توضیحات الهام درباره ماجرای سجاده و ظرف غذا
صبح زود رئیسجمهور برای رفتن به فرودگاه از پاستور حركت كرد. سفر خارجی در پیش بود. اندكی دیر شده بود ...
شهابنیوز ـ دکتر غلامحسین الهام وزیر دادگستری و سخنگوی دولت طی مقاله جدیدی که در شماره 19 هفتهنامه همت (هفته سوم تیرماه 87) به چاپ رساند، خاطرات تازهای را از رئیسجمهور نقل کرد و نسبت به برخی از اخبار رایج در محافل سیاسی واکنش نشان داد. متن کامل این یادداشت با عنوان «احمدینژاد خدمتگزار منتظر» به شرح زیر است: - روزی در جمع صادركنندگان نمونه كشور، یكی از آنان برخاست و نكتهای را به رئیسجمهور یادآور شد كه؛ روزی كه خبرنگاری در دوران انتخابات به شما گفت: این لباس، متناسب با رئیسجمهوری نیست. شما پاسخ دادید: متناسب با نوكری ملّت كه هست! او از این سخن با تمجید و تكریم یاد كرد و از این رویكردِ خدمتگزاری تجلیل میكرد. در عین حال مشكلاتِ بخشِ خود را صریح و شفاف مطرح كرد. - صبح زود رئیسجمهور برای رفتن به فرودگاه از پاستور حركت كرد. سفر خارجی در پیش بود. اندكی دیر شده بود و باید به سرعت به فرودگاه میرسید. در این عجله، در خیابان پاستور، زنی برای ارایه نامه و یا تظلّمی جلوی ماشین را گرفت. به دلیل كوتاهی فرصت، امكان توقف نبود. طبق معمول ایشان از نفرات بعدی خواست كه حتماً نامه را بگیرند. تا فرودگاه و زمان پرواز، از این كه امكان پاسخِ مستقیم به این زن حاصل نشده بود، ذهن او به شدت آشفته بود و ناراحت. چند بار این ناراحتی را ابراز كرد، تا با پیگیری و تلفن، مطمئنش كردیم كه نامه را دریافت كردهاند و كار این «بنده خدا» پیگیری خواهد شد، تا اندكی خیالش آسوده شود و به سفر برود. - اجلاس نماز در اراك تمام شده بود، جلسه بعدی در قم بود و باید به سرعت بر میگشتیم تا به قم برسیم. با ورود به خیابان اصلی، شخصی با اشاره دست تقاضا كرد «رئیسجمهور» بایستد [چنانكه مردم عادت دارند جلوی تاكسی را میگیرند]. راننده به حسب مأموریت و وظیفه خود به سرعت حركت میكرد كه اعتراض توأم با عصبانیت رئیسجمهور بلند شد: مگر نمیبینی این بنده خدا كار دارد ! آن قدر عتاب تند و شدید بود كه راننده چارهای جز توقف نداشت. با همه اعتراض محافظان! حدود یك ساعت كنار خیابان رئیسجمهور متوقف شد و به حرفها و مطالبات و تقاضای او و كسان دیگری كه به تدریج اجتماع كردند، پاسخ داد و بسیار ناراحت كه چرا شرایط بر مردم اینگونه است كه باید در خیابان با رئیسجمهور مسایل ساده را كه در استان و شهرستان قابل حل است، مطرح كنند. او كارگزاران خود را سرزنش میكرد و نه مردم را. - شورای راهبردی، كارگروه اقتصادی، شورای فرهنگی، كارگروه ویژه سفرهای استانی، گروههای ویژه سفرهای خارجی، كمیتههای تخصصی در عرصههای سیاست خارجی، امور امنیتی، مسایل اجتماعی، گفتوگو با وزرا بلكه با معاونین و كارشناسان مرتبط با موضوعات تخصصی، مطالبه و حسابرسی ریز و توأم با ارقام و محاسبات، مباحثه تخصصی در حوزههای مسائل مختلف، ارتباط و اتصال دستگاههای مختلف و مرتبط با یكدیگر برای حل مشكلات، و ارایه سیاستها و راهبردها برای حل مسائل، فضای كار شبانهروزی رئیسجمهور را تشكیل داده و میدهد. در میان اموری كه وجود دارد؛ روش كار ایشان و تأكیدشان به همكارانشان این است كه: 1. اسیر وضع موجود نباشید. جرأت فكر كردن، تحوّل، نوآوری داشته باشید. 2. از الگوهای اسلامی و بومی استفاده كنید، مرعوب مشهورات حاكم بر فكر و ذهن نباشید. قدرت نقد این تئوریها را برای برونرفت از مشكلات داشته باشید. 3. مشكلات را نمیتوان بر «عهده امور دیگر» و « نمیشود» و « نمیتوانیم» گذاشت. امروز هر تصمیمی در حوزه دولت باید به وسیله وزرا و مسؤولین عالی اجرایی اتخاذ شود و «نمیشود و نمیتوانیم» در كار نیست. 4. در همه امور توكل به خدای متعال كارساز است. باید با ایمان به خداوند و اخلاص در عمل، به انجام تكلیف پرداخت. خداوند وعده كرده كسانی را كه در این مسیر حركت كنند، یاری میدهد. خداست كه راه را نشان میدهد، توفیق خدمت میدهد، به امور بركت میدهد، از لغزشها محافظت میكند، به خیر و صلاح هدایت مینماید، باید این امور حاكم بر همه رفتارِ ما باشد. 5. خدمتهای بزرگ و كارهای خطیر كشور نباید ما را از مشكلاتِ خُردِ مردم غافل كند. باید برای خُرد و كلانِ امور وقت بگذارید، تدبیر كنید و حساس باشید. 6. عزت اسلامی و شأن رفیع ملّت بزرگ ایران در همه امور داخلی و بینالمللی باید در رأس توجه باشد. - ظهرها در سفرها و در مواقعی كه نمازجماعت برگزار میشود. پشت سر امام راتب كه اصولاً روحانی است، یا امام جماعت یا نماینده ولیفقیه در استان، اقتدا میكند و نمازش را میخواند. به سبك همه مسلمانان روزه میگیرد و با مال خودش افطار میكند. ماه رمضان را دوست دارد بر همه مردم آسان بگیرد، تا معنویت ماه تحتالشعاع سایر امور قرار نگیرد و اسباب توفیق الهی در این ماه برای همگان فراهم شود. وجوه شرعی سالانهاش را به رهبری معظم انقلاب میدهد، چرا كه بعضی مواقع قبض رسیدش را من دریافت كرده و به ایشان دادهام. تا آنجا كه میدانم مقلّد ایشان است. (بعد از امام راحل) امام عصر را حاضر و ناظر بر امور عالم میداند، او معتقد نیست كه دورانِ غیبت و انتظار ظهور به معنای عدم حضور و عدمِ ولایت امام عصر عجلالله تعالی فرجه الشریف باشد. حكومت حقه از آن اوست. هر حكومتی اگر متصل به او نباشد غاصب است، مشروعیت نظام جمهوری اسلامی از این اعتقاد است كه در اصل پنجم قانون اساسی هم ذكر شده است. بنابراین كار كردن در این حكومت و به اعتبار این اتصال، مشروعیت دارد. «ولی فقیه» به نیابت عام از امام عصر عجلالله تعالی فرجه الشریف، اساس مشروعیتِ تصرّفاتِ حكومتی است. او استمرار هستی را به خاطر وجود امام زمان عجلالله تعالی فرجه الشریف میداند، و باید این پاسخگویی در برابر امام، اساس حركت حكومت در همه عرصههای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و ... باشد و جهان به این نقطه خواهد رسید و عالَم در ظلّ حكومت انسان كامل به تعالی و ارزش و كمال خواهد رسید. احمدینژاد، در استانهای مختلف كه برخی از آنها را خودم حضور داشتهام، در كرمان، مشهد، قم و ... در جمع علمای بلاد، عقاید خود را نسبت به مهدویت، نگاه به دین و حكومت دینی صریح ابراز كرده است. در تمام این موارد جز تایید و تحسین از بزرگان دین چیزی ندیده و نشنیدهام. به یكی از بزرگان عرض كردم آیا شما در این مبانی اشكالی میبینید؟ نه تنها هر گونه اشكال را نفی كرد، كه مؤید همه این اعتقادات هم بود. در محضر بزرگانی همچون آیت الله بهجت (دامت بركاته) و هم آیاتی چون آیت الله جوادی آملی و ... اظهار عقیده كرده است و همه این بزرگان دعا كردهاند و تأیید. او امام زمان را نیازمند سفره غذای دولت - كه وجودی ندارد - نمیداند تا ظرف غذا برای او تهیه كند. و محدوده وجود و حضور پربركت امام را در حد یك سجاده دفتر دولت نمیداند كه سجاده بیاندازد و دامنه تصرف او را در عصر غیبت در حد اقامه نماز جماعت، و حد یك «امام جماعت» محل كار خود بداند. او را امام همه عالم میداند و قدرت تصرف ولایی او را در این حد تنزل نداده و خود را هم هرگز در حد ارتباط با آن وجود مبارك بالا نبرده است. اما او - احمدینژاد - هیچ توفیقی از همه توفیقات داخلی و بینالمللی را كه میتواند اسباب غرور و خودشیفتگی باشد به نام خود ثبت نكرده و همه توفیقات را از خداوندِ متعال دانسته است و در همه احوال عقیده دارد «ما رمیت اذ رمیت و لكن الله رمی» و دست غیب و قدرت الهی را بر سر انقلاب و ملّت دانسته و میداند. لكن هیچگاه خود و دولت خود را مصون از خطا ندانسته تا چه رسد به معصوم از خطا، او مسؤولیت امور را به عهده خود و كارگزاران میداند. این امری است كه «كِبر» را از دل میزداید و دل و اندیشهای كه متكبر نباشد بر مسیر عقل كار میكند و كار او عقلانی است. چرا كه فرمودهاند: «العقل ما عُبِدَ به الرحمان» و نیز امام باقر علیهالسلام فرمودند كه: «ما دخل قلب احد شیء من الكبر الّا نقص من عقله مثل ما دخله من ذلك قل ذلك او كثر.»
دیدگاه تان را بنویسید