دولت وحدت و نجات ملي!
آنها كه احمدينژاد را در مسند اجرا تاب ندارند با دو شعار "دولت نجات ملي" و "دولت وحدت ملي" پا به عرصه فعاليتهاي انتخاباتي نهادهاند. رقباي دولت نهم در دو قطب مخالف تحت پرچمهاي ياد شده به ميدان ميآيند تا در يك نقطه كه همان "نه به احمدينژاد" در انتخابات آينده است،همديگر را ملاقات كنند. آنها كه شعار نجات ملي را وجهه همت خود نهادهاند همانها هستند كه در چند انتخابات اخير اقبالي از سوي مردم نديدهاند لذا با سياهنمايي سعي ميكنند تصويري از كارنامه دولت ارائه دهند كه گويي مملكت در حال "غرق شدن" است و تنها جماعتي كه قادر به "نجات" آن هستند همينها ميباشند. آنها ميخواهند در نقش نجات غريق در صحنه ظاهر شوند. آنها اصرار دارند بگويند هيچ نقطه مثبتي دركارنامه دولت نيست! با كمي دقت در طراحي شعار آنان مردم متوجه ميشوند آنكه در حال غرق شدن است خود همين جماعت است. آنها انتظار دارند مردم با راي خود پاي صندوقهاي راي، آنها را از توفان امواج فراموشي در صحنه سياسي ايران، نجات دهند. متاسفانه شعار اين جماعت نوعي همخواني با شعار اپوزيسيون خارج كشور دارد و اينها در طراحي اين شعار چشمي هم به آراي آن طرف آب دارند. ما مشفقانه توصيه ميكنيم به اينها اگر به فكر توفيق خود هستند از طرح چنين شعاري پرهيز كنند. اين شعار حداقل با تصويري كه مردم در تشديد استقبال در سفرهاي دور دوم رياست جمهوري از خود بروز ميدهند، نميخواند. *** آنهايي كه شعار دولت وحدت ملي را مطرح مينمايند نيز معتقدند؛ "هيچ كس به تنهايي قادر به اداره كشور نيست، يك دولت ائتلافي ميتواند مشكلات داخلي و خارجي را حل كند" برخي هم پا را فراتر مينهند و ميگويند: "مشكلات مملكت را يك جناح نميتواند حل كند، به شرطي كه هر دو جناح در چارچوب نظام و قانون اساسي عمل كنند، ميشود يك دولت وحدت ملي تشكيل داد." به نظر ميرسد اين تز همان تز "نجات ملي" را دنبال ميكند منتهي با يك قرائت آبرومندانهتر! اگر بپذيريم اين فرمول درستي براي اداره كشور است، بايد بساط رقابت سالم، جوانمردانه و جدي را برچينيم. و راي مردم را يك راي تزئيني بدانيم. به هر حال مردم بايد بين دو يا چند نفر تفاوت آرا، عقايد و سلايق ببينند تا در صحنه "انتخاب" حضور يابند. اگر به اين نتيجه برسند كه اضلاع رقابت از قبل با هم توافق كردهاند روي تقسيم غنائم قدرت، دليلي براي حضور خود نميبينند. فرض انتخابات بر اين واقعيت استوار است كه دو يا چند سليقه فكري وجود دارد و هر كدام از اين سلايق را حزب يا گروه يا يك رجل سياسي نمايندگي ميكند و مردم در نگاه به اين سلايق متفاوت، يكي را براي مديريت اجرايي كشور برميگزينند. در انتخابات رياست جمهوري نهم كه رقابتيترين انتخابات رياست جمهوري پس از انقلاب بود، قرعه فال به نام كسي افتاد كه نخبگان از او به عنوان يك پديده سياسي كم نظير در سپهر سياست ايران ياد ميكنند. دليلي ندارد با اين رقابت فشرده او فرداي انتخابات به دليل اينكه متهم به بياعتنايي به وحدت ملي و يا غرق كردن مملكت نشود از عناصر شناخته شده رقيب اصلي و فرعي خود در كابينه به هنگام تقسيم قدرت، استفاده كند. دولت "نجات ملي" يا به قرائت ديگر "وحدت ملي"، دولتي است كه رقبا تا سر حد جنگ مسلحانه پيش رفتهاند وهيچ افق روشني براي تفاهم و سازش وجود ندارد. دولت وحدت ملي به دوران بحران مربوط است تا عقل جمعي در بحران دولت وحدت ملي راتوصيه ميكند، آيا ماورا داخل با بحران روبرو هستيم؟! فرو كاهيدن رقابت انتخاباتي در ايران به آنچه كه مثلا در لبنان و افغانستان ميگذرد، ظلم به مردم و جفا به فضاي آزادي است كه در ايران براي رقابت وجود دارد. به نظر ميرسد صورت مسئله رقابت انتخاباتي در ايران يك رقابت چند ضلعي است نه دو ضلعي و يا نه حتي يك ضلعي. مطابق آنچه كه طرفداران تز دولت وحدت ملي ميگويند رقابت يك ضلعي و دو ضلعي موضوع انتخابات در ايران را بلا موضوع ميكند و نوعي رفراندوم را تداعي مينمايد. حال آنكه انتخابات با رفراندوم تفاوت ميكند. بايد سلايق و علايق سياسي واقعي نه صوري، در كشور را به رسميت شناخت و به اين ادراك رسيد كه هر نوع سليقهاي كه پيروز ميشود در كنار دغدغههاي ديگر، دغدغه "نجات ملي" و "وحدت ملي" را هم دارد. اگر او موفق نشد و يا نخواست از سلايق ديگر در اداره كشور بهره ببرد، نبايد او را متهم به غرق كردن مملكت يا تفرقه در ميان ملت كنيم. محمدكاظم انبارلويي منبع: رسالت
دیدگاه تان را بنویسید