وقتی سحری مردم شور می شود
مجری می گوید اینها که می خوانم التماس دعا گفته اند: شهرزاد، حاج جلال سعیدی از هیاتی های قدیمی، حاج امیر علی، منیر، محسن جانباز قطع نخاع، ام البنین محجبه، مهشید، معصومه، علی، هانیه، سید سعید، کودک 9 ساله فلج مغزی، و ... 2 رکعت نماز و یک سوره حمد بخوانید برای کسانی که دخیل بسته اند به نفس های گرم شما! داریم سحری می خوریم. 15 دقیقه تا اذان صبح مانده است. قاری دعای سحر را خوانده است و از منبر پایین آمده است و حالا مجری سحرهای کانال 1 تلویزیون بالا رفته است و دارد التماس دعا و طلب مغفرت می خواهد از مردم. اولین سحرهای رمضان اینگونه نبود. یعنی آقای مجری با بیان شیوا و روانش از هر تعبیری استفاده می کرد تا ما آدم های زمینی را یکجوری به خدای آسمانی وصل کند که تحسینمان را بر می انگیخت. اما از اواسط سحرهای رمضان یکهو گفت: خانم یا آقای فلانی با برنامه تماس گرفته اند و با حالت گریه از ما خواسته اند از شما بخواهیم برای فرزندشان دعا کنید تا زودتر سلامتی اش را بازیابد. فردا یک پدری پسرش را برده بود دم در جام جم و با حالت زار از مردم التماس دعا خواسته بود. فرداش تعداد التماس دعا گویان افزون شد. و فرداترش یکی زنگ می زد و
به حالت دعوا(برداشت از لحن مجری یا راوی) می گفت چرا فقط برای بیماران قطع نخاعی و سرطانی و ... دعا می کنید؟ مگر ما که مشکل سخت اقتصادی داریم نیازمند دعا نیستیم؟ و فردا یک اعتراض دیگر که چرا برای معتادها دعا نمی کنید؟ و یکی دیگر که چرا برای جانبازها دعا نمی کنید و ... . تا این هفته که گذشت و مجری به نقل از تلفنی که شده بود برای حاج منصور ارضی و خانواده اش التماس دعا خواست و فردایش ایشان در مسجد ارک گفته بود: نه آقا! ما چیزیمان نیست شایعه کرده اید. حالا دست مردم درد نکند بگذارید دعا کنند. این سحر که سحر 27 بود دیگر کار بدانجا رسیده بود که مغفرت خواهان هم از طریق این برنامه برای امواتشان دست به دعا برداشته بودند و آنقدر تعداد اسامی زیاد شده بود که آقای مجری آن ها را دو قسمت کرد و یک سری قبل از اذان و یک سری بعد از نماز صبح قرائت می شد. در بین اسامی چند تایی هم بود که از حیث تنوع جالب بود: حاج جلال_ از هیاتی های قدیمی، خانم ام البنین که محجبه هستند، بیماران بیمارستان حضرت رسول، علی اکبر را ویژه دعا کنید. تا قبل از این درخواست برای بیماران را در هیات دیده بودم. مثلاً صاحب مجلس آن آخر می آمد پشت بلندگو و برای
فلانی و ... التماس دعا می خواست یا مداح می گفت دم در که می آمده آقا یا خانمی شدید گریه کرده اند و برای مریضشان التماس دعا خواسته اند. و خب طلب مغفرت هم که از قدیم در پایان هیات ها مرسوم بوده مثلاً اللهم المغفر حسین جناب، اللهم المغفر ... و بزرگ خاندان ها و هیاتی ها. یاد تعبیر دکتر فرقانی می افتم در کتاب درآمدی بر ارتباطات سنتی که رسانه های جمعی از جمله تلویزیون را منبر می خواند. و راستی اگر از این منبر می شود وعظ و مداحی پخش کرد چرا نشود التماس دعا و طلب مغفرت گفت؟ حرف های بسیاری برای گفتن دارم که خلاصه می کنم: ای کاش اصحاب رسانه کمی بیشتر دقت می کردند و اینهمه نمک به آش اعتقادات مردم نمی زدند که از هرچه معنویات و دین و مذهب است زده شوند و یا برای شنیدن دعای سحرشان هم بزنند آن کانال، روی امواج اروپا و امریکا و ... . کاش تلویزیون جمهوری اسلامی ایران همچنان اسلامی بماند اما عاقلانه!
لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید