ركورد رضازاده دست ‌نيافتني است

کد خبر: 67929

گفتگو با سعيد علي حسيني

ركورد رضازاده دست ‌نيافتني است

جام جم آنلاين: باز هم قهرماني از سرزمين قهرمان‌پرور اردبيل در عرصه ورزش خودنمايي و عرض‌اندام كرده و مي‌خواهد چون اسلاف پرافتخار خود بزرگي كند؛ بزرگاني چون علي دايي، احد پازاج، علي اشكاني، حسين رضازاده و ده‌ها ورزشكار پرآوازه‌اي كه در رشته‌هاي مختلف در جهان ورزش از اين خطه به اوج رسيدند. وزنه‌برداري ايران بدون شك طي 10 سال گذشته روي دست‌ها و بازوان پرتوان قوي‌ترين مرد جهان، حسين رضا‌زاده به اوج رسيد، احساس زنده بودن و غرور كرد و كانون توجهات جهان وزنه‌برداري و دنياي ورزش شد. بي‌شك خلاء و نبود اين قهرمان اسطوره‌اي در بازي‌هاي المپيك پكن بوضوح به چشم آمد؛ اما اين كمبود چند ماهي بيشتر احساس نشد، چرا كه خيلي زود يك همشهري دلاور وارد صحنه شد تا نشان بدهد اردبيل همچنان سرزمين مردان قدرتمند و بلندپروازي است كه مي‌توانند در جهان وزنه‌برداري حرف اول را بزنند. اردبيل گر چه سرزمين غريبي نيست، اما پرورش استعداد‌ها و اوجگيري‌ آنها در عالم ورزش، كنجكاوي بسياري از اهالي ورزش و حتي خارجي‌ها را هم به همراه داشته است؛ همان‌گونه كه 2 خبرنگار زن و مرد ژاپني در بازي‌هاي المپيك سيدني نسبت به اين شهر پرسش و كنجكاوي نشان مي‌دادند. در حالي كه رضازاده را براي گرفتن تست دوپينگ به سالن مخصوص برده بودند و همه ايرانيان حاضر در شور و شوق وصف‌ناپذيري از اين موفقيت به شادي‌ مشغول بودند، اين دو خبرنگار ژاپني نزد خبرنگاران و هيات ورزشي ايران آمدند و با هيجان بسيار يك پرسش را مطرح كردند كه اردبيل ايران چه نوع سرزميني است و چه ويژگي‌هايي دارد كه نامداران پرآوازه‌اي چون علي‌ دايي و حسين رضازاده از اين شهر متولد شده و چنين در عرصه ورزش به اوج قهرماني و افتخار رسيده و اكنون يك نام ديگر را بايد در فهرست نام‌آوران و افتخارآفرينان ورزشي ايران از شهر اردبيل اضافه كنيم؛ سعيد علي‌حسيني كه از خانواده‌اي ورزشي و آشنا به ميل، وزنه و تخته الفباي اين ورزش را نزد پدر قهرمانش يعني عزيز حسيني آموخته و راه بزرگان را پيش گرفته است. امروز سعيد علي‌حسيني قهرماني است كه مي‌توان به او اميدوار بود تا پا جاي قوي‌ترين مرد جهان بگذارد، هر چند او اين مسير را بسيار دشوار و سخت مي‌داند. گذشته خودت را چگونه تعريف مي‌كني؟ من تنها عضو از جمع 6 نفره خانواده‌ام هستم كه بر خلاف همه در تهران به دنيا آمدم. علتش هم حضور مستمر پدرم در اردوهاي وزنه‌برداري در آن سال‌ها در تهران بود كه پدر و مادرم مجبور شدند در پايتخت زندگي كنند، اما 2 سال پس از تولدم وقتي پدرم از دنياي قهرماني كناره‌گيري كرد همگي به اردبيل بازگشتيم. فرزند سوم خانواده‌ام؛ 2 خواهر بزرگ‌تر و يك خواهر كوچك‌تر دارم. از بچگي با پدرم به سالن‌هاي وزنه‌برداري مي‌رفتم. از همان موقع كم‌كم به اين رشته علاقه‌مند شدم و از دوازده سيزده سالگي جذب اين رشته شدم. در كل حدود 8 سال است كه با پولادسرد در حال مبارزه هستم. در اردبيل پدرم در كسوت مربي الفباي اين كار را به من آموخت و تا پوشيدن پيراهن تيم‌هاي ملي نوجوانان و جوانان زحمات زيادي برايم كشيد و اين حمايت و مراقبت تا امروز نيز ادامه دارد، البته در اردوي تيم‌هاي ملي نوجوانان و جوانان اكبر خورشيدي ، ايوانف و مسعود قاسمي به عنوان مربي در آماده‌سازي من نقش داشتند. اكنون نيز حاج حسين رضازاده در كنار ديگر مربيان كار هدايت ملي‌پوشان را به عهده دارد. اولين افتخاري كه به دست آوردي به ياد داري؟ براي اولين بار در سال 83 به عضويت تيم ملي نوجوانان درآمدم و در مسابقه‌هاي آسيايي اندونزي در دسته 94 كيلو مزه قهرماني را چشيدم. سال بعد نيز در تايلند براي دومين بار پياپي طلاي نوجوانان آسيا را به گردن انداختم. در سال 85 نوار قهرماني‌هاي من به دليل محروميت وزنه‌برداري و شركت نكردن در مسابقه‌هاي قاره‌اي از هم گسست، البته ابتداي سال 85 در مسابقه‌هاي جهاني جوانان كه در چين برگزار شد به افتخار بزرگي رسيدم و با كسب عنوان قهرماني جهان در دسته مثبت 105 كيلو مدال طلا بر گردن انداختم. در آن زمان ركوردم در يك ضرب 181 كيلو و در دو ضرب 215 كيلو بود. به طور طبيعي 2 سال محروميت وزنه‌برداري، تداوم موفقيت‌هايت را به چالشي بزرگ گرفت. دقيقا. دوپينگي شدن بيشتر ملي‌پوشان اعزامي به مسابقه‌هاي جهاني 2006 دومينيكن بدترين خاطره من در دوران وزنه‌برداري‌ام به شمار مي‌آيد و متعاقب آن 2 سال محروميت از سوي فدراسيون‌ جهاني، بهترين دوران اوجگيري مرا به سكوت و تباهي كشاند. در ماجراي دوپينگ مقصر اصلي را چه كسي مي‌داني؟ شك ندارم اشتباه ايوانف باعث چنين اتفاق شومي شد؛ اتفاقي كه براي ما خيلي گران تمام شد و تعدادي از ملي‌پوشان شاخص وزنه‌برداري ما چند مدال جهاني و المپيك را از دست دادند. به چه دليل ايوانف را مقصر مي‌داني؟ ايوانف از مربيان سختگير و با ديسيپلين دنياي وزنه‌برداري است كه دوست ندارد كسي بالاي حرفش حرف بزند و يك مربي خودمحور است. در زمان برپايي اردوها او مرتب بچه‌ها را به اتاقش فرا‌مي‌خواند و به آنها قرص ‌ها و ويتامين‌ هايي را براي تقويت مي‌داد بدون آن كه كسي جرات بكند از او درباره داروهاي مصرفي سوالي بكند. در واقع اگر كسي نزد او براي دريافت ويتامين نمي‌رفت يا از او حرف‌شنوي نداشت از اردو اخراج مي‌شد. يعني مي‌خواهي كل عملكرد ايوانف را زير سوال ببري؟ نه. ايوانف مربي بزرگ و شناخته‌ شده‌اي بود كه يك دوره در وزنه‌برداري ايران خوب ظاهر شد و كارنامه درخشاني از خود بر جاي گذاشت. نتيجه و حاصل كار او در دوره اول كسب افتخارات و عناوين قهرماني جهان و المپيك توسط حسين رضازاده، حسين توكلي، كوروش باقري، شاهين نصيري‌نيا و... بود، اما ايوانف پس از اين دوره موفق نتوانست در دوره دوم حضور خود در ايران، روند گذشته را تكرار كند. در نهايت بر اثر اشتباهات او شاهد بوديم چه افتضاح بزرگي در وزنه‌برداري ايران به بار آمد. در مدت 2 سالي كه در انزوا قرار داشتي چگونه توانستي خودت را حفظ كني تا با قدرت وارد صحنه شوي؟ دوران بسيار دشواري را پشت‌سر گذاشتم. 2 سال دوري براي يك جوان كه در آستانه اوجگيري و كسب عناوين قهرماني جهان قرار داشت واقعا مثل يك شوك بزرگ بود كه هم بر فعاليت ورزشي و حتي زندگي خانوادگي‌ام هم تاثير ناخوشايندي گذاشت. خوشبختانه حضور و تجربيات پدرم عامل مهمي شد تا من از لحاظ روحي و رواني خودم را بازسازي كنم و بتوانم در همان ايام با انگيزه بالا تمرين‌هاي خود را ادامه بدهم. دوران سختي بود، اما هر چه بود با راهنمايي‌هاي مربيان و بخصوص پدرم به خير گذشت و من توانستم به محض پايان محروميت بار ديگر با قدرت و آمادگي لازم به صحنه بيايم. مسابقه‌هاي باشگاه‌هاي آسيا فرصت خوبي بود تا به گونه‌اي زمان‌هاي از دست رفته را جبران كنم و شايستگي خود را به اثبات برسانم. نكته مهم ديگري كه بايد به آن اشاره كنم رفتار و برخورد روحيه‌بخش مردم با ما بود، چراكه آنها ما را گناهكار نمي‌دانستند. حتي بيشتر از گذشته ما را تحويل مي‌گرفتند. پس از بازگشت از جام باشگاه‌هاي آسيا در چه وضعيتي قرار داري و چه هدفي را دنبال مي‌كني؟ پس از 2 سال دوري، وزنه‌ زدن در جام باشگاه‌ها فرصت و شروع خوبي از لحاظ بازسازي روحي برايم بود؛ البته پس از بازگشت از جام باشگاه‌هاي آسيا مدتي را به دليل خستگي به ريكاوري و تمرين‌هاي سبك گذراندم. پس از يك هفته كم‌كم تمرين‌هاي سنگين‌تري را دنبال كردم. البته در مسابقه‌هاي قهرماني وزنه‌برداري آسيا قصد دارم در وهله اول براي تيم و كشورم مدال و افتخار كسب كنم و در انديشه ركوردزدن در اين رقابت‌ها نيستم. در جام باشگاه‌هاي آسيا 205 كيلو را يك ضرب مهار كردم و در 2 ضرب هم وزنه 242 كيلويي را؛ البته پيش از مسابقه‌ها و در تمرين‌ها وزنه‌هاي 210 و 250 كيلويي را بلند كرده بودم. به فكر شكستن ركوردهاي حسين‌ رضا‌زاده هم افتاده‌اي؟ من حالا حالاها به اين موضوع فكر نخواهم كرد و تصور نمي‌كنم بتوانم به اين زودي‌ها ركوردهاي قوي‌ترين مرد جهان (213 در يك ضرب و 263 كيلو در دو ضرب)‌ را جابه‌جا كنم، به نظر من سخت است كه كسي بتواند به اين ركورد دست يابد يا آنها را بهبود ببخشد. من هم در وهله اول تمام تلاش و توان خود را براي كسب مدال در مسابقه‌هاي جهاني و المپيك به كار خواهم بست و ركورد‌شكني فعلا در دستور كارم نيست تا ببينم بعد چه پيش خواهد آمد و تمرين‌هاي من به كجا خواهد انجاميد. در آستانه حضور در مسابقه‌هاي قهرماني جوانان آسيا در جيجوي كره‌جنوبي به چه فكر مي‌كني؟ مسابقه‌هاي آسيايي را يك ميدان تداركاتي براي رقابت‌هاي جهاني تلقي مي‌كنم و از حالا در همه تمرين‌‌ها و تمام مسابقه‌هايي كه شركت خواهم كرد يك هدف را در سرم دنبال مي‌كنم و آن كسب مدال و افتخارآفريني در مسابقه‌هاي جهاني آينده است. خدا را شكر اكنون در شرايط خوبي قرار دارم و آسيب‌‌ديدگي ندارم اميدوارم بتوانم روند آمادگي خود را همچنان ادامه بدهم و بتوانم در مسابقه‌هاي جهاني امسال به هدف نهايي خودم يعني كسب مدال طلا دست يابم البته در جوانان آسيا در وهله اول مي‌خواهم خوب وزنه بزنم و در آخر اگر شرايط بدني‌ام مناسب بود ركورد جوانان جهان را جابه‌جا خواهم كرد. براي رسيدن به اين هدف موقعيت‌ و شانس خوبي دارم و آن حضور رضا‌زاده به عنوان سرمربي است و اميدوارم با استفاده از تجربيات وي به هدف خودم برسم. پيداست كه حسين‌ رضا‌زاده را الگوي خود قرارداده‌اي؟ هر ورزشكاري براي خودش الگويي دارد. براي من هم افتخاري است تا الگويم رضازاده باشد. جالب است بگويم غير از پدرم كه وزنه‌بردار تيم ملي بود رضازاده نقش مهمي در گرايش من به وزنه‌برداري داشت. زماني كه رضازاده در المپيك 2000 سيدني قهرمان المپيك شد و طلا گرفت من نوجواني 13 ساله بودم و قهرماني او تاثير عجيبي بر من گذاشت تا با عشق و علاقه بيشتري جذب اين رشته شوم. در واقع هر سال كه رضازاده به قهرماني مي‌رسيد عده كثيري از نوجوانان و جوانان جذب و مشتاق اين ورزش مي‌شدند. با توجه به خداحافظي بزرگمردي چون رضازاده و درخشش دوباره‌ات در دنياي پولاد سرد، همگان از تو به عنوان رضازاده دوم نام مي‌برند كه فقط تو مي‌تواني راه او را ادامه بدهي. آيا مي‌تواني چنين انتظارات شگرفي را جامه‌عمل بپوشاني؟ من ضمن احترام به خواسته و توقعات مردم كه از من به عنوان جانشين رضازاده، افتخارات بزرگي را طلب مي‌كنند بايد بگويم در حال حاضر چنين تصوري هم امكان‌پذير نيست. رضازاده افتخار زيادي براي كشورمان به ارمغان آورده كه مهم‌ترين آن 2‌‌طلاي المپيك است و بارها هم قهرمان جهان شده است. من فقط تمام سعي و تلاش خودم را به كار مي‌برم تا از راه و روش او الگو‌برداري كنم. باور كنيد تكرار افتخارات او از هر كسي برنمي‌آيد و كار بسيار سخت و دشواري است. من تنها مي‌توانم با اين انگيزه كه جانشين شايسته‌اي در تيم ملي براي او باشم تمام تلاشم را به كار بگيرم كه روزبه‌روز به اين هدف خود را نزديك كنم. فراموش نكنيد هفت هشت سال است كه كسي نتوانسته ركوردهاي رضازاده را بزند، البته غير از من جوان‌هاي شايسته ديگري هم در اين دسته مانند رشيد شريفي، محمد صالحي و وحيد ربيعي حضور دارند و اميدوارم به اتفاق آنها در يك رقابت سالم و جانانه در پيشگاه مردم سربلند باشيم. كار و كاسبي‌ات چيست؟ كار و كاسبي‌ خاصي ندارم. فقط تمام اوقات خود را با وزنه‌ و پولاد سرد مي‌گذرانم و تنها درآمدم هم دستمزدي است كه با حضور در اردوها، هر ماه از فدراسيون مي‌گيرم. حرف آخرت را هم بزن. جا دارد از همه مربياني كه برايم زحمت كشيده‌اند بخصوص از سرمربي و مربيان تيم مناطق نفت‌خيز جنوب كه طي 3 ماه گذشته براي احياي من زحمات زيادي كشيده‌اند تشكر كنم و به پدرم نيز يك خسته نباشيد جانانه بگويم. سعيد ميرزاشفيع

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت