و ناگه برآمد برون آفتاب
حميد اميدي
1-«خداوند متعال، پيامبر اسلام را هنگامي فرستاد كه از عصر پيامبران پيشين مدت زمان بسياري گذشته بود و ملت ها در خواب عميقي فرو رفته بودند. فتنه و فساد جهان را كران تا كران فرا گرفته بود و اعمال زشت و پليد رواج داشت. آتش جنگ همه جا شعله ور بود و دنيا، چهره اي بي فروغ و پر از مكر و فريب به خود گرفته بود. برگهاي درخت زندگي زرد و پژمرده شده و از ميوه آن خبري نبود. آب حيات فرو خشكيده و نشانه هاي هدايت، كهنه و خراب و پرچم هدايت، سرنگون گشته و بيرق هاي پستي گمراهي همه جا در اهتزاز بود. دنيا با سيمايي كريه و عبوس به اهلش مي نگريست. ميوه درختش فتنه و خوراكش مردار و بر دل هاي مردم وحشت و اضطراب و بر برون آنان شمشير حاكم بود.» اين، كلام نوراني و روشنگر حضرت اميرالمؤمنين علي(ع) در خطبه 89 نهج البلاغه است كه دوره پيش از بعثت پيامبر عظيم الشأن اسلام(ص) را به تصوير مي كشد؛ سالهاي سياهي كه عرصه تاخت و تاز اسب سركش و افسارگسيخته جاهليت و عصبيت هاي قومي و قبيله اي بود. پيام روح بخش بعثت رسول اكرم(ص) زماني بر كالبد افسرده و مرده جهان دميده شد كه 6 قرن از ظهور مسيح(ع) مي گذشت. در اين دوره فترت، پيامبر اولوالعزمي مبعوث نشده و جهل و ستم بر زندگي و حيات بشري حكومت مي كرد. قرن ششم ميلادي را بايد به درستي عصر حاكميت ناداني و تباهي ناميد. دوره اي كه سياهي ظلم و جهل سايه سنگين خود را بر زندگي انسانها انداخته بود و تنگ راههاي اقتصادي و اجتماعي، زندگي بشر را بسوي دره هاي نيستي هدايت مي كرد. ليكن مشيت الهي بر آن رقم خورد كه در چنين فضاي تاريك و يأس آوري، روشنايي اميد و هدايت از اعماق يأس و ظلمت هويدا شود. شاعر گرانمايه، نظامي گنجوي به زيبايي اوضاع آن روز جهان را ترسيم مي كند: «نشد اندر آن مدت ديرباز... به تاج رسالت سري سرفراز... به محراب طاعت قدي خم نشد... كسي در عبادت مصمم نشد... نزد كس به راه شريعت قدم... نشد چشم كس تر ز اشك ندم... چنين بود اوضاع عالم خراب... كه ناگه برآمد برون آفتاب...» پيامبر طبق رسم ديرينه خود چند روزي بود كه براي عبادت و تفكر به غار حرا آمده بود. پنج سالي از تجديد بناي خانه خدا مي گذشت. بيست و هفتم رجب بود. چهل سال از عمر محمدامين(ص) سپري شده بود. آن روز معتكف غار حرا كه بر آيين پاك حنيف بود، دل را به خلوت مناجات با خداي خود سپرده بود كه ناگاه سروش جبرييل امين را شنيد كه مي گفت؛ اي محمد بخوان. پيامبر فرمود: چه بخوانم؟ و بدين سان اولين آيات وحي بر پيامبراعظم(ص) نازل شد تا زين پس گفتار حكيمانه اش همچو باران رحمت، آتش نفاق و كينه را فرو نشاند و دست هدايتش كاروان گمراه بشر را كه در روزگار فترت و جاهليت سرگردان و بي سامان بود، به شاهراه سعادت بازآورد. 2- بعثت پيامبراسلام(ص) حادثه اي بزرگ در سرنوشت هدايت بشري بوده است. امام راحل(ره) در وصف اين روز مي فرمايند: «اگر چنانچه شرافت زمان به واسطه حادثه اي است كه در آن زمان واقع مي شود، بايد عرض كنم كه روز بعثت رسول اكرم(ص) در سرتاسر دهر، من الازل الي الابد، روزي شريف تر از آن نيست، براي آنكه حادثه اي بزرگتر از اين حادثه اتفاق نيفتاده است... همچو روزي ما ديگر در ازل و ابد نداريم و نخواهيم داشت.» يكي از اهداف اساسي بعثت انبياء(ع) دعوت به عبوديت و بندگي خداست و اين مهم در بعد اجتماعي خود جز به نفي طاغوت و پذيرش حاكميت الهي در جامعه، حاصل نمي شود. انقلاب اسلامي ايران استمرار بعثت پيامبر(ص) است. امام خميني(ره) با قيامي پيامبرگونه به ستيز با طاغوت زمانه رفتند و با برگرفتن غبار فراموشي و انحراف از رخسار دين و آيين محمدي، اسلام ناب و انقلابي را در قالب حكومت اسلامي احيا نمودند. حضرت امام(ره) در يكي از فرمايشات خود بر رفع ظلم و جهل از راه مبارزه با قدرتهاي بزرگ به عنوان هدف بعثت پيامبر(ص) اشاره مي كنند؛ «بعثت رسول خدا براي اين است كه راه رفع ظلم را به مردم بفهماند. راه اينكه مردم بتوانند با قدرتهاي بزرگ مقابله كنند. بعثت براي اين است كه اخلاق مردم را، نفوس مردم را، ارواح مردم را و اجسام مردم را از ظلمت ها نجات بدهد. ظلمات را به كلي كنار بزند و به جاي آن نور بنشاند.... همه اختلافاتي كه در بشر هست براي اين است كه تزكيه نشده است. غايت بعثت اين است كه تزكيه كند مردم را تا به واسطه تزكيه، هم تعلم حكمت كند و هم تعلم قرآن و كتاب.» از بررسي مجموعه نظرات و ديدگاههاي حضرت امام به خوبي درك مي شود كه «تزكيه نفوس» يكي از اهداف بنيادين بعثت انبياء(ع) است. واقعيت آن است كه تكيه بر دين زدايي و اومانيسم و اصالت تمايلات نفساني و ماده گرايي در مقابل انديشه خدامحوري كه بعد از رنسانس بر جهان غرب و انديشه هدايت گران آن جوامع سايه افكند، هيچ كمكي به حل مشكلات اساسي انسان امروزي و جوامع انساني نكرده است چرا كه هر روز شاهديم بر دامنه كشمكشها و رنجهاي دروني اين جوامع افزوده مي شود. انقلاب اسلامي و نهضتي كه حضرت امام(ره) بنيان گذاشت، آغازگر يك نهضت جهاني و نحله فكري در گستره جوامع آزادانديش بود تا راه خود را در نيل به سعادت بشري بازنگري كرده و در سايه تهذيب و خودشناسي و تزكيه نفوس، بسوي حقيقت مطلق گام بردارند. قرآن پس از هفت سوگند آشكار به مظاهر عظيم طبيعت و نفس انساني با صراحت و قطعيت مي فرمايد:قد افلح من زكيها و قد خاب من دسيها. رستگاري انسان و جوامع انساني تنها از يك مسير قابل دستيابي است و آن تزكيه و تربيت نفوس است و بي آن چيزي جز گرداب سرگرداني و خسران دائمي نيست. حضرت امام(ره) تهذيب و تزكيه را فلسفه بعثت انبياء و اساس كار آنها مي دانست و براي تحقق همين هدف در جامعه اسلامي بود كه به مبارزه برخاست. 3-انقلاب اسلامي ايران كه با دو هدف رهايي انسانها از قيد نفس در بعد فردي و نجات آنان از اسارت و بندگي طاغوت و برقراري عدالت در بعد اجتماعي شكل گرفت، امروز 30 سالگي خود را در حالي سپري مي كند كه چشم اندازي روشن و اميدبخش فراروي خود مي بيند. پيشرفت هاي علمي، توسعه فناوري هاي جديد و دستيابي به افق هاي نو از علوم و صنعت و گامهايي كه در دستيابي به انرژي هسته اي با موفقيت و صلابت برداشته شده است، ايران را به يك قدرت بزرگ و تاثيرگذار منطقه اي تبديل كرده است كه نه تنها معادلات سياسي و قدرت را در خاورميانه بلكه در جهان بهم ريخته است. الگوي انقلاب و جمهوري اسلامي ايران، امروز سرمشق ملل آزاده و مظلوم جهان خصوصاً كشورهاي اسلامي قرار گرفته است. بدون ترديد، نياز امروز ملت هاي مسلمان تشكيل حكومت اسلامي به معناي واقعي آن است تا ضمن رشد اخلاق و معنويت، زمينه هاي پيشرفت در عرصه هاي سياسي، اقتصادي، فرهنگي و علمي نيز فراهم آيد. منبع: کیهان
دیدگاه تان را بنویسید