف نظر کردن از بروز بخش عمده‌ای از حیات اجتماعی ـ سیاسی‌مان نخواهد داشت. به عنوان یک شهروند قصد دارم در سلسله گفتارهایی تا انتخابات به طرح دلایل و ضرورت‌های حضور در انتخابات مجلس هشتم بپردازم. این از دلیل اول، تا فرصت‌های بعدی منتظر آرا و نظرات شما نیز هستیم.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت