برای حاج داوود کریمی
حاج داوود کریمی یکی از آدم های عجیب و استثنایی روزگار بود. کارگری ساده که در رژیم گذشته به جریان مبارزه وارد شد و پس از انقلاب به مبارزه با قاچاق مواد مخدر روی آورد و هنگامی که جنگ شد چون سربازی فداکار به دفاع از میهن خود مشغول شد. حاج داوود با اینکه از فرماندهان بزرگ جبهه های جنگ بود با سابقه دو بار مجروحیت پس از اتمام جنگ در کارگاهی محقر از گذشته برای امرار معاش به تراشکاری پرداخت. او مدت ها در بستر درد با مسمومیت ناشی از گازهای بمب شیمیایی دست و پنجه نرم کرد و در غربتی عجیب تر از شخصیتش به دیار باقی شتافت. حالا سالگرد این شتافتن است، ولی خبر چندانی از بزرگداشت اش نیست، گویی او هنوز هم می خواهد ساده تر از همه ما بر فراز جنجال های دنیا آرام و بی صدا باقی بماند. سرشت گوشه نشینی حاج داوود را اگر دریابیم، دïر یافته ایم؛ آنها که در همان زاویه انزوا، جهانی شیرین تر و بزرگ تر را یافته اند و به دعواهایی لبخند تحقیر می زنند که عده یی قیصریه یی را برایش آتش می زنند. اگر حاج داوودهای ساده و بی ادعا و مدیر و کوشا در میان ما زیاد بودند، جهان رنگ دیگری داشت، سیاست راه دیگری را می رفت و غربت غریب می شد. من او را ندیدم ولی وصفش را بسیار خواندم. حالا مانده ام که چقدر خسارت برده ام که به اندازه عیادتی لذت دیدن یک روح بلند را نچشیده ام. لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید