توضیحات انتخابی فرد درباره مصاحبه با احمدی نژاد
واقعا دلم می خواهد از مدیران و نویسندگان بعضی سایت ها و روزنامه های داخل کشور بپرسم: بالاخره چه وقت می خواهیم خبرنگار باشیم، نه پرونده ساز. بعد از 30 سال تجربه، هنوز سئوال زودهنگامی است؟
یادداشت کوتاهی شب گذشته نوشتم درباره مصاحبه ای که با آقای احمدی نژاد کرده بودم .فکر کردم، شاید یادداشت قبلی هنوز همه ابهامات ذهنی برخی سایت ها و خبرگزاری ها را رفع نکرده است. به همین دلیل یادداشت دیشب را کمی کامل تر کردم و امروز وبلاگم را با یادداشت کاملی که شرحی است از مصاحبه با اقای احمدی نژاد "به روز" می کنم. گفتگوی کوتاه من با آقای احمدی نژاد در مطبوعات طرفدار دولت ایشان در ایران بازتاب های امنیتی پیدا کرد. اما در خارج از ایران بازتاب های منطقی و خبری. من تجربه مصاحبه با آقای خاتمی و برخوردهای امنیتی آن دوران همین مطبوعاتی که مدعی طرفداری از آقای احمدی نژاد هستند را داشتم، اما تصور نمی کردم همان برخوردها و پرونده سازی ها در ارتباط با ایشان هم تکرار شود. من نه خبرنگار زنجیره ای بوده و هستم و نه انسانی زنجیری و نه فردی فراری. خبرنگاری هستم که این حرفه را دوست دارم و چون به رخدادهای ایران هم علاقمندم و آنها را دنبال می کنم، طبیعی است که تلاش کنم با مقامات ایرانی اعم از اینکه دولتمردان آقای خاتمی باشند و یا دولتمردان آقای احمدی نژاد، مصاحبه کنم. نه انقلابی ام و نه ضد انقلابی، بلکه ایرانی ام و خبرنگار. همین و بس! بهرتقدیر، دوستان همکار در برخی مطبوعات و سایت های خبری طرفدار دولت، یا از روی حسادت و تنگ نظری و یا هر دلیل دیگری که خود بهتر می دانند، منتقد آقای احمدی نژاد و مشاوران ایشان در سفر به امریکا شده اند که چرا به من وقت مصاحبه داده اند. من فکر می کنم این دوستان قبل از اینکه دنبال چرائی وقت مصاحبه بگردند، مثل مطبوعات کشورهای عرب زبان که اتفاقا پوشش خوبی به این مصاحبه دادند، به محتوای آن توجه کنند. این محتوا چیست و چه بود؟ من به جای سئوالات پرت و بی مزه و تکراری که اغلب خبرنگاران خارجی در باره هم جنس بازی در ایران، توقف غنی سازی و یا هولوکاست و این نوع مسائل می کنند و در مطبوعات امریکا و اروپا از ایران یک دیو خون آشام درست کرده اند، چند سئوال کوتاه و مرتبط با مسائلی کردم که در چارچوب منطقه ای که ما ایرانی ها در آن زندگی می کنیم مهم هستند. مثلا این که چرا مردم عرب و مخصوصا دولت های عرب را از ایران می ترسانند؟ این چه طرحی است و چه هدفی در پشت آن قرار دارد. و یا درباره انتخابات سال آینده ریاست جمهوری که بحث مهم محافل سیاسی ایرانی است و در ماه های آینده مهم ترین بحث مردم ایران خواهد بود و از هم اکنون برای مردم منطقه هم مهم است بدانند چه انتخاباتی برگزار خواهد شد و چه کسی دولت بعدی را دراختیار خواهد داشت و تکلیف سیاست های جاری در ایران چه می شود، از آقای احمدی نژاد سئوال کردم دوباره کاندیدا می شوند یا نه؟ و ایشان هم پاسخی دادند که واقعا جنبه خبری داشت. یعنی گفتند هنوز نمی دانند! حالا اگر خبرنگاری در ایران دستش به آقای احمدی نژاد نمی رسد تا مستقیم این سئوال را بکند و یا در کنفرانس های پرخبرنگار داخلی فرصت به همه نمی رسد و این اقبال را من در امریکا پیدا کردم که به جای آنها سئوال کنم، کار خلافی انجام شده؟ زشت است که کسی و یا کسانی ادعای حرفه روزنامه نگاری و خبرنگاری داشته باشند و به جای توجه به جنبه های خبری یک مصاحبه و یا یک نوشته، بروند دنبال سیاست تخریب و پرونده سازی امنیتی. اگر همین سئوالات را فلان خبرنگار زن یا مرد خارجی با ایشان می کرد، همین سایت ها و مطبوعات منتقد مصاحبه آقای رئیس جمهور با من آن را وسیعا پوشش می دادند و با افتخار نام منبع انتشار آن و نام خبرنگارش را می نوشتند، اما چون یک خبرنگار زن ایرانی چنین مصاحبه ای کرده، باید تیشه به ریشه اش زد؟ واقعا دلم می خواهد از مدیران و نویسندگان بعضی سایت ها و روزنامه های داخل کشور بپرسم: بالاخره چه وقت می خواهیم خبرنگار باشیم، نه پرونده ساز. بعد از 30 سال تجربه، هنوز سئوال زودهنگامی است؟
دیدگاه تان را بنویسید