روایتی از مراجعه یک زن به استانداری هرمزگان

کد خبر: 65549

با این حرف زن چهل ساله ، نگاه کنجکاوم به بطری های آب معدنی دفتر برمی خورد که پیش از این ندیده بودم . مرد آرام بندری که از سکوت زن جوان نفسی کشیده ، به صورت زن چهل ساله لبخند می زند: برو دعا کن باران بیاد! آب نیست. استاندار که آب شهر را درجیبش نریخته که حالا بدهد به شما.

روایتی از مراجعه یک زن به استانداری هرمزگان

نوری زاد به شرح مراجعه یک زن به استانداری هرمزگان پرداخته است. به گزارش «فردا»، این کارگردان سینما که شخصا در دفتر این استانداری حضور داشته است در شرح این ماجرا می نویسد: برای دیدن مسئول دفتر استاندار ، ونه دیداربا خود استاندار ، با یکی از همراهانم درسالن انتظار نشسته ایم . معمولا روزهای سه شنبه هر هفته را استانداران و شهرداران و سایر مسئولان ، به ملاقات عمومی سپری می کنند . شما می توانید دراین روز ، هرکه هستید ، با مسئول مورد نظرتان دیدار کنید و مشکل خود را با او و معاونان و مشاوران او درمیان بگذارید . سنت پسندیده ای که از سالهای دورپس از انقلاب پای به این سوی نهاده است . امروز هم سه شنبه است . دفتر استاندار هرمزگان با هیاهوی سه زن بندرعباسی به هم ریخته است . یکی که جوان تراست ، نگاهی نفرت انگیز به من و همراهم می اندازد و برخاسته و محکم به دراتاق می کوبد و داد و هوار سرمی دهد که : این سومین سه شنبه است که می آیم و مرا به درون راه نمی دهند . دری که او می کوبد ، چرمی و قهوه ای رنگ است . این در ، شما را به اتاق مسئول دفتر استاندار راه می دهد . درسالن انتظار ، مسئولان دفتری اما ، آرام و خونسرد ، انگار که بایک چنین رویه ای سازگاری ممتدی یافته باشند ، درحالی که به نامه ها و تلفن هایشان مشغولند و سربه زیر دارند ، سعی می کنند کارزن ها را خودشان رتق و فتق کنند . اما زن جوان که صبرش به سرآمده ، هوار می کشد که : شماها از خودتان اختیاری ندارید . بی جهت ما را به اداره دیگری می فرستید و ما را سرمی دوانید . برای لحظه ای ، درچرمی و قهوه ای باز می شود و یکی دیگراز دفتری های استانداری ، با چهره آرام بندری اش که گویا اقیانوسی بدون موج است و درعمرش هرگز عصبانی نشده ، از اندرون به سالن انتظار می آید و تلاش می کند با صدایی به نرمی سکوت و با جملاتی شبیه : استانداری الان تعطیل است وآقای استاندار دیگر کسی را نمی پذیرد ، این سه زن بندری را به بیرون از سالن هدایت کند . زن جوان با شنیدن این حرف به تنگ می آید : به من بگو ببینم استاندار امروز چه کسی را دیده که من بگویم وقت نکرده ما را ببیند ؟ ما که از اول وقت امروز همینجا نشسته ایم ! مرد آرام که هرگز درزندگی اش عصبانی نشده ، دست هایش را به کندی از هم می گشاید که : حرف شما درست ، اما الان استانداری تعطیل است . زن جوان که گویا سخنگوی دوزن دیگرنیزشده است هوار می کشد که : چرا ما نباید ما استاندار را ببینیم ؟ چرا امروز که وقت ملاقات عمومی بود ، عده ای از تهران و ادارات استان به داخل رفتند و وقت ما را گرفتند ؟ مرد آرام بندری که باید پنجاه سالی داشته باشد ، باز دستهایش رامثل کبوتری خسته که بالهایش را برای رفع خستگی باز و بسته می کند ، از هم می گشاید و باصدایی آرام می گوید : بروید هفته دیگر بیایید . حرف شما درست . الان استانداری تعطیل است و آقای استاندار کسی را نمی پذیرد . زن جوان اما حوصله اش سررفته است و تحمل آرامش اقیانوس گونگی مرد را ندارد . او شاید مردی را می خواست که با او دهان به دهان شود . تیز بگوید و تیزتر بشنود . بلند می شود وبه طرف درچرمی اتاق می رود تا هرطور شده آن را وا کند و به داخل برود . دستگیره دررا می تاباند و با لگد به آن می کوبد . غافل از اینکه این درها از درون قفل اند ، یا با فشردن دکمه ای مخصوص ، تلقی صدا می کنند و باز می شوند . پس چاره ای جز همان سلاح هوار نیست . سلاح دوم : درکوفتن است . با کف دست به اتاق مسئول دفتر می کوبد و داد می کشد : آهای آقای استاندار ، بیا بیرون . مرد آرام بندری که جرات دست زدن به زن جوان را ندارد برمی خیزد و دست هایش را تا یک سانتی متری زن جوان می برد و درهمان سکوت صوتی اش به او می گوید : آرام . چرا داد وقال می کنی ؟ استانداری تعطیل است . آبروی خودت را نبر. زن جوان ، مثل شیر ، مرد آرام بندری را کنار می زند : تو اگه غیرت داشتی ، مثل مردای قدیم بندر ، طرف ما را می گرفتی نه طرف استاندار را . پوست صورت مرد آرام بندری ، که از اطلاق بی غیرتی تکانی خورده ، لابد سرخ می شود ، اما رنگ تیره پوستش ، این تغییر رنگ را استتار می کند . من و دوستم که هرچه تلاش کردیم سرخ شدن پوست صورت اورا تجربه کنیم نتوانستیم . اطلاق بی غیرتی اما کار خودش را کرد و مرد آرام بندری را برای اولین بار درطول پنجاه سال زندگی اش عصبانی کرد : حرف دهنت را بفهم ، به من می گویی بی غیرت ؟ واز اطرافیان دفتری اش که سه نفری می شدند ، شهادت طلبید : شنیدید به من چه گفت ؟ دوزن دیگر چند جمله ای درهمراهی زن جوان می گویند و شرموک سرفرو می کشند . اما زن جوان بندری که تازه مخاطب ناهم سنگی را به سینه دیوار کوفته ، با قدم های نا آرامش ، فضای دفتر را درمی نوردد و درهر رفت و برگشت با لگد و کف دست به درچرمی می کوبد : اگر بی غیرت نبودی اجازه نمی دادی یک زن بندری اینقدر صبرش سر برود که بین شما مرد ها چاره ای جز داد و هوار نداشته باشد . بغض زن جوان ، مرد آرام بندری را به جایگاه همیشگی نرمینگی اش باز می گرداند : مگر اختیار داخل رفتن شماها با من است ؟ من هم مثل شما هستم . یکی از دفتری های سربه زیر، از پشت میزش بیرون می آید و در ورودی سالن انتظار را کیپ می کند و همانجا به انتظار می ماند . من و همراهم و صد پشتمان ندانستیم این حرکت مرموز آن کارمند دفتری چه معنی می توانست داشته باشد . احتمال اولیه همان است که : کارمند خوب ما نخواسته صدای داد و هوار زن جوان به بیرون درز کند . اما وقتی صدای بنفش این زن ، به گوش خود استاندار که دراتاق مجاور است می رسد ، حالا چه عیبی دارد که درکل ساختمان استانداری هم بپیچد . زنی که چهل ساله می نمود ، ناگهان برخاست و این راز را کشف کرد : اینها می خواهند استاندار را از دردیگر فرار دهند . واویلا ، غوغایی درگرفت . زن جوان ، درکیپ شده را چهار طاق گشود و با خشم به صورت مردان دفتری نگاه کرد و تکلیف غیرت همه شان را روشن کرد : خوشا به غیرتتان . بروید اسمتان را در لیست خوش غیرت های بندرعباسی ها بنویسید شاید مقام اول دنیا را به دست آوردید . کسی از دفتری ها نطق نکشید . شاید صلاح دراین بود که مثل مرد آرام بندری ، دردام حساسیت داشتن و نداشتن غیرت نیفتند . شاید هم رازشان برملا شده بود . برای کسی هم که مشت شعبده اش باز شده ، سکوت ، از سینه چاکی و عصبیت چاره سا تر است . زن جوان که همه دفتری ها را با پتک بی غیرتی سرجایشان میخکوب کرده بود ، از سنگینی سکوت دفتری ها هراسید و او نیز سکوت اختیار کرد . حالا نوبت جولان زن چهل ساله بود . بطری آب گل آلودی را از ساکش بدرآورد و درپاسخ به سئوال من که حرف حساب شما چیست ، آن را نشانم داد : مشکل من با مشکل این خانم ها فرق دارد . این ها برای کاری آمده اند که به خودشان مربوط است . اما من می خواهم به آقای استاندار بگویم خودش جلوی چشم من یک لیوان از این آب بخورد تا من و بچه هایم هم بخوریم . با این حرف زن چهل ساله ، نگاه کنجکاوم به بطری های آب معدنی دفتر برمی خورد که پیش از این ندیده بودم . مرد آرام بندری که از سکوت زن جوان نفسی کشیده ، به صورت زن چهل ساله لبخند می زند : برو دعا کن باران بیاد ! آب نیست . استاندار که آب شهر را درجیبش نریخته که حالا بدهد به شما . زن چهل ساله ، لبخند مرد آرام بندری را ندید ، یا ترجیح داد که نبیند . اما پاسخ او را محکم تر از زن جوان ناشکیبا داد : آقای استاندار از آبی که خودش می خورد به ما هم بدهد . مگر درشهر مکه باران و سد مینابی هست که با نباریدن باران مردم رو به قبله شوند.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت