مجلس از ارائه تحلیل های ناروا درباره خود جلوگیری کند
در این یادداشت که فعالیت های مثبت دیگر مجلس اصولگرا برای پیگیری مطالبات مردم نادیده گرفته شده آمده است: در واقع مجلس در مسائل راهبردی نه در مقام خود به عنوان مدافع و پیگیر حقوق عمومی بلکه حداکثر در مقام پشتیبانیکننده دولت است که مقامی پسرو و نه پیشرو هست!
درست در روزی که طرح سوال از رئیس جمهور توسط نمایندگان مجلس شورای اسلامی منتفی شد مقاله ای در روزنامه کارگزاران منتشر شد که فارغ از اینکه نویسنده چه کسی است و محل نشر آن وابسته به چه جریان سیاسی است، اما اصل این نوشتار باید مورد توجه نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی واقع شود. به گزارش «فردا»، هر چند موضوع سوال از رئیس جمهور و ضرورت آن مورد ابهام بود اما اینکه دائما در مجلس مواردی در خصوص پیگیری برخی مسائل روز کشور مطرح شود و بلافاصله منتفی شود جای سوال دارد. بنابراین گزارش علاوه بر آنکه طرح اینگونه مسائل نظیر سوال یا استیضاح که از ابتدای طرح آن در رسانه ها ذهن جامعه را مشوش می کند، سرانجام آنها نیز در این چند ماه گذشته باعث بوجود آمدن مباحثی درباره مجلس اصولگرای هشتم می شود. در این خصوص یادداشت نویس روزنامه کارگزاران سوژه امروز خود را به همین موضوع اختصاص داده و با بررسی موضوع «سطح پارلمان» مباحثی را مطرح کرده است که باید مورد تامل نمایندگان محترم قرار گیرد. وی در یادداشت خود آورده است: نحوه واکنشها در ساختار سیاسی ایران جالب است. چندی پیش جناح اصولگرا در مجلس نسبت به پارهای مواضع آقای مشایی در موضوع اسرائیل اعتراض کرد و خواستار برکناری وی از سمت معاون رئیسجمهور شد. نافذترین این اعتراضها در عالیترین سطوح مجلس به آقایان لاریجانی و باهنر بازمیگشت ولی رئیسجمهور نهتنها به این اعتراضها توجهی نکرد بلکه با همراه کردن او با خود در همهجا عملا نشان داد که حاضر به تمکین نیست. مجلس در برابر، ابتدا از اهرمهای دمدستی خود -مثل احضار معاون رئیسجمهور به کمیسیون- استفاده کرد ولی وقتی اراده مقام بالاتر را دید در اندیشه کشاندن رئیسجمهور به مجلس برای پاسخگویی در قالب سوال از رئیسجمهور افتاد. این طرح را اگرچه گفته شده که 76 نفر امضا کردهاند ولی هسته اصلی آن میداند که امضاکنندگان به همان سهولت که هفته قبلتر از آن تقاضای استیضاح وزیر آموزش و پرورش را پس گرفتند این تقاضا را هم به طرفهالعینی بازخواهند ستاند. اصولا خاصیت مجالس هفتم و هشتم در این است که کمتر میتوان از آن توقع ابراز هویت مستقل داشت. درنتیجه این طرح با اینکه هنوز کانلمیکن اعلام نشده ولی ظاهرا بیشتر قرار بوده در حکم یک تهدید عمل کند و چون در این وصف، به اندازه لازم برندگی نداشته به مکانیسمهای قویتر روی آوردهاند و آن تصویب فوریت جداشدن سازمان میراث فرهنگی از ریاستجمهوری و اتصال آن به وزارت ارشاد است. نحوه استیفای حق مجلس در ماجرای مشایی به خوبی جایگاه پارلمان فعلی را در مناسبات قدرت آشکار میسازد. هر ناظری که تا حدودی با عرصه سیاست آشنا باشد میتواند پیشبینی کند که حتی این تهدید نیز در نهایت کارآمد نخواهد بود مگر آنکه موضوع از نقطهای فرای اراده فعلی مورد اشاره قرار گیرد. در واقع با طرح اخیر مضمون تاکید نمایندگان این است که حاضرند حتی در ساختارهای اداری کشور نیز برای دستیابی به هدفی چنین مقطعی و خرد- که در حد برکناری یک معاون رئیسجمهور است- تغییراتی کلی ایجاد کنند غافل از اینکه ارادهای که تاکنون او را در این مقام نگاه داشته است از این پس نیز نگاه خواهد داشت. وی در ادامه نوشته است: مهمترین نقطهای که تاکنون مجلس هشتم در مقابل دولت داشته همین تقاضا بوده و این درحالی است که جامعه ایران از هزاران درد و آسیب رنج میبرد که در راس آنها مشکلات اقتصادی و معیشتی است. در ادامه این یادداشت که فعالیت های مثبت دیگر مجلس اصولگرا برای پیگیری مطالبات مردم نادیده گرفته شده آمده است: در واقع مجلس در مسائل راهبردی نه در مقام خود به عنوان مدافع و پیگیر حقوق عمومی بلکه حداکثر در مقام پشتیبانیکننده دولت است که مقامی پسرو و نه پیشرو هست! نویسنده یادداشت در ادامه ادعا کرده است: این در حکم مرثیهای بر پارلمان در تاریخ سیاسی کشور است. به نظر می رسد اگر نمایندگان مجلس در ادائه طرح های خود دقت بیشتری به خرج دهند، ضمن ایجاد امنیت روانی در جامعه موفق خواهند شد از ارائه تحلیل های یکسویه نسبت به عملکرد خود جلوگیری نمایند.
دیدگاه تان را بنویسید