بازهم پاکستان

کد خبر: 61554

وبلاگ عطاالله مهاجرانی

آرنود دو بوچگریو مقاله خواندنی در باره وضعیت پاکستان و رفتار آمریکا و ناتو در منطقه نوشته است. مقاله را در روزنامه واشنگتن پست هفته پیش خواندم. جمله ی آخر مقاله همچنان در گوشم زنگ می زند:" در افغانستان آینده ناتو در معرض مخاطره است و در پاکستان آینده دولت پاکستان" این داوری دقیق و درست است. دشواری دولت آمریکا و نیز دولت فعلی پاکستان این است که تحلیل روشنی از شرایط ندارند. اگر زرداری و مشاوران او از تجربه کافی برخوردار بودند با حذف نواز شریف و حزب مسلم لیگ( نواز) دولت را از درون کم رمق نمی‌کردند. و با فراموش کردن نقش درجه اول محمد چودری در مبارزه با استبداد از خود چهره ای فرصت طلب نشان نمی دادند. یک جانبه نگری و یکه تازی مثل دو صد متر می ماند که دونده با تمام قوا می دود؛ اما برای صد متر. یک مسافت طولانی مثل دو ماراتن را باید با شکیبایی و شتاب در زمان مناسب مدیریت کرد. پاکستان در تقابل با طالبان پاکستان نبردی طولانی را در پیش روی دارد. حادثه انفجار هتل ماریوت که می‌توانست رییس جمهور و نخست وزیر و فرماندهان نظامی را هم از میان ببرد؛ آغاز نبردی طولانی ست. در پیشاور در روز روشن، در یک خیابان شلوغ-حیات آباد- عبدالخالق فراهی سرکنسول افغانستان در پیشاور را که قرار بود، سفیر افغانستان در اسلام آباد باشد، ربودند. راننده اش را کشتند و سفیر را بردند. سفیر بی اقبال دیگری هم در هتل ماریوت کشته شد. اینده ناتو در افغانستان با آینده دولت در پاکستان از سویی شباهت دارند. هر دو در آستانه مخاطره اند. یک بار در اواخر قرن نوزدهم انگلستان ناگزیر شد از افغانستان برود. بار دوم در 1980 ارتش شوروی افغانستان را ترک کرد. بار سوم هم ناتو ناگزیر از ترک افغانستان خواهد شد. اکنون مناطق گسترده ای از افغانستان عملا از قلمرو حاکمیت دولت خارج است. تنها نقطه امنی که آقای کرزای ریاست جمهوری خود را در آن جا اعمال می کند و خیالش البته در زیر چتر گروه محافظان و کماندوهای آمریکایی راحت است. همان کاخ ریاست جمهوری است. خیابان های کابل هم امن نیست؛ چه رسد به نقاط دیگر. به همین خاطر ناتو نام معنی داری را برای بخش گسترده ای از افغانستان انتخاب کرده اند: No-Go-Zone! ....... ادامه متن را در لینک مطلب بخوانید

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت