جلیقه چسبید به تنش
خاطرات خارک
خارک مثل اُحد می مونه؛ همون قدر مهمو حیاتیه. اون هایی که مَردن، بمونن و دفاع کنن. خطیب جمعه که این را می گوید، صدای تکبیر مردم بلند می شود.
--------------------------------------------- بلند می گویم: تموم شد؟ بریم؟ استارت می زنم و قایق روشن می شود. مردها بیرون قایق برای زن ها دست تکان می دهند، مادر ها بچه ها را می گیرند توی بغلشان. قایق تکانی می خورد. زن ها چادر هایشان را رها می کنند تا لبه ی قایق را بگیرند. مرد، خودش را جمع و جور می کند و چادر را روی سرش مرتب می کند. نشسته میان زن ها. داد می کشم: "ما رفتیم." و برای باقی قایق ران ها دست تکان می دهم. مرد رویش را کیپ تر می گیرد. --------------------------------------------- زن دخترش را از روی پایش بلند می کند. چادرش را باز می کند جلوی پایش روی زمین. مشت مشت خاک می ریزد توی چادرش. دور چادرش را که سفید شده می گیرد و بلند می شود. سر گونی را برایش باز می کنیم. خاک ها را آرام می ریزد توی گونی. این یکی را که بگذاریم روی باقی گونی ها، سدمان محکم می شود و حتی اگر نفت سرازیر شود، بلایی سر خانه ها نمی آید.
--------------------------------------------- لنگه دم پایی مانده بود روی زمین. مردمی که می دویدند طرف آتش، دم پایی را لگد می کردند و رد می شدند. آتش ، زیر خاک هایی که مردم می ریختند خفه می شد. مرد با بیلچه خاک می ریخت و این پا و آن پا می کرد. کف پایی که سرخ شده بود را می چسباند به ساق پایی که توی یک لنگه دمپایی بود. --------------------------------------------- شیلنگ را با یک دست می گیرم. دست دیگرم را می برم عقب و توی هوا نگه می دارم. دیواره های خنک لیوان، توی دستم جا می گیرد. آب سرد را یک نفس هورت می کشم. بر می گردم، تشکر کنم. می دود و لیوان آب را توی دست های آتش نشان دیگری جا می دهد. -------------------------------------------- لایه ای خاک نشسته روی هر سه تایشان. کز کرده اند پشت مبل نیم سوخته ای. انگار قایم شده اند. زن و پسربچه ای که در آغوشش گرفته، سوخته اند. خاک روی صورت مرد جا به جا می شود. آمبولانس را خبر می کنیم. دکتر می گوید مغزش از کار افتاده؛ تپش قلب بوده که خاک را تکان می داده. -------------------------------------------- لباس آبی را در
می آورم. می روم سمت جالباسی. آژیر می کشند. می دوم بیرون. □ دست هایم را از آستین هایم کشیدم بیرون. سرم هنوز توی یقه ی لباس آبی گیر کرده که آژیر می کشند. □ بچه ها می گویند: گرمت نیست؟ این لباس آبی را در بیاور! تا پایین لباس را می گیرم بکشم بالا، آژیر می کشند. □ لباس آبی را دیگر در نمی آورم. --------------------------------------------
سر شلنگ را رها می کند و فریاد می زند: جلیقه ام..... سوختم .... سوختم. خودش را می رساند به ما. نگهش می داریم و پتو می اندازیم دورش. قیافه اش را توی هم می کند و دندان ها را به هم فشار می دهد. پتو را باز می کنیم. بی حال می افتد توی بغلمان. جلیقه خاموش شده و چسبیده به تنش.
دیدگاه تان را بنویسید