تجمع مقابل سفارت عراق برای آزادی زائران ایرانى

کد خبر: 57606

جمعی از خانواده‌های زائران ایرانی در اسارت عراق، صبح روز چهارشنبه با تجمع در مقابل سفارت این کشور در تهران خواستار آزادی هر چه سریع‌تر این زائران شدند.

ایسنا: جمعی از خانواده‌های زائران ایرانی در اسارت عراق، صبح روز چهارشنبه با تجمع در مقابل سفارت این کشور در تهران خواستار آزادی هر چه سریع‌تر این زائران شدند. صبح ديروز تعدادی از خانواده‌های زائران ایرانی در بند نیروهای کشور عراق با دادن شعار "ما خواهان آزادی زائران اسیر در عراق هستیم" در مقابل سفارت این کشور در تهران تجمع کرده و مطالبات خود را مطرح کردند. در میان تجمع‌کنندگان دست نوشته‌هایی چون "بیست و یک ماه اسارت به جرم زیارت"، "بای ذنب سجنت"، "زائران ایرانی باید آزاد گردند"، "نطالب اطلاق السراح ابناءالمسجونین فی العراق"، دیده می‌شد. این تجمع‌کنندگان در ادامه اعتراض خود به طولانی شدن اسارت زائران ایرانی که از دو سال پیش به اسارات نیروهای عراقی در آمده‌اند، با سردادن شعارهایی چون "به خاطر زیارت شایسته نیست اسارت"، "هر مسوولی که صدای ما را می‌شنود به داد دل ما برسد" به اعتراض خود ادامه دادند. به گفته‌ این تجمع‌کنندگان بستگان آن‌ها از دو سال پیش با هدف زیارت به کشور عراق سفر کرده‌اند و از آن تاریخ در اسارت نیروهای عراقی هستند و هنوز هیچ اقدام جدی برای آزادی آن‌ها از سوی سفارت عراق و مسوولان این کشور انجام نشده است. گفتنی است در ادامه این تجمع با همکاری پلیس دیپلماتیک، پنج نفر به نمایندگی از تجمع‌کنندگان به داخل سفارت عراق رفتند تا مطالبات خود را به گوش مسوولان سفارت عراق برسانند. خانواده زائران در بند در عراق نامه‌اى هم خطاب به مسئولين عراقى به معاون سفير عراق تحويل دادند كه متن كامل آن به اين شرح است: بسم الله الرحمن الرحيم رئيس جمهور محترم، جناب آقاى طالبانى نخست وزير محترم، جناب آقاى نورى المالكى نمايندگان محترم مجلس ملى عراق شوراى محترم عالى قضايى همانگونه كه مستحضريد ملت ايران (كه پيرو و دوستدار اهل بيت پيامبر(ص) هستند)، ساليان درازى را از زيارت عتبات عاليات محروم بودند و در اواخر عمر رژيم فاسد صدام هم كه امكان زيارت فراهم شده بود، هرچند از امنيت نسبى برخوردار بودند ولى تسلط چنان رژيم سفاكى بر حرم ائمه(عليهم‌السلام) حقيقتاً بر زائران ناخوشايند بود. با سقوط نظام ديكتاتورى، عليرغم هرج و مرج و ناامنى‌هاى گسترده، زائرين مشتاق همة خطرات را به جان مى‌خريدند و بصورت گسترده رهسپار اماكن مقدسة عراق مى‌شدند. با استقرار نسبى دولت مردمى در عراق، گرچه اعزام زائرين نظمى به خود گرفت ولى متأسفانه اقدامات سختگيرانة دولت عراق در مورد ايرانيان به بهانه‌هاى مختلفى همچون احتمال قاچاق سلاح، ورود اعضاى القاعده و... مخصوصاً دستگيرى جمع كثيرى از زوّار ايراني و حبس طولانى مدّتشان در شرايط بسيار نامطلوب زندانهاى عراق، بازتاب بسيار بدى در ميان ملت ايران داشته است. زندانيان در بند، همه به عشق و محبت اهل بيت پيامبر(ص) ـ كه شما و اكثريت ملت عراق هم مفتخر به محبت و ولايت پيامبر و خاندان مطهرش هستيد ـ راهى ديار شما شده‌اند، برخى از اينان از قوانين مرزى و بين‌المللى هم اطلاع چندانى نداشته‌اند؛ برخى هم دچار خطا شده و عليرغم داشتن گذرنامه، بخاطر تعجيل در سفر و احياناً سهل‌انگارى ويزا نگرفته‌اند؛ بعضى هم با رواديد قانونى از مرز گذشته‌اند. اينان خود را با هرگونه اذيت و آزار اشغالگران ـ كه دشمن اسلام و مسلمانانند ـ كرده بودند، اما هيچ‌يك از اينان تصوّر اين را هم نمى‌كردند توسط برادران مسلمان عراقى‌شان در بند كشيده شوند و حتى در برخى زندانها ـ مثل زندان بدره ـ مورد آزار و شكنجه مأموران امنيتى عراقى قرار گيرند!. انتظار نداشتند مأمورين عراقى اينان را مدتها در بازداشتگاه و زندان نگه دارند و هرچند وقت دادگاهى برايشان تشكيل دهند و بدون اينكه وكيلى داشته باشند و يا به آنان حق دفاعى داده شود، مدّت زندان‌شان را ـ حتى بر خلاف قوانين رسمى عراق ـ تمديد كنند. عاليجنابان، مسئولين محترم كشور عراق، ما شرايط حساس و بحرانى شما را كه اشغالگران مستكبر براى ملت مسلمان عراق ايجاد كرده‌اند، درك مى‌كنيم و از غم ملت عراق هم در غارت و چپاول كشورشان و لگدمال شدن عزت، ناموس و غيرت‌شان توسط جنايتكاران آمريكايى، انگليسى و صهيونيستى در رنجيم، اما توجه داشته باشيد ايران هميشه ـ حتى در سخت‌ترين شرايط جنگ تحميلى ـ در كنار ملت عراق بوده است. زمانى كه صدام جنگ شهرها را راه انداخت و با موشك‌باران شهرهاى ايران، افراد بى‌گناه و غير نظامى (از زن و كودك و پيرمرد و پيرزن) را به خاك و خون كشيد، رهبران ايران اجازة مقابله به مثل ندادند. زمانى كه رژيم ددمنش بعثى مناطق مرزى را با سلاحهاى مرگبار شيميايى بمباران كرد و جمع كثيرى را به شهادت رساند ـ كه آثار آن هنوز هم قربانى مى‌گيرد ـ ايران به خود اجازة مقابله به مثل نمى‌داد چرا كه هم معتقد و ملزم به رعايت حقوق انسانى بود و هم ملت عراق و بى‌گناهان تحت سيطرة نظام طاغوت را دشمن خودش نمى‌دانست. ملت عراق به‌خاطر دارند ايران اسلامى، پس از سقوط نظام ديكتاتورى صدام، همة اسيران باقى‌ماندة عراقى را ـ كه بيش از 30 هزار نفر مى‌شدند ـ از روى رأفت و محبت اسلامى به‌طور يك‌جانبه و بدون هيچ چشم‌داشتى آزاد كرد، كه اگر پاى‌بند اصول اخلاقى نمى‌بود، مى‌توانست آنان را مدت‌ها به عنوان اهرم سياسى جهت كسب امتياز و... نگه دارد. پس بهانة ناامنى از سوى مرزهاى ايران و احتمال ورود سلاح يا تروريستها از مرز ايران، منطقى نيست. خودتان نيك مى‌دانيد ـ و لو ابراز نكنيد ـ كه تروريستها از كجا تغذيه مى‌شوند، در كدام كشور همسايه آموزش مى‌بينند و از كدام مرزها وارد عراق مى‌شوند و چگونه با حمايت اشغالگران و مزدوران وهابى و بعثى‌شان دست به جنايت، ترور و آدم‌كشى مى‌زنند! البته اين زائران هم به‌خاطر ورود غير قانونى دچار خطا شده‌اند و طبق قوانين ايران هم بايد مورد بازخواست قرار گيرند ولى آيا ميان كسانى كه فقط به قصد زيارت چند روزه عتبات عاليات مرتكب چنين خطايى شده‌اند با برخى تبعة كشورهاى ديگر كه به جرم قاچاق اسلحه و مواد مخدّر دستگير شده‌اند، هيچ تفاوتى نيست؟ بدون ترديد ما به هيچ‌وجه از نقض قوانين دفاع نكرده و نمى‌كنيم و تخطى از قانون را ناروا مى‌شمريم. اما اقدامات سختگيرانه و حبسهاى طولانى‌مدت را كه موجب فروپاشى خانواده‌ها و بدبينى ملت ايران مى‌شود، به صلاح دو ملت ايران و عراق نمى‌دانيم و از شما و مسئولين ايرانى تقاضا داريم پيامدهاى وخيم حبس‌هاى طولانى‌مدت را مدّنظر قرار داده و از اين پس مجازات‌هاى ديگرى را جايگزين آن سازيد و از همه مهم‌تر كنترل بيشترى در ورودى و خروجىِ مرزها داشته باشيد و به‌جاى برخورد با زائرين، با مأموران سهل‌انگار و احياناً متخلّف با جدّيت برخورد كنيد. جناب رئيس جمهور، آقاى طالبانى، شما خود مدّت مديدى مهمان ايران بوده‌ايد و مهمان‌نوازى ملت مسلمان ايران را از نزديك لمس كرده و شاهد غم و شادى‌شان بوده‌ايد. خودتان را جاى مادرى بگذاريد كه پدرِ كودك خردسالش از كنار خانواده رفته و حال پس از گذشت يك‌سال ونيم در زندانهاى شما دچار بيمارى روحى و روانى شده است. خودتان را جاى مردى بگذاريد كه به عشق زيارت امام على و امام حسين و ائمة هدى(ع) عازم كشور دوست و برادر عراق شده و حال در زندان، خبر دردناك از دست‌دادن همسرش را مى‌شنود و هر شب خواب پريشان فرزندان بى‌پناه و خردسالش را كه بى‌سرپرست شده‌اند، مى‌بيند! جناب رئيس‌جمهور، مسئولين محترم عراق، در ماه شريف شعبان به‌سر مى‌بريم و در آستانة ماه مبارك رمضان قرار داريم. ما منتظر وعدة برخى از مسئولين از جمله نخست‌وزير محترم عراق ـ كه در سفر به ايران قولهايى داده بودند ـ هستيم. بدون شك عفو كلية زندانيان ايرانى ـ از جمله زائرانى كه در نعمانيه زندانى‌اند واسامى‌شان به پيوست تقديم مى‌گردد ـ از طرف دولت دوست و برادر عراق مى‌تواند هدية مباركى به ملت مسلمان ايران باشد و ماية الفت و برادرى بيشتر دو ملت بزرگ ايران و عراق شود و برخى بدبينى‌هايى را كه اقليتى ـ كه خواستار اختلاف دولت و ملت دو كشورند ـ ايجاد كرده‌اند، خنثى نمايد. و خانواده‌هاى بسيارى را از ناراحتى و نگرانى برهاند. احتمالاً عده‌اي قليل كه دل به وعده‌هاى اشغالگران خوش كرده‌اند، از تصميم شجاعانه شما مبنى بر عفو زندانيان ايرانى ناخرسند خواهند بود و ممكن است در مقابل اين تصميم مقاومت هم بكنند. اما مطمئناً اراده ملت و دولت عراق بر كارشكنى آنان چيره خواهد شد. بدانيد قطعاً ملت شريف ايران اين هديه با ارزش را از ياد نخواهد برد. و خانواده‌هاى مظلوم آنان دعاگوى شما و ملت عراق خواهند بود. خانواده‌هاى زائران ايرانى زنداني شده در عراق مرداد ماه 1387 - شعبان المعظّم 1429

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت