سخنی با وزير ارشاد
دكتر غلامعلی رجایی
در خبرها آمده بود جناب آقاي دكتر ابراهيم يزدي كه روزي روزگاري در دوره نخست وزيري مرحوم مهندس بازرگان وزير امور خارجه دولت اسلامي او و امام بود. اخيرا به دليل آنكه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي به كتاب جديد نوشته اش با عنوان " بازرگان صادق با مردم و خالص با خدا " مجوز انتشار نداده است از جناب آقاي صفار هرندي وزير ارشاد شكايتي به دادسراي كاركنان دولت تقديم نموده و به دعوت بازپرس پرونده كه شكايت او را به وزارت ارشاد ابلاغ كرده ، براي ارائه توضيحات بيشتر پاسخ مثبت داده و با حضور در دادسراي كاركنان دولت ، دلايل قانوني شكايت خود را مطرح نموده است. وقتي اين خبر را خواندم به ياد برخي رويدادها و حرف و حديث هاي اين چند هفته افتادم. تصوير سفر اخير رئيس جمهور محترم به امريكا كه از تلويزيون پخش مي شد در ذهن من نقش بست آنگاه كه در جلسه خاخامهاي يهودي حاضر شده و لبخندزنان به آنها دست محبت و دوستي مي داد و آنان را در آغوش مي گرفت . و نيز استقبال حضور ميشل عون در تهران با آن سابقه و مواضع ضد شيعي و ضد ايراني در لبنان كه براي او نيز در هفته گذشته فرش قرمز پهن شد و شبكه دو سيماي جمهوري اسلامي ايران حساس ترين برنامه خود يعني گفتگوي ويژه پس از خبر ساعت 30: 22 رابه مصاحبه با او اختصاص داد. وقتي اين تصاوير را در ذهن مرور مي كردم با خود انديشيدم كه چرا ما در خارج و داخل اينگونه دوگانه و متناقض عمل مي كنيم؟. از يك سو به حضور فردي مثل ميشل عون در تهران به هر دليل و توجيه و مصلحت سياسي اين همه بها مي دهيم - كه به نظر مي رسد سياستي پسنديده باشد كه بايد ادامه يابد - ولي از سوي ديگر به كساني كه در گذشته اي نه چندان دور براي برپايي نظام يا سابقه مبارزاتي داشته و براي تاسيس آن به زندان افتاده و شكنجه شده اند و يا بعضا از حضرت امام حكم و حكمهايي گرفته و مسئوليتي در اين نظام اسلامي داشته اند چنان بي مهري مي كنيم كه انگار نه انگار ... گمان نمي كنم سياست هاي موجود حاكم بر اداره رسانه ملي تا ابدالاباد آنچنان كه در آن بر اين پاشنه مي چرخد حتي تا نسل هاي ديگر اين باشد كه فرصتي مشابه را به كساني امثال آقاي دكتر يزدي، كديورها ، مهاجراني ها ، موسوي خوئيني ها ، عبدالله نوري ها ، كرباسچي ها كه در حد و اندازه هاي خود هرگز قابل مقايسه با ميشل عون و ... نيستند بدهد و يا رئيس جمهور محترم در اين ماههاي باقيمانده از مسئوليت خطيرشان آنگونه كه خاخام هاي يهودي را در آغوش كشيد در برخوردي مشابه با چنين مهر و عطوفتي در ديدار با حتي يكي از شخصيت هاي ذكر شده ظاهر شود . در حاليكه اين امر با رويه اسلام و سيره امام سازگاري ندارد و ما در تعامل با عوامل خودي در جبهه و عرصه داخل به رغم اختلاف سليقه هاي هر چند عميق و فاحشي كه وجود دارد به اينگونه برخوردها ، تسامح ها و با حوصله برخورد كردن ها و سعه صدر داشتن ها و اغماض و گذشت ها بسيار محتاج تريم تا در عرصه تعامل با خارج . هر چه باشد دكتر يزدي و امثال ايشان - كه در اين مقال و مجال نيازي به نقد و بررسي مواضع و ديدگاههاي آنان در اين سه دهه نيست - خودي هستند و مشغول كساني كه اصل نظام را قبول داشته و در مابقي مسائل با مسئولين فعلي اختلاف نظر و ديدگاه دارند كه امري طبيعي است پس چه شده است كه براي يك بار هم كه شده حداقل به رعايت حرمت و حق شهروندي آنان از اتخاذ چنين سياست ها و رويكردهايي كه مكرر در عرصه تعامل با خارج و به تعبير بهتر غير خودي ها دنبال مي شود اثر و خبري در تعامل با داخل ديده نمي شود؟. آيا دوستان دولت و غير دولت منكر تاثير نقش اتخاذ چنين سياستهاي تسامحي مثبت در انسجام و تقويت وحدت كنوني چهره ها و جناح هاي مختلف سياسي موجود در جامعه با يكديگر هستند؟ يا خداي نكرده مانند بعضي از دولت مردان دوره قاجار و پهلوي اول و دوم چنان بي حوصله و زود رنجند كه اتحاد با ديگران و غير خودي ها و خارجي ها را بهتر مفيدتر و موثرتر از اتحاد با خودي ها مي دانند ؟ آيا روش و منش و سيره حضرت امام اين بود ؟ در خبرهاي هفته قبل كه اكثر مطبوعات به نقل از آيت الله هاشمي رفسنجاني تيتري زده بودند كه ايشان اظهار كرده است حتي خطبه هاي نماز جمعه او را سانسور مي كنند آشكار گرديد كه دامنه اين كم حوصلگي، تنگ نظري و سانسور و حذف خودي ها در داخل تا به كجاها رسيده است. به نظر مي رسد با تجربه اي كه تاريخ به ما آموخته است ظهور اين علائم در نظام مقدس اسلامي كه يكي از اساسي ترين شعارهاي سه گانه آن آزادي بوده و هست بسيار نگران كننده و تأسف بار است و بايد براي درمان آن چاره اي فوري انديشيد. جناب آقاي صفار هرندي وزير محترم فرهنگ و ارشاد اسلامي لابد به دليل سالها سابقه كار سياسي و مسئوليت در سپاه و فعاليت مطبوعاتي در روزنامه كيهان و اخيرا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي از نقطه نظرات و ديدگاههاي مرحوم آيت الله شهيد دكتر بهشتي در باره سانسور و تحديد آزاديهاي قانوني و مدني مردم مطلع هستند و حتما در سوابق كاري مسئولين قبلي در وزارت تابعه مديريتشان اين سند را مطالعه كرده اند كه هنگامي كه مهندس بيژن نامدار زنگنه معاون وقت وزارت فرهنگ لايحه اي را مبني بر اينكه كتابهايي كه مي خواهند چاپ بشوند لازم است قبلا از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي مجوز انتشار بگيرند به شوراي انقلاب ارائه داده بود مرحوم آقاي بهشتي در جلسه شوراي انقلاب در كمال قاطعيت و با اين استدلال كه اين لايحه عين سانسور است با تصويب آن مخالفت و آن را به ارشاد برگردانده و اظهار كردند ما در نظام اسلامي مان بر خلاف رويه رژيم سايق مي بايست به همه كتابها اجازه انتشار بدهيم ولي چنانچه پس از انتشار مشخص شد چاپ آن كتاب مشكلاتي را ايجاد كرده است مانند همه جرم هايي كه مرتكبان آنها پس از وقوع جرم در دادگاه حاضر مي شوند اين امر نيز به همان روال مي بايست عمل شود. ( نقل به مضمون) اگرچه متاسفانه اين نظر مترقي مرحوم شهيد بهشتي هرگز در عمل ادامه نيافت و توسط مجلس شوراي اسلامي به قانون تبديل نگرديد كه اي كاش مي گرديد. اما به اين زودي ها گمان نمي رفت و نمي رود كه كتابي كه در باره خدمات و نظرات مرحوم مهندس مهدي بازرگان با آن سوابق خدمتي اش به نظام نوشته شده از نظام جمهوري اسلامي نه تنها مجوز نشر دريافت نكند بلكه به قول دكتر يزدي ، وزير ارشاد لازم نمي بيند در يك اقدام معمول اداري حتي به نامه نويسنده آن پاسخ هر چند منفي و مخالف بدهد. آنچنان كه از عنوان اين كتاب گرفتار در قيد و بند سانسور وزارت ارشاد معلوم است محتواي آن در باره مرحوم مهندس بازرگان و فضائل اخلاقي ايشان در عرصه نظر و عمل است وزير محترم ارشاد بفرمايند انتشار اين كتاب در تيراژي چند هزار نسخه اي به كجاي نظام قدرتمند اسلامي ما برخورد مي كند ؟ كدام منافع ملي ما را ناديده مي گيرد و يا به آن آسيب مي رساند؟ چرا بعضي دولتمردان كم تدبير و كم حوصله ما اينقدر نظام را ضعيف و شكننده و مانند خود زودرنج و ضعيف مي دانند كه معتقدند كه انتشار يك كتاب چند هزار نسخه اي اساس آن را بر هم خواهد زد؟!! معلوم نيست چگونه و از كجا اين تحليل نادرست اينگونه در ذهن بعضي مسئولين دولت كنوني نقش بسته كه متاسفانه اثرات آن برغم اينهمه اعتراض و شكايت و نقد و نظرهاي ناصحانه و غير ناصحانه پاك شدني نيست . جناب وزير ارشاد بهتر است قدري با خود تفكر كند و اين احتمال را بدهد كه در آينده اي نه چندان دور به همان سرعتي كه زمان از وزير خارجه بودن دكتر يزدي در سال 58 به وزير ارشاد بودن ايشان در سال 85 رسيده است ممكن است دامنه اين موج سانسور و حذف عناصر خودي به چنان ارتفاعي برسد كه ايشان هم نتواند براي چاپ خاطرات دوران وزارت و مسئوليتش از وزارتي كه روزي در آن وزير بوده است براي كتاب خود مجوز نشر دريافت نمايد!! اگر جناب آقاي وزير اين احتمال را بعيد مي داند بهتر است بداند كه اين احتمال در آن ايام هم هرگز حتي به مخيله دكتر يزدي هم خطور نمي كرده است! فاعتبروا يا اولي الابصار .
دیدگاه تان را بنویسید