نگاهی به مسابقات کشتی گزینشی المپیک ماريني سوييس

کد خبر: 50504

ستاره بی‌چون و چرای تیم ملی کشورمان در این رقابت‌ها بدون شک مهدی تقوی، دلاور 66 کیلویی و 22 ساله مازندرانی بود. او یک مدال طلای باارزش برای‌مان کسب کرد، هر چند محمود معزی‌پور گفته بود: « در مسابقات گزینشی ما به دنبال کسب مدال طلا نیستیم و تنها کسب سهمیه برای ما کافی‌ است»

نگاهی به مسابقات کشتی گزینشی المپیک ماريني سوييس

تیم ملی کشتی کشورمان پس از کش‌وقوس‌های فراوان سرانجام توانست 4 سهمیه باقی‌مانده در وزن‌های 55، 60، 66 و 74 کیلوگرم را نیز به‌دست آورد تا با سهمیه کامل در المپیک 2008 چین حاضر باشد. به گزارش سرویس ورزشی «فردا»، برای تیم ملی کشورمان در این دوره از رقابت‌ها که در مارینی سوییس و در تاریخ 30 فروردين تا يكم ارديبهشت جریان داشت، مهدی تقوی جوان خوش‌آتیه مازندرانی یک مدال طلا کسب کرد، علی‌اصغر بذری صاحب گردن‌آویز نقره گردید و عباس دباغی جوان شایسته 55 کیلوگرمی و مراد محمدی صاحب مقام سومی و مدال برنز شدند. این در حالی بود که کشتی‌گیران کشورمان در مسابقات گزینشی قبل در آنکارا، کی‌یف و جی‌جو تنها توانسته بودند سه سهمیه توسط رضا یزدانی در 84 کیلوگرم، سعید ابراهیمی در 96 کیلوگرم و فردین معصومی در 120 کیلوگرم کسب نمایند. شرحی اجمالی بر مسابقات مارینی سوییس به ترتیب اوزانی که نمایندگان کشورمان در آن حضور داشتند می‌آید: دباغی، امیدوارمان کرد در روز اول عباس دباغی کشتی‌گیر پشت‌خط مانده وزن 55 کیلوگرم تیم ملی در دور اول توانست 2- 0 حریف نیرومند خود، تولبه‌آ مولداویایی را مغلوب نماید و در دوم پس از شکست 1 - 2 از حریف سرشناس خود ولیکوف بلغار، دارنده مدال طلای مسابقات جهانی 2006 و با توجه به سرگروه شدن ولیکوف به گروه بازنده‌ها رفت تا شانس خود را در آن‌جا بیازماید. او پس از پیروزی‌های 2 - 0 بر حریف چینی، 2 - 1 بر حریف یونانی و 2 - 0 بر حریف آلمانی خود، پایین‌تر از ولیکوف و کشتی‌گیری از کره جنوبی به طور مشترک با کشتی‌گیر آذربایجانی در جایگاه سوم قرار گرفت تا ناکامی‌های پیاپی تقی داداشی را در مسابقات مختلف جبران کند. دباغی توانست به‌خوبی پاسخ‌گوی اعتماد مربیان تیم ملی باشد، از این فرصت به‌دست‌آمده نهایت استفاده را ببرد و این سؤال همیشه را تداعی کند که آیا پیروزی‌های داخلی یک کشتی‌گیر می‌تواند سنگ محک خوبی برای اعزام‌های پیاپی‌اش به مسابقات بین‌المللی باشد؟ تقی داداشی در این چندساله همواره در مسابقات داخلی موفق بوده اما در مسابقات برون‌مرزی خیر. به نظر هم می‌آید که فرصت و زمان کافی برای هر خود نشان‌دادنی به او داده شده است. حال اگر باز می‌خواهیم حاصل اوضاع و احوال این چند سال و ناکامی‌های مکرر را نادیده بگیریم که فبهاالمراد و نعم المطلوب، ولی اگر قصد به‌وجود آمدن شرایطی نو و موفقیت‌های آینده این وزن در مسابقات مختلف جهانی و المپیک را داریم، به نظر می‌آید وقت اطمینان به جوانانی مثل دباغی که تعدادشان هم کم نیست و سال‌ها پشت خط مانده‌اند رسیده و لزوم به‌وجود آوردن امکان تجربه شرکت در مسابقات مهم بین‌المللی به این جوانان ضروری گردیده، تا شاید گشایشی حاصل آید که البته اگر هم نشد چاره‌ای نیست. ناچاریم به سعی و خطا. نمی‌شود همین‌طور فرصت‌سوزی کرد و منتظر اتفاق غیر مترقبه‌ای لااقل به این زودی‌ها شد و به‌تکرار تنها یک گزینه را امتحان کرد. بحث کمیته‌های استعدادیابی هم که از سوی جناب یزدانی خرم، ریاست فدراسیون مطرح گردیده هم به نظر نمی‌آید به این زودی راه‌گشا باشد. پس فعلاً دباغی و امثال او را به‌راحتی نادیده نگیریم. محمدی، روی کینتانا را زمین نیانداخت مراد محمدی آخرین طلایی آزاد کارمان از مسابقات جهانی، گرچه بسیار موفق‌تر از این اواخر خود ظاهر گردید اما شکست سنگین از کینتانای کوبایی برای او گران تمام شد. محمود معزی‌پور سرمربی تیم کشورمان در گفتگو با خبرگزاری فارس در تاریخ 25/1/1387 گفته بود: « مراد مشکل وزنی ندارد و پس از سومی در کره جنوبی، 64 کیلو وزن داشت و طوری برنامه‌ریزی کرد که برای شرکت در مسابقات سوییس با مشکل مواجه نشود.»، اما جدا از ارتباط شکست سنگین محمدی برابر کینتانا باید از مربیان تیم ملی پرسید که بدن یک کشتی‌گیر مگر چه‌قدر طاقت و تاب این‌همه وزن کم‌کردن‌های متوالی را دارد؟ آیا در این وزن هم نمی‌شد حتی به قیمت سهمیه نگرفتن و با توجه به اینکه مسابقات گزینشی لهستان هنوز باقی مانده بود، ریسک کرد و از جوانان دیگری در این وزن بهره برد؟ و حتی بیرون از این مسأله آیا مسأله سلامت ورزشکار در امروز و آینده مهم‌تر از هر چیز دیگر نیست؟ به هر حال، مراد بالاخره مزد زحمات و تمرینات خود را گرفت و سهمیه المپیک را برای‌مان به دست آورد. نتایج کشتی‌های او به این شرح است: او در دور اول برابر حریفی از ازبکستان 2 - 0 به پیروزی رسید. در دور دوم با حساب 2 - 1بر مایک زادیک آمریکایی، همان کشتی‌گیری که در سال قهرمانی‌اش در مسابقات جهانی در فینال در گوانگ‌ژوی چین مغلوبش کرده بود، برای مرتبه دوم به برتری رسید. در دور سوم 0 - 2 مغلوب کینتانا، حریف چغر کوبایی خود شد تا به نظر آید که تنها پیروزی مراد بر او در مسابقات جام جهانی و تیم به تیم در ساری فقط یک اتفاق بوده است. در دور چهارم حریف ژاپنی خود را 2- 0 شکست داد و دور پنجم نیز حریفی از مغولستان را ضربه فنی کرد. در این وزن پس از میگوئل کینتانای کوبایی، کشتی‌گیر آذربایجانی دوم شد و مراد به همراه کشتی‌گیری از تاجیکستان سوم شدند. تقوی، دل‌مان را خنک کرد اما ستاره بی‌چون و چرای تیم ملی کشورمان در این رقابت‌ها بدون شک مهدی تقوی، دلاور 66 کیلویی و 22 ساله مازندرانی بود. او یک مدال طلای باارزش برای‌مان کسب کرد، هر چند محمود معزی‌پور گفته بود: « در مسابقات گزینشی ما به دنبال کسب مدال طلا نیستیم و تنها کسب سهمیه برای ما کافی‌ است». تقوی علاوه بر کسب مقام قهرمانی، توانست طلسم ناکامی‌های کشتی‌گیران ایرانی را در مقابله با بارزاکوف پس از سالها بشکند. برای اولین و آخرین بار، در سال 1997 محمد طلایی بارزاکوف را شکست داده بود و پس از آن، این کشتی‌گیر به‌واقع کشتی‌بلد، ماهر و زیرک مجال پیروزی را از همه صاحب‌نامان و صاحبان دوبنده تیم ملی کشورمان گرفت و هیچ یک از ایرانی‌ها توان غلبه بر او را نیافتند. شاید تلخ‌ترین شکست‌ها در برابر بارزاکوف، دو شکست علیرضا دبیر در سال‌های اوج کشتی‌اش بود. تقوی اما دل‌مان را خنک کرد. او که سابقه دو سال قهرمانی در مسابقات جهانی جوانان را داشت با دلاوری و در حالی که مسیری سخت را برای قهرمانی پیش رو داشت به این مهم دست یافت. تقوی در دور اول به مانند دباغی، 2- 0 بر حریفی از مولداوی پیروز گردید. دور دوم 2 - 0 بر رقیب تاجیکی خود چیره شد و در دور سوم کاری مهم را انجام داد و 2- 1 باتیروف همآورد سرشناس بلاروس و قهرمان سال گذشته اروپا را 2- 1 مغلوب کرد. او پس از آن، 2 - 1 رقیب پرقدرت سوییسی را نیز از پیش رو برداشت تا روانه دیدار حساس و دلهره‌انگیز خود با سرافیم بارزاکوف بلغاری شود. او در این فینال 2- 1 او را نیز شکست داد تا تنها طلایی کاروان کشتی از مارینی باشد و مرهمی مختصر بر غرور از دست‌رفته این چندساله کشتی آزاد کشورمان. او با پیروزی بر اکثر نام‌آوران در این وزن چشم‌مان را روشن کرد و برای آینده منتظرمان نگاه داشت. پیروزی‌های او هم، نه با اطمینان مربیان به او، بلکه با سلب اعتماد آنها از محمدنژاد رقم خورد. او آخرین تیر خلاصی این وزن بود پس از شکست‌های سال‌های گذشته مسعود مصطفی جوکار، حسن طهماسبی و دیگران به علاوه ناکامی‌های حمید محمدنژاد در این اواخر که خوب به هدف نشست. بذری و یک نقره بدون درد سر علی اصغر بذری اگرچه راحت‌تر از سایر کشتی‌گیران ایرانی جواز وزن 74 کیلوگرم را به دست آورد اما کار او آن‌چنان هم کار بزرگی نبود. تنها حریف سر سخت او همان تیگی‌یف ازبکستانی بود که مثل بار قبل مغلوب او شد. او در دور اول و دوم به ترتیب حریفانی از فرانسه و اسپانیا را به راحتی مغلوب کرد و در دور سوم حریفی از قزاقستان را. در دور چهارم و ماقبل فینال نیز 2 - 0 حریفی از بلغارستان را شکست داد تا راهی فینال شود. اما در دیدار پایانی 0 - 2 مغلوب تیگی‌یف ازبک شد. بذری به شرط قرار گرفتن در ترکیب اعزامی به المپیک، اگر می‌خواهد جزو مدال‌بگیران کاروان کشورمان باشد، نباید به امثال تیگی‌یف ببازد و به باختن عادت کند. او در المپیک حتماً حریفان دشوارتری خواهد داشت. حریفان روس، اکراین و آمریکا که بذری لااقل باید بتواند در نبود آنها برای ایستادن بر سکوی قهرمانی آسوده‌خاطرمان کند. کاری که از بذری با سعی و کوشش و درایت بیشتر از سوی خودش و راهنمایی و هدایت مربیان تیم ملی از سویی دیگر حتماً بر می‌آید.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت