دلم برای زین الدین و همت و کاوه و باکری و احمد تنگ است
آن روزها انگار خدا در رگ هايمان جريان داشت. و اراده خدا، بالاتر از هر خواست و اراده انساني، روزها و دقايق و تك تك اعمالمان را به پيش مي برد؛ تدبيرها و برنامه هايمان اگر چه درست و نيروي جواني مان هر چند بسيار بود اما آن همه پيروزي هاي شگفت آور در عمليات هاي مختلف را جز از عنايت خدا نمي توان دانست.
محمد باقر قالیباف در وبلاگ خود می نویسد: بيست و هشت سال از آن روزها مي گذرد؛ بي آنكه روزگار يادي كند از آن همه يورش هاي ناجوانمردانه. از آن همه شهيد، آن همه ويراني. از آن همه نامرادي ها كه همه ابعاد سياسي و اجتماعي و فرهنگي و اقتصادي كشورمان را تحت الشعاع قرار داده بود. اما جنگ، همه جا جنگ است. جنگ، بدي است. با خود زشتي مي آورد. در جنگ از سازندگي و آب و آباداني خبري نيست. خون است و ويراني؛ و دل هاي شكسته. و اين ها را همه ي دنيا مي دانند. اما همه دنيا نمي دانند كه اينجا، پشت اين خاكريز ها، در اين جهنم بمب ها و گلوله ها، بازار دوستي چه رونقي داشت. كسي نمي داند كه جنگ ما، جنگ نبود. دفاع بود؛ تجلي عشق بود، منتهاي ايثار، اوج حماسه، انتهاي معنويت بود. آن روزها انگار خدا در رگ هايمان جريان داشت. و اراده خدا، بالاتر از هر خواست و اراده انساني، روزها و دقايق و تك تك اعمالمان را به پيش مي برد؛ تدبيرها و برنامه هايمان اگر چه درست و نيروي جواني مان هر چند بسيار بود اما آن همه پيروزي هاي شگفت آور در عمليات هاي مختلف را جز از عنايت خدا نمي توان دانست؛ ... و چه صفايي
بود آن روزها. زندگي در جريان بود و روح آنقدر سبك، كه با جريان زندگي به پيش مي رفت و هر لحظه انگار قدمي ديگر به سر منزل مقصود، به كمال، به نهايت وجود آدمي نزديك مي شد. دلهامان آنقدر صيقل خورده بود كه جسارت مبارزه در ميدان جنگ را با شهامت «نو» شدن مي آميخت. هر شب عمليات، انگار شب «قدر»ي بود. امسال اين همزماني ماه رمضان و شب هاي قدر با هفته دفاع مقدس، تصادفي نيكو است. دو مناسبتي كه انگار هر دو آمده اند تا «خود» شدن را به ياد انسان بياورند. خالص شدن و ايجاد فرصتي جديد براي ارتقاي جايگاه معنويت در لايه لايه هاي زندگي مان. شب هاي قدر و آن شب هاي عمليات هر دو تحولي را در وجود آدمي رقم مي زنند كه هر چه پاك تر باشي و زلال تر عمق آن را بيشتر و بيشتر درخواهي يافت. بيست و هشت سال پيش در چنين روزهايي مردماني پاك و آزاده، آزادگي و شرف و آباداني ملك و مملكت خويش را به بهاي خود خريدند. و چه «قدر» ها كه در لحظه لحظه شان جاري بود؛ هر سال و هر ماه و هر روز. دلم تنگ است؛ براي همه آن روزها. و آن «قدر»ها و آن بزرگي ها. و براي همه آنها كه صداقت را، و گذشت و ايثار و مردانگي را معنا كردند. دلم براي زين الدين و همت، كاوه و باكري
تنگ است؛ و احمد ... اميدوارم امسال و اين تقارن مبارك سالي نيكوتر از هر سال برايمان به ارمغان آورد؛ سالي مملو از گذشت و محبت و برادري و اخلاص و يادآور ايثار و شهادت. ان شاء الله
دیدگاه تان را بنویسید