به این دلایل ما اوباما نداریم
امروز بازمانده آن بردگان رئیسجمهور آمریكا میشود. بردهای ارباب شد. آنان دشمنان را به دوستان تبدیل كردهاند چرا ما دوستانمان را به دشمنان تبدیل میكنیم. ایران اوبامایی ندارد. نه اصلاحطلبان و نه اصولگرایان.
محمد قوچانی در آخرین شماره منتشره نشریه شهروند امروز به بررسی انتخابات امریکا پرداخت و این سوال قدیمی خود را مطرح کرد که اوبامای ایران کیست؟ به گزارش «فردا»، در این شماره محمد قوچانی سردبیر این هفته نامه با بیان اینکه گرچه رئیسجمهوری اسلامی ایران پیشبینی كرده بود كه نمیگذارند باراك حسین اوباما رئیسجمهوری آمریكا شود اما سرانجام این سیاه آفریقایی - آمریكایی رئیسجمهور شد، نوشته است: از امروز اصولگرایان ایران سعی خواهند كرد انتخابات 2008 آمریكا را بیش از آن كه پیروزی اوباما بنامند شكست بوش بخوانند و اصلاحطلبان ایران تلاش خواهند كرد با به فالنیك گرفتن تقارن اصلاحطلبان و دموكراتها ندا دردهند كه دوره نومحافظهكاران پایان یافته و عصر لیبرالها آغاز شده است ولابد چون یك لیبرالدموكرات مسیحی در آمریكا به قدرت رسیده اكنون نوبت یك لیبرال دموكرات اسلامی است كه در ایران به دولت برسد. قوچانی در ادامه به طرح یک پرسش می پردازد و می نویسد: اما هنوز جای این پرسش وجود دارد و كسی بدان پاسخ نمیگوید و برای تحقق پاسخ آن تلاش نمیكند كه اوبامای ایران كیست؟ بنابراین گزارش وی در ادامه به بررسی پدیده ای به نام اوباما می پردازد و با بیان برخی ویژه گی های شخصیتی وی می نویسد: ویژگیهای شخصی اوباما اما بیش از آن كه در زمره فضائل اخلاقی او قرار گیرد برخاسته از موقعیت سیاسی اوست. قوچانی در ادامه به نقد و بیان برخی ویژگی های جامعه سیاسی ایران می پردازد و ادامه می دهد: 1- ایرانیان از فقر سیاستمداران حرفهای رنج میبرند. همه سیاستمداران ما در حرف مدعی گریز از سیاست هستند. سعی میكنند خود را زاهد نشان دهند و از قدرت بیزار. اما در عمل مشتاقترین فرد نسبت به قدرت هستند. جاهطلبی پنهان دارند اما ادعای درویشی میكنند. خود را از جنس اهل فرهنگ میخوانند اما مشتاق قدرت هستند. 2- ایرانیان از حزب گریزان هستند. رفتار حزبی را به معنای پیروی از دیگران و دونشأن خود میدانند. به تكروی افتخار میكنند و چون رای مردم را به دست میآورند آن را مرهون خویش میشمارند نه مدیون جمعیتی از همراهان كه به آنان رای میدهند. 3- ایرانیان از تفاوت میهراسند. ترجیح میدهند همرنگ جماعت شوند تا اینكه حرفی متفاوت بزنند. تابع جو عمومی هستند و تحمل پرداخت هزینه برای حرفهای متفاوت را ندارند. سیاستمداران ایرانی در خلوت خود عامهگرا هستند و با عادات عمومی مردم زندگی میكنند اما در جلسات خویش را روشنفكری تمامعیار معرفی میكنند. 4- سیاستمداران ایرانی عاشق كلیات هستند. از ورود به جزییات هراس دارند. هرگز سعی نمیكنند درباره موضوع مشخص، موضع مشخص بگیرند. ترجیح میدهند برای اظهار فضل هم كه شده از آغاز تاریخ و مقدمات فلسفه شروع كنند و به امروز ختم كنند اما درباره هیچ چیز روشنی حرف نزنند. نظریهپردازی درباره سازندگی و اصلاحات و عدالت را بر حرف زدن درباره جاده شمال، بازداشت یك روزنامهنگار یا كاهش ارزش پول ترجیح میدهند؛ وظایفی كه دقیقا بر عهده یك سیاستمدار است. 5- سیاستمداران ایرانی حافظه خوبی دارند و اینجاست كه نقطه قوت آنها به نقطه ضعفشان بدل میشود. حافظهای كه به جای درسآموزی از گذشته به انبار كینه تبدیل میشود. سیاستمداران ایرانی هرگز چیزی را فراموش نمیكنند. همیشه فكر میكنند روزی برای انتقام وجود دارد و همیشه در فكر آن روز هستند. بر گذشتهها صلوات نمیفرستند، از نعمت فراموشی برخوردار نیستند چنان كه اختلافهای شخصی را حتی بر اختلافهای فكری ترجیح میدهند. سردبیر نشریه توقیف شده شهروند امروز در ادامه می نویسد: ایران اوبامایی ندارد. نه اصلاحطلبان و نه اصولگرایان. ایالات متحده آمریكا مظهر امپریالیسم، استعمار نو، تبعیض نژادی مدرن، سرمایهسالاری، فردگرایی و دشمنی با نظام سیاسی ایران است. اما در درون خود این امكان را ایجاد كرده است كه هر از گاهی با لینكلن یا كندی یا اوباما چهره خود را بازسازی كند. قوچانی اینچنین یادداشت خود را پایان می دهد: آمریكاییها دشمن خارجی بسیار دارند اما دشمن خانگی ندارند. آنان دشمنان خانگی خود را به دوستان ابدی بدل كردهاند. اجداد اوباما 200 سال پیش اگر در آمریكا میزیستند بردههایی بیش نبودند اما امروز بازمانده آن بردگان رئیسجمهور آمریكا میشود. بردهای ارباب شد. آنان دشمنان را به دوستان تبدیل كردهاند چرا ما دوستانمان را به دشمنان تبدیل میكنیم. متن کامل یادداشت را در این قسمت بخوانید. ( + )
دیدگاه تان را بنویسید