در کوي مدعيان
در آمد در سالهاي اخير، رواج پديده اوهام و خرافه، رونق بازار عرفانهاي مجازي و معنويتهاي فانتزي، گسترش طريقتهاي منهاي شريعت، رشد شبه عرفانهاي ژلهاي با انواع طعمهاي شهوت، شهرت و ثروت و گرمي بازار مکاره مدعيان دروغين، به ويژه متمهدين (مدعيان دروغين مهدويت)، رشد فزاينده و البته نگران کنندهاي يافته است. روزي نيست مگر آنکه از يک سوي، نفير گوسالهاي سامري به گوش ميخورد و خواه ناخواه با ادعاهاي گزاف چند کلّاش نظر کرده و مدعي خود خوانده مواجه ميشويم؛ تا آنجا که کسي به مطايبه گفت: هر چند روزي، يک امام زمان نو ظهور به اوين ميآورند! جواهر فروشان به کنجي خموش چه گرم است بازار شلغم فروش! البته بايد اذعان نمود که اين روند، مختص به ايران و يا کشورهاي اسلامي نيست، بلکه گرايش به معنويتهاي مجازي در مغرب زمين نيز، رونق گرفته است؛ چراکه معنويت، گمشده دنياي معاصر است. واقعيتي به نام «خلاء معنويت»، علي رغم احساس شديد تشنگي انسان معاصر به حقايق ماوراي طبيعت، هم دست قدرتهاي سياست پيشه را براي بهره برداري از اين خلاء باز مينهد و هم تشبث به هر حشيش و يا سيرابي با هر سرابي را براي اين انسان حيران توجيه ميکند. آري،
نسل تشنه معنويت، عطش خود را با سرابهاي عرفان نما فرو مينشاند. در بازار گرم مدعيان، بنجلهاي خرافه و عرفانهاي بدلي، فرصت عرضه مييابند و اين سيکل عرضه و تقاضا تا همواره وجود «جهل» و «ظلم»، در جهان ادامه خواهد داشت. ميلتون، پرکارترين محقق در حوزة جامعهشناسي اديان نوپديد، مينويسد: «بيش از دو هزار فرقة معنويتگرا در آمريکا و بيش از دوهزار جريان معنويتجو در اروپا هست که درصد کمي از آنها مشترکند.»
ادامه مطلب
دیدگاه تان را بنویسید