ناگفته ای از شهيد کربلای هفتم تير

کد خبر: 56243

دكتر غلامعلی رجايی

ناگفته ای از شهيد کربلای هفتم تير

در اين كه جنس شهدا با جنس ما بازمانده هاي از قافله شهادت فرق اساسي داردگمان نمي كنم هيچ كس شك و ترديدي داشته باشد. ما آدمها طالب جنس خوب هستيم خدا هم كه در ما اين صفت را قرار داده خودش طالب جان صدف هاي عالم هستي - مومنين و موحدين - است و عرش او قلب آنهاست: قلب المومن عرش الرحمن و چه نكته عميقي در اين آيه نهفته است كه الرحمن علي العرش استوي خدا بر عرش استيلا دارد كه شايد يك اشاره لطيف آن از عرش قلب مومن باشد . همه جا عطر نام و ياد شهيد بهشتي همه جا را فرا گرفته است . اما كمتر از ساير شهداي فاجعه حزب جمهوري اسلامي در واقعه هفتم تير ماه سال 60 سخني بميان آمده و مي آيد . اين مختصر اداي ديني است به يكي از اين شهدا كه روح بلند و پاكش به همراه شهيد بهشتي به جوار محبوب پر كشيد. او روحاني انقلابي شهيد حجت الاسلام والمسلمين سيد محمد كاظم دانش نماينده مردم انديمشك و شوش در مجلس شوراي اسلامي بود. در آن ماهها و روزها در سال 59 اين كمترين در منطقه ماهشهر و هنديجان و بندر امام كار فرهنگي مي كردم. در بعضي از شهرها از جمله در دو شهر اخير هنوز از سوي حضرت امام، امام جمعه اي تعيين نشده بود لذا جمعه ها مي آمد و مي رفت و اين ظرفيت عظيم خدايي مجتمع توده هاي نمازگزار عاطل مي ماند. در جهت استفاده از اين ظرفيت تصميم گرفته شد در اين شهرها نماز وحدت بجاي نماز جمعه برگزار شود و باتوجه به جذابيت دعوت از شخصيت ها و چهره هاي برجسته سياسي و فرهنگي در مجلس و غير مجلس براي مردم محلي، هر هفته يكي از روحانيون براي اقامه نماز وحدت و سخنراني با هواپيماهاي نظامي 130 c- از تهران به ماهشهر آمده و سپس به اين شهرها عزيمت مي نمودند . مردم هم از اين مراسم به طور بسيار چشمگيري استقبال مي كردند. در يكي از آن هفته ها كه از شهيد دانش خواستم براي سخنراني و اقامه نماز وحدت هنديجان به منطقه بيايند باتوجه به سالها رفاقت و رابطه قديمي همشهري كه با ايشان داشتم و محبتي كه بمن داشتند دعوتم را اجابت نمودند . در طول مسير يك ساعته ماهشهر به هنديجان از فرصت استفاده كردم و گفتم نماز جماعت را شما مي خوانيد بعد بين دو نماز سخنراني مي فرماييد. ايشان گفت فلاني من مسافر هستم و نماز مردم را نمي توانم به جماعت بخوانم اگر بقيه بعد از من نمازشان را به صورت فرادا ادامه دهند صورت خوشي ندارد و شكوه جماعت را مي شكند. من كه درمانده شده بودم خدمتشان عرض كردم مانعي ندارد نماز واجب تان را بعدا بخوانيد و براي مردم نماز چهار ركعتي قضا بخوانيد و افزودم كسي در محل سراغ ندارم كه نماز مردم را بخواند. آقاي دانش در پاسخ كه به حيرت من بسيار افزود فرمود: فلاني من نماز قضا هم ندارم ! با ناراحتي خدمتشان گفتم حاج آقا اصلا ما شما را براي اين دعوت كرده ايم حالا با اين سيل جمعيت كه براي نماز جماعت به محل مراسم مي آيند چه كنيم ؟ خيلي خونسرد گفت خوب من چه كار كنم نماز قضا ندارم. مسير را ادامه داديم و به هنديجان رسيديم در حالي كه واقعا در دلم عزا گرفته بودم با آن همه خيل جمعيت جه كار كنم . وقتي اذان نماز را مي گفتند و من در دلم خدا خدا مي كردم كه راه حلي پيدا بشود از بالاي جايگاه ناگهان با كمال ناباوري سر وكله يك روحاني را از دور ديدم كه خودش را به صف هاي آخر جمعيت مي رساند تا در بين مردم بنشيند. انگار فرشته نجات بود! فرستادم او را به جلو آوردند و همه نماز را به او اقتدا كرديم. پس از 28 سال هنوز كه هنوز است وقتي اين خاطره به يادم مي آيد به سلامت روحي و تقوا و پاكي و فروتني شهيد دانش غبطه مي خورم. شيريني ديدار يار هميشه گوارايشان باد.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت