چه کسی عذرخواهی کند؟!

کد خبر: 64845

مجید رفیعی

روز چهارشنبه 8 آبان ماه ، اتفاقی در مجلس شورای اسلامی افتاد که جز رسوایی سیاسی و نایده گرفتن اخلاقیات نمی توان نام دیگری بر آن نهاد . به ادعای برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی ،در این روز نماینده پارلمانی دولت همراه با پرداخت چک های 5 میلیونی دولت که ظاهراً برای کمک به مساجد حوزه های انتخابیه نمایندگان مجلس بوده است ، همراه با رسید مربوطه ، برگه ای را به امضای نمایندگان می رسانده که طبق آن نماینده مذکور از استیضاح علی کردان وزیر کشور دولت نهم انصراف می داده است . پس از رسانه ای شدن این مسئله توسط تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی که برخی از آنان از امضاء کنندگان استیضاح وزیر کشور بوده اند ، بسیاری از مردم ایران و نخبگان و فعالان سیاسی دچار بهت و حیرت شدند . این بهت و حیرت نه از بابت بزرگی این رسوایی است بلکه از این بابت است که در نظام جمهوری اسلامی ایران که بر مبنای آرمانهای اخلاقی بنا نهاده شده است و در دولتی که مدیرانش ، آنرا اصولگرا ترین دولت پس از انقلاب می خوانند رفتاری دور از انتظار رخ می دهد. شاید هیچ یک از روسای جمهور دنیا ادعایی در زمینه پیامهای اخلاقی دولت خود نداشته باشد و هیچ رئیس جمهوری به دیگر روسای جمهور دنیا نامه ننوشته باشد که آنها را دعوت به توجه به اخلاق و معنویت کند . اما وقتی در ایران دولتی در رأس کار است که برای خود مأموریت های جهانی از نوع معنوی و اخلاقی قائل است و معتقد است پیامهای اخلاقی این دولت در دنیا طرفدار پیدا کرده و دیگر دولتهای پس از انقلاب را به بی توجهی به این ظرفیت ها و انفعال متهم می کند ، هیچ کس انتظار چنین وقایعی را ندارد . من به عنوان یک ایرانی که در دوران انتخابات ریاست جمهوری گذشته مسائل آن را دنبال می کردم هرگز از وی انتظار ندارم که به دنبال توسعه از نوع سیاسی اش باشد، چرا که اساساً آقای احمدی نژاد در دوران انتخابات ریاست جمهوری چنین وعده ای نداده است که در این زمینه ها از او توقع داشته باشم . اما به عنوان یک شهروند ایرانی که اکنون آقای محمود احمدی نژاد رئیس جمهور قانونی کشورم هست و من هم یک رای به نفع وی در صندوق آراء انتخابات انداخته ام انتظار دارم به همان شعارهایی که داده و همان وعده هایی که مطرح کرده است وفادار باشد . این درست است که آقای رئیس جمهور در ایام انتخابات در زمینه اخلاق هم شعار خاصی نداده است اما او از ارزشها و آرمانها سخن بر زبان رانده است . او خود را اصولگرا معرفی کرده است و بدیهی ترین نکته ای که یک اصولگرا و یا یک فعال سیاسی معتقد به آرمانهای انقلاب اسلامی باید رعایت کند ، پایبندی به اخلاق ، پذیرش اشتباه و فروتنی در برابر مردم است . این درست نیست که معاون رئیس جمهور در امور گردشگری و جهانگردی هر جه می خواهد درباره رژیم منحوس اسرائیل بگوید و هیچگاه نه خودش و نه مسئولش حاضر به عذرخواهی از پیشگاه مردم و علما و نخبگان نشود. این درست نیست که در ماجرای مدرک تحصیلی وزیر کشور اظهارات موافقان یا مخالفان آقای کردان آنقدر ادامه یابد که متاسفانه علاوه بر رسانه های داخلی در رسانه های خارجی نیز به آنها پرداخته شد ادامه یابد. رسوایی چک های 5 میلیونی ناشی از حمایت های بی حد و اندازه رئیس جمهور از برخی مدیران مورد علاقه اش هست. این رسوایی چنان بزرگ است که هیچ کس نمی تواند دامن خود را به راحتی از آن پاک کند . تلاش برای فریب نمایندگان یک ملت در مجلس شورای اسلامی هرگز خطایی نیست که به راحتی بتوان از کنار آن گذشت . با انتشار این خبر ، چنان شوکی به دوستداران این نظام و کشور وارد شد که همگان احساس کرده اند ضربه بدی به حیثیت کشور از سوی برخی افراد وارد شده است. آقای احمدی نژاد واقعیت این است که این دولت بخش بزرگی از نظام است . متعلق به همه مردم با هر طرز تفکر و جناح سیاسی و مرام تشکیلاتی است . این دولت جمهوری اسلامی ایران است . بنابراین نه یک عضو کوچک دولت و نه بالاترین مقام دولت حق ندارد که بگوید حیثیت خودم هست و هر کاری دلم خواست می کنم . افراد تا زمانی می توانند موضوع را شخصی قلمداد کنند و برخوردهایشان در حوزه شخصی باشد که کسی آنها را به عنوان بخشی از این نظام نشناسد . اما وقتی کسی سمتی در این نظام پذیرفت باید بداند هر رفتار او می تواند به حیثیت این مردم آبرومند و با اخلاق ضربه وارد کند. این موضوع چیزی نیست که بخواهیم فقط از دریچه جناح و گروه و حزب به آن نگاه کنیم . شما تصور کنید که این اتفاق در کشور دیگری رخ می داد. فکر می کنید چه اتفاقی می افتاد؟ در رسانه های خودمان مواردی به مراتب از این دست را درباره دیگر مقامات کشورهای دنیا شنیده ایم . چه تصوری درباره آن کشورها ، نظام حکومتی شان و مردمشان پیدا کرده ایم . اکنون چند سال از ماجرای بیل کلینتون رئیس جمهور سابق آمریکا و مونیکا منشی وی می گذرد ؟ کلینتون و مونیکا فراموش شدند ، مردم آمریکا آنها را فراموش کردند ولی ما هنوز آنها را فراموش نکرده ایم و همواره در ایران درباره این رسوایی صحبت می شود . این در حالی است که کلینتون از مردم آمریکا به خاطر دروغگویی در این زمینه عذرخواهی هم کرده است . بنابراین نباید فکر کنیم اگر کسی خواهان استعفای فردی در این زمینه ها می شود و یا خواهان عذرخواهی یک مقام مسئول می شود به معنای رفتار تخریبگرانه حزبی و گروهی است . بلکه مهم تر از دولت احمدی نژاد ، آبروی ملت ایران و تصویری است که در افکار عمومی دنیا از دولت ایران ساخته می شود. شاید بهترین کار این باشد که در این موضوع آقای احمدی نژاد خود به میدان بیاید. از رحیمی و عباسی و ... که انتظاری نیست! نه فقط به خاطر خودش ، بلکه به خاطر دفاع از آبروی ایرانیان و دفاع از حیثیت و تصویر کلی دولت جمهوری اسلامی ایران نزد افکار عمومی دنیا و به خاطر ساختن تصویری اخلاقی از دولت نهم در اذهان نسل های بعدی این کشور . در این میان مهم این است که نسل بعدی ما درباره ما چگونه فکر می کند ؟ به ما نمی گوید : شما در این کشور چه می کردید که در زمان شما چنین رسوایی هایی رخ می داد ؟ همه آزادیخواهی ها و آرمان خواهی های مردمان امروز این مرز و بوم ، بازیچه رفتارهای اشتباه و پی در پی جماعتی اندک در دولت نهم شده است. اما در این میان آقای رئیس جمهور نیز باید بداند که اشتباهات مدیران منصوب او بی هزینه نیست . این طور نیست که هر یک از مدیران دولتش اشتباهی بزرگ مرتکب شود بعد عده ای بگویند چون احمدی نژاد در جریان نبوده اشکالی ندارد . چون احمدی نژاد خودش انسان باتقوایی است مشکلی ندارد. در این موضوع به نظر می آید شخص آقای احمدی نژاد باید پاسخگوی این رسوایی باشد. یادش به خیر آن روزها که احمدی نژاد ما می گفت: «افراد را باید فدای شعارها و ارزشهای ناب انقلاب کرد نه این ارزشها و امال را فدای افراد». از نگاه بنده بهتر است تا روز سه شنبه نیز بیشتر از این با روان ملت ایران بازی نشود و مخالفان و موافقان وزیر کشور بحث های خود را در همان جلسه استیضاح مطرح کنند.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت