جفتمان در رفتیم!
کتاب خونین شهر
بچه ها می گفتند تانک در بیابان مثل عقرب می ماند. حق داشتند. هیچ جایی نبود که بتوانی پناه بگیری و بمانی. شهر بهتر بود. یک گوشه کمین می کردی آرپی جی می زدی. ----------------------------------------------------
شب که می رفتیم استراحت، کسی نبود جایمان. عراقی ها می آمدند و توی تاریکی هر جا را که خالی مانده بود، می گرفتند؛ به همین راحتی. صبح که می شد، می رفتیم، می جنگیدیم، آن جا ها را پس می گرفتیم. باز شب که می شد....... ---------------------------------------------------- علی دوره تخریب دیده بود. جهان آرا فرستادمان برویم پل نو را منفجر کنیی. یک ماشین گرفتیم، مقداری تی ان تی گذاشتیم توی کارتن و رفتیم. تی ان تی را کار گذاشتیم زیر پل و آمدیم این طرف تر و علی منفجرش کرد. دیدم تیر آهن های پل بالا آمد، ولی پل از هم نپاشید. پل خیلی محکمی بود. گفتم: تو فکر می کنی عراقی ها از روی این نمی تونن رد شن؟ جوری گفتی می خوام منفجر کنم، گفتم الان پل رو از جا می کنی.
شب که می رفتیم استراحت، کسی نبود جایمان. عراقی ها می آمدند و توی تاریکی هر جا را که خالی مانده بود، می گرفتند؛ به همین راحتی. صبح که می شد، می رفتیم، می جنگیدیم، آن جا ها را پس می گرفتیم. باز شب که می شد....... ---------------------------------------------------- علی دوره تخریب دیده بود. جهان آرا فرستادمان برویم پل نو را منفجر کنیی. یک ماشین گرفتیم، مقداری تی ان تی گذاشتیم توی کارتن و رفتیم. تی ان تی را کار گذاشتیم زیر پل و آمدیم این طرف تر و علی منفجرش کرد. دیدم تیر آهن های پل بالا آمد، ولی پل از هم نپاشید. پل خیلی محکمی بود. گفتم: تو فکر می کنی عراقی ها از روی این نمی تونن رد شن؟ جوری گفتی می خوام منفجر کنم، گفتم الان پل رو از جا می کنی.
چیزی نگفت. بچه ساکتی بود. -------------------------------------------------- می خواستم بروم خانه. تنها بودم. تمام راه را دویدم. توی خیابان ها پشه پر نمی زد. آسمان سیاه شده بود؛ پر از دود خمپاره. یک بویی می آمد. حس کردم بوی گوشت سوخته است. قاطی شده بود با بوی خون و دود و آتش. حال آدم را به هم می زد. تا مدت ها دیگر نمی توانستم لب به گوشت بزنم. ---------------------------------------------------
اولین عراقی را که زدم، تو عالم بچگی با خودم گفتم برم غنیمت بردارم. جلوتر رفتم. اولین بار بود که جسد می دیدم. ترس برم داشته بود. کمی ایستادم. کفش هایش چشمم را گرفت. تقریبا شماره ی چهل و چهار بود. دودل بودم که بردارم یا نه که یک هو یک عراقی طرفم آمد. هر دو، طرف هم نشانه گرفتیم. زدم. نچکاند؛ گیر کرده بود. شانس آوردم اسلحه عراقی هم گیر کرده بود. جفتمان در رفتیم. --------------------------------------------------- نشستم عقب. تعارف کرد بیایم جلو. رفتم و نشستم پیشش.
اولین عراقی را که زدم، تو عالم بچگی با خودم گفتم برم غنیمت بردارم. جلوتر رفتم. اولین بار بود که جسد می دیدم. ترس برم داشته بود. کمی ایستادم. کفش هایش چشمم را گرفت. تقریبا شماره ی چهل و چهار بود. دودل بودم که بردارم یا نه که یک هو یک عراقی طرفم آمد. هر دو، طرف هم نشانه گرفتیم. زدم. نچکاند؛ گیر کرده بود. شانس آوردم اسلحه عراقی هم گیر کرده بود. جفتمان در رفتیم. --------------------------------------------------- نشستم عقب. تعارف کرد بیایم جلو. رفتم و نشستم پیشش.
پرسید: چطور زخمی شدی؟ برایش تعریف کردم و گفتم که برادر خانم فلانی هستم. تا نزدیکی های مسجد جامع من را رساند. مدت ها گذشت تا بفهمم راننده وانت آن شب، فرمانده سپاه بود؛ جهان آرا. منبع: روزگاران_ کتاب خونین شهر
دیدگاه تان را بنویسید