کاک جلال به آرزوی دومش رسید

کد خبر: 68409

سنگر را خالی نکرد

کاک جلال به آرزوی دومش رسید
پدر بزرگش ماموستا (روحانی) محمد از همان کودکی به جلال قرآن آموخت و چون همیشه در برابر تعدی خان‌ها می‌ایستاد، نوه‌اش درس آزادگی را هم آموخت. در همان کودکی به خاطر فشار شدید خان باغان، خانواده ماموستا محمد بارنامه مجبور شد به روستای بلکر مریوان مهاجرت کنند. جلال نوجوانی خود را در بلکر گذراند و در کنار پدر کشاورزی کرد. در سال 57 با آغاز تظاهرات مردم علیه رژیم ستم‌شاهی، کاک جلال به جمع مبارزان پیوست و در تظاهرات های مریوان حضور داشت و عهده‌دار توزیع اعلامیه و نوارهای سخنرانی حضرت امام (ره) در روستاهای مریوان بود. هرچند که می اندیشید با پیروزی انقلاب اسلامی دیگر خبری از ظلم و تعدی نیست، اما شرارت ضد انقلاب کومله و دموکرات در منطقه کردستان و تلاش برای جداسازی این استان از کشور باعث شد تا بار دیگر کاک جلال و یارانش پا در میدان مبارزه بگذارند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جلال به عنوان «جوانمرد» وارد ژاندارمری وقت شد و در کنار دکتر چمران به مقابله با ضد انقلاب پرداخت. سال 1358 اوج شرارت ضدانقلاب و عوامل بیگانه در مناطق مختلف کردستان بود. ضد انقلاب که می‌دید کاک جلال که آن موقع به عنوان یکی از چهره‌های شاخص محلی در مبارزه با ضد انقلاب بدل شده بود، سد راهش شده، بارها و بارها اقدام به ترور وی کرد و با حمله به منزل یا محل کارش سعی در از میان برداشتن او داشتند که هر بار ناکام می‌ماندند. در این دوران کاک جلال به همراه دو برادر شهیدش (جمال و عبدالله) و چهل نفر از بستگانش مجبور شدند راهی کرمانشاه شده و به سازمان پیش‌مرگان کرد مسلمان ملحق شوند. مدتی بعد با توجه به رشادت‌ها و مبارزات شبانه‌روزی‌اش فرماندهی این سازمان را برعهده گرفت و در کنار حاج احمد متوسلیان و یارانش در پاکسازی شهرهای کامیاران، سنندج، سروآباد و مریوان از لوث وجود ضد انقلاب بارها تا پای شهادت پیش رفت. با آزادسازی مریوان در کنار حاج احمد متوسلیان در پاکسازی شهر و جلوگیری از اشغال این شهر مرزی توسط رژیم عراق و همچنین بازپس‌گیری نقاط اشغال شده توسط رژیم بعث عراق از جمله: قوچ‌سلطان، ارتفاعات مشرف بر شهر مریوان و طرح عملیات‌های چریکی نقش اساسی داشت و در این مدت سه بار مجروح شد. با آزادسازی مریوان و بازگشت آرامش به مریوان و سروآباد عهده‌دار سازماندهی و آموزش نیروهای مردمی و ایجاد پایگاه‌های مقاومت بسیج در روستاهای مختلف و به زودی محبوب مردم شد. جنگ تمام شد. کاک جلال که سال‌ها جنگیده بود، از سپاه پاسداران بازنشسته شد، اما سنگر را خالی نکرد و به عنوان فرمانده گردان 101 عاشورای شهرستان مریوان و همچنین مسئول سازمان پیش‌مرگان کرد مسلمان مریوان در صحنه حاضر بود. کاک جلال از هر نه پسر خود خواسته بود تا برای حفظ و حراست از نظام مقدس جمهوری اسلامی در سنگر سپاه پاسداران حضور داشته باشند و راه پدر را ادامه دهند. جلال کشاورزی می‌کرد و دوباره در روستای بلکر به کشت و کار پرداخته بود. همچنین در سال‌های پس از دفاع مقدس، او روایت‌گر سال‌های دفاع بود و چه بسیار کاروان‌های راهیان نور دانشجویی که حکایت مظلومیت کردستان و مریوان را از کاک جلال شنیده بودند. ضد انقلاب می‌دید که حالا جلال بارنامه در سنگر فرهنگی و با روایت جنایات آنان به مبارزه پرداخته و انگار که نمی‌خواهد حتی لحظه‌ای آنان را راحت بگذارد، سرانجام بار دیگر شرایط ترور او را فراهم کردند. سه تن از عناصر ضد انقلاب در عصر شانزدهمین روز خردادماه 83 در مسیر بازگشت کاک جلال از مزرعه به منزل، در ساعت 18 و 40 دقیقه غروب وی را از راه دور به گلوله می‌بندند. □ درست یک ماه قبل از شهادتش او را دیده بودم. یک روز میهمانش بودیم، از صبح مناطق مختلف را نشانمان داد و از یارانش می‌گفت، از دلاوری‌ها و مظلومیت‌ها، از حاج احمد متوسلیان می‌گفت و... نیمه‌های شب بود که از او پرسیدم: «کاک جلال حالا چه آرزویی داری؟» آهی کشید، لحظه‌ای سکوت کرد و نگاهش را به مهتاب دوخت و با آن لهجه شیرین کردی آرام گفت: «دو چیز از خدا می‌خواهم: اول که قبل از مرگ حاج احمد متوسلیان را ببینم، دومی هم اینکه خدا مرگم را شهادت قراردهد!» و وقتی خبر شهادتش را شنیدم، دلم گرفت که چرا آرزوی اولش اجابت نشد و او همرزم قدیم و دوست عزیز و فرمانده مهربان خود، حاج احمد متوسلیان را ندید و به شهادت رسید. شهید کاک جلال بارنامه، هفدهمین شهید این خانواده مبارز و مسلمان است.
□
در کوچه‌های مریوان نام «حاج احمد» را که شنید‍، چشمانش برقی زد، با آرامشی عمیق سرش را بلند کرد و به سقف اتاق چشم دوخت. آرامش نا شناخته‌ای در عمق چشمانش بود و در خلوت و سادگی اتاق، صمیمیت را به رخ دنیا می‌کشید. حالا ما بودیم و امواج آن روزهای دریایی که در یاد «کاک جلال» متلاطم بود... در کوچه‌پس‌کوچه‌های روزمرگی، در هیاهوی زمان، در وادی تعلقات و سرای منیت‌ها خبری را می‌شنوم، درمی‌مانم، در خود فرو می‌روم و باورم نمی‌شود؛ کاک جلال به شهادت رسید؟ تقصیر خودمان است که رهایی روح را را مختص زمان و مکان می‌دانیم، در قرن بیست‌و‌یکم، قرن آرزوهای دور و دراز، قرن ابلیس‌های نفسانیت که در حبس گرایش به مادیگری هستند و می‌خواهند انسان را به فنا بکشند هنوز سبکبالانی هستند که فارغ از هر نژاد و قوم و مذهبی، روح خود را پالایش و پر باز می‌کنند تا پرواز را در ملکوت به تجربه بنشینند. گر پشت پا به عالم ظاهر نمی‌زنی یک عمر در شکنجه این کفش تنگ باش
مهدی طوقانی □
منبع: وبلاگ کاک جلال بارنامه
۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت