احمدی نژاد و ماشين قديمی دولت
بعد از گذشت سه سال با وجود فراهم نشدن برخي خواسته هاي عدالت خواهانه، ولی مي توان ادعا نمود بسياري از شعارها و خصايص مثبت مديريتي رئيس جمهور علی رغم موانع عمده و متعدد، نه تنها در حرف بلكه در عمل حفظ و نمايان شد. خصوصياتي مانند اعتماد به نفس بالا، تلاش و پشتكار بي نظير، ساده زيستي، برقراري ارتباط آسان با مردم، خلاقيت، اعتقاد عميق به امام عصر(عج) ، احترام قائل شدن به تك تك افراد جامعه در قالب سفرهاي استاني و ملاقات با مردم، توانايي استفاده مفيد از موقعيت هايي كه به عنوان بحران براي وي ايجاد مي شود(مديريت بحران) مانند سخنراني در دانشگاه كلمبيا و کنترل و کاهش شدت اثرات خشکسالی ها و بحرانهای اقتصادی جهانی و ... بر اقتصاد بیمار کشور و تحمل مخالفین (مانند برگزاري جلسه با 57 اقتصاددان و آتش زدن تصاوير وي در دانشگاه امير كبير و هتاكي هاي گسترده مخالفان ايدهاي وي در مطبوعات) و.... تفكر و ذهن سیستمیک وی موجب شده از بدو امر تاكنون همواره بر حذف موارد زائد و بيهوده در فرایند برنامه ریزی ها و تصمیمات تاكيد کند و فاكتورگيري از قوانين مشابه و فعاليت هاي موازي را در دستور كار خود قرار دهد و رعایت آن را به وزرا و مديران
نيز تاكيد نماید كه اثرات اين ايده در شيوه بودجه نويسي سال 87 و حذف تبصره هاي گوناگون و بي مورد آن، تفويض اختيارات بيشتر به استانداران، انحلال خدایگان انحصاری بودجه کشور در سازمان مديريت، كاهش شوراههاي مشابه در حوزه نهاد رياست جمهوري، تاكيد بر ارتباط مستقيم با مردم و سرمایه گذاری برای اتمام پروژه هاي نيمه كاره و...شاهد بوده ایم. از مزیت های این روش، صرفه جويي در هزينه ها، دستيابي سريع تر به اهداف، كوتاه شدن مدت زمان اجراي پروژه ها ، افزايش تحرك و پويايي در بدنه اجرايي كشور ، كاهش فساد اداري و ارتقای کارآمدی و ميزان كار مفيد در سيستم هاي دولتي و امکان تحقق اهداف برنامه هاي 5 ساله و 20 ساله در افقي نزديكتر مي باشد. البته پياده نمودن چنين تفكري در ايران بسيار مشكل مي باشد و بدون تشکیلات و تیم قوی مشکلتر، چرا كه بدنه اجرائي كشور در طي نيم قرن اخير دچار يك نوع روزمرگي مزمن و تفكر « باري به هر جهت» شده و به شتاب حلزوني خود كاملا عادت نموده و وجود فساد اداري و سوء مديريت را در درون خود به عنوان يك صفت پايدار و نهادينه شده پذيرفته است. به نحوی که با وجود برنامه های متعدد در پنجاه سال اخیر برای رفع فساد اداری و یا
کوچک سازی بدنه دولت، سازماهناهی دولتی همواره گرفتار يك دور تسلسل و چرخه بسته بوده اند. بدين شكل كه ناكارآمدي دستگاه ها باعث زايش سيستم هاي موازي ديگر به منظور رفع نقيصه آنها شده و خود اين ترميم باعث بزرگتر شدن بدنه دولت شده و سنگيني و اضافه وزن بيشتر، که این امر مجددا باعث كاهش بهره وري و در نتیجه توليد سازمانهاي موازي ديگر به منظور پر كردن خلا كم كاري و كم تحركي جديد شده و مجددا اين چرخه به حالت اول بر می گردد و شروع دوباره این چرخه... اين چند سال نشان داد كه برای اولین بار فردی آشنا با ساختارهای اداری کشور سکان اجرایی را به دست گرفته و تلاش و پشتکار و تفكر خلاق رئيس جمهور نسبت به فضای محافظه کارانه حاکم بر سيستم اجرايي به مانند راننده ماشين سريع السيري است كه بخواهد با يك ماشين فرسوده ي مدل قديمي رانندگي نمايد و از سويي مصلحت انديشان کهنه کار نيز كه به اين وسيله عادت كرده و حیات و ممات آنها به این وضعیت وابسته است اجازه و فرصت هر گونه تعمیر و تغيير در آن را هم نمي دهند.
لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید