گفت پیغمبر ...
مرتضی طلایی
9 اردیبهشت ماه به گواه تقویم، روز شوراها است. تقویم در کشور ما به گونهای است که کمتر روزی را میتوان یافت که بیمناسبت مانده باشد و این اتفاق نیکو سبب ساز تفکر اندیشیدن هر چند کوتاه در زمینه موضوعات خاص را فراهم میسازد و به مثابه تلنگری لطیف ما را به یاد مسایلی میاندازد که در پیچ و خم اتفاقات روزمره شاید اهمیت و جایگاه آنها از یادمان برود. اما برای من به عنوان نماینده مردم در شورای شهر، روز شوراها از اهمیت دو چندانی برخوردار است چرا که مرا انتخاب کردهاند تا در چرخهای شورایی برای مقررات شهر تصمیم بگیرم و بر مدیریت آن نظارت کنم، هر چند هر چه میجویم فقط شهرداری است و گویی من نماینده شورای شهرداریام و نه شورای شهر! بگذریم اما شورا که در معنای لغوی به استخراج عسل تعبیر میشود موضوعی است که در جامعه ما از معنای شیرین خود کمی دور شده است. شورا و مشورت را میتوان به دست آوردن راه درست و متقن از طریق نظرخواهی از عقلا و خردمندای دانست تا صلاح و خیر در پرتو آن حاصل گردد. عمل به شورا از توصیههای مؤکد قرآنی و از اصول مسلم سیره رسولالله و اولیاء الهی
است. توصیه قرآنی به مشورت تا بدانجا است که در سوره شورا و در آیه 38 مشورت کردن را در ردیف ایمان به خدا و برپایی نماز میشمارد، آنگاه که میفرماید:«مومنین کسانی هستند که دعوت پروردگارشان را اجابت میکنند و نماز را برپا میدارند و در کارهایشان یکدیگر را مشورت میکنند» مشورت و شورا را میتوان به دو قسم تقسیم نمود: 1ـ مشورت فردی 2ـ مشورت اجتماعی قسم اول مشورت موضوعی است که در حوزه فردی و در امور خصوصی و خانوادگی بدان تصویه شده است و قسم دوم یعنی مشورت اجتماعی موضوعی است مربوط به امور عمومی که به اخذ تصمیم و قرارداد اجتماعی منتهی میگردد. اهمیت قسم دوم مشورت تا به آن پایه است که پیامبر گرامی اسلام میفرمایند «هنگامی که زمامداران شما نیکان باشند و کارهایتان به مشورت انجام گیرد، در این زمان روی زمین از زیر زمین برایتان بهتر است (کنایه از شایستگی حیات اجتماعی) » مشورت فردی به ویژه در حوزه خانواده موجب ایجاد احساس تعلق و مقوم هویت فردی اعضای خانواده در چارچوب یک کل و تری شورا در امور جامعه موجبات تقویت تعلقات ملی و همبستگی عمومی جامعه است و انسجام ملی را عمق میبخشد. این گونه است که قانون اساسی جمهوری اسلامی
ایران در اصل هفتم شوراها را از ارکان تصمیمگیری و اداره امور کشور میداند و سطح آن را از مجلس شورای اسلامی تا شورای استان، شهرستان، شهر، محل، بخش، روستا و نظائر اینها معرفی مینماید. استفاده از واژگان «ارکان تصمیمگیری» و «ارکان اداره امور کشور» خود نشان از توجه قانونگذار بر ابتنای همه امور بر روش شورایی است. اما در مورد این شوراها قانون در اصل یکصد و سوم خود پیشبینی دیگری نیز مینماید و استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات کشوری را در حدود اختیارات شوراها، ملزم به رعایت تصمیمات آنها میداند پس میتوان دریافت که حوزه اختیارات شوراها بر دستگاههای اجرایی نیز سایه میافکند. اداره شورایی امور، کاهش دهنده هزینههاست و سطح خطا را در تصمیمات به اقل میرساند اما آنچه که پیش شرط تحقق این موضوع است، باور به مدیریت شورایی و پرهیز از خودرأیی مدیریتی است. به تعبیر مولانا: مشورت ادراک و هوشیاری دهد عقلها مر عقل را یاری دهد گفت پیغمبر بکن ای رأی زن مشورت، کالمستشارُ متمن 9 اردیبهشت فرصتی است که با خود مرور نماییم که همه چیز را نمیدانیم و مشورت راهی است که خداوند برای تدبیر امور به آن راهنمایی نموده است.
امیدوارم نهال شوراها که رفته رفته به درخت جوانی تبدیل میشود گامی باشد برای تسری شورایی کار کردن در همه سطوح، از خانواده تا جامعه.
لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید