خطا کرديم

کد خبر: 69071

کار دشواري است اما بايد اعتراف کرد. اعتراف کنيم بسياري از ما در شناخت ميزان عداوت و کينه توزي دشمنان خطا کرديم. خطا کرديم اگر از ياد برديم که 55سال پيش همين دشمنان به خاطر چپاول منابع غني ايران به ويژه نفت چگونه حاضر شدند کودتا عليه نهضتي ملي راه بيندازند و با کمک شماري از مطبوعات و احزاب و اوباش، ديکتاتوري ذليل اما خودکامه را به حکومت بازگرداندند تا راه غارت يک کشور جهان سومي براي 25سال ديگر هموار شود. خطا کرديم اگر خيال کرديم آنها هم ولو دشمن، به اصول و قواعد اخلاقي و انساني پايبندند و خيانت و جنايت نمي کنند. خطا کرديم اگر خيال کرديم آنها 50 يا 80 يا 100سال پيش مزدور خودفروخته يا جاسوس جاه طلب در ايران استخدام مي کردند اما امروز در پس آن همه تجربه از اين ترفند غيرانساني صرف نظر مي کنند. خطا کرديم اگر خيال کرديم 150-100سال پيش آنها روي نقطه ضعف هاي روحي و شخصيتي رجال براي به اسارت گرفتن يک ملت حساب ويژه باز مي کردند و امروز از اين شيوه شيطاني غافلند. خطا کرديم اگر خيال کرديم نسل ميرزا آغاسي، ميرزا آقاخان نوري، حسن تقي زاده، يحيي دولت آبادي، ذکاءالملک فروغي، قوام السلطنه، وثوق الدوله، اسدالله علم، حسنعلي منصور يا هويداها کاملا منقرض شده است. ما خطا کرديم اگر خيال کرديم پيروزي انقلاب يعني پايان کار و آغاز دوره تن آسايي و راحت باش. خطا کرديم اگر خيال کرديم بازگشت اصولگرايان به حاکميت پس از طي شدن يک دهه پرمرارت حاکميت تجديدنظرطلبان يعني اتمام دشمني ها و سنگ اندازي ها، و پيگيري بي دردسر پروژه عدالت و کرامت براي ولي نعمتان انقلاب. اشتباه کرديم اگر خيال کرديم با جماعتي نجيب طرفيم که اگر با راي اعتراضي مردم حکم عدم کفايت گرفتند و از حاکميت اخراج شدند، به قول خودشان به قواعد بازي دموکراسي احترام مي گذارند و راي مردم را محترم مي شمارند تا «دولت ملي» بتواند اصلاح گري و خدمتگزاري کند. خطا کرديم که باورمان شد از دست دادگان «شرکت سهامي قدرت» و «امتيازخواران ويژه» به همين سادگي فرش قرمز براي دولت و مجلس منتخب مردم پهن مي کنند تا تحول و اصلاح عدالت محور را پيش ببرند. خطا کرديم اگر تصور کرديم عدالت نه جنگي تمام عيار با جماعت ويژه خوار و تبعيض طلب بلکه حرکتي آسان و تخته گاز در اتوباني 6بانده است. ما تاريخ را از خاطر برديم که چگونه اصرارکنندگان به علي بن ابيطالب عليه السلام براي پذيرش حکومت، به سال نکشيده، در شمار اولين دشمنان او درآمدند و اولين جنگ را همان امتيازطلب ها به او- که سر تغيير و به سامان آوردن امور از مدار خارج شده را داشت- تحميل کردند. ما مسئله را آسان گرفتيم و فراموشي آنچه نبايد از خاطر برد، بر محنت امروزمان افزود. دوم: خونش مباح است! اصولگراياني که احمدي نژاد تنها نماد و نشانه اي از آنهاست خونشان مباح است، بي ترديد! آبرو و شخصيت شان که جاي خود دارد. احمدي نژاد که نوک پيکان و رزمنده خط مقدم جبهه اصولگرايي است خونش مباح تر است. چرا؟ اينکه پرسيدن ندارد. پيش از اينکه اصولگرايي مجددا سرلوحه شعارهاي کشور شود، قول و قرارهاي نانوشته- و بعضا نوشته- بسياري عملياتي شده بود. اجنبي سود هنگفت و اصلي را مي برد و مهره هاي او هم ريزه خواري سفره اش را مي کردند. کسي هم نمي پرسيد آقا زدوبند با شرکت نفتي نروژي يا هلندي- انگليسي به قيمت چند ميليون دلار رشوه ناچيز چرا؟ يا فروش 20سال گاز کشور به قيمت 17.5دلار (14برابر زير قيمت جهاني) به طرف اماراتي در ازاي رشوه هاي عجيب و غريب براي دلالان دولتي و غيردولتي به چه قيمت؟ اگر هم يکي مانند رئيس فراکسيون دوم خرداد باورش مي شد بايد از آزادي و مصونيت پارلماني استفاده کند و مثلا بگويد مديريت وزارت نفت فاجعه است يا برخي تخلفات در شرکت پتروپارس صورت گرفته و کسي پاسخگو نيست، چنان حالش را سر جا مي آوردند که يک هفته بعد به جاي توضيح ماجرا فقط شعر برايتان بخواند؛ هرکه را اسرار حق آموختند- مهر کردند و دهانش دوختند! مگر اعلمي ديگر عضو فراکسيون دوم خرداد را به خاطر انتقاد از عملکرد فاجعه بار وزارت نفت دادگاهي نکردند و او نگفت «مصونيت نمايندگي يعني کشک! بيش از آن که براي خود متاثر باشم، براي دولت و روزنامه هاي اصلاح طلب متاثرم که ادعاي حمايت از مصونيت نمايندگي داشتند.» مگر کهرام نماينده دوم خردادي اهواز نگفت «وزارت نفت در مدت 5 دقيقه قرارداد يک ميليارد دلاري نفتي را در شوراي اقتصاد تصويب و سپس مراحل اجرايي آن را طي مي کند. هيچ چشمي در مجلس ناظر بر قراردادهاي نفتي نيست.» و مگر آن عضو شيرين زبان فراکسيون مشارکت خاطر همه را آسوده نکرد که «ما نمايندگان مجلس علاوه(!) بر وظيفه نمايندگي چقدر وقت و حوصله و تخصص داريم که بر قراردادهاي نفتي نظارت کنيم»؟! حالا توقع داشتيد آقاي وزير نفت در گفت وگو با روزنامه آفتاب يزد(2مرداد 1380) راحت نباشد در گفتن اين عبارت که «با تصميم شوراي اقتصاد مقرر شد قانون انجام مناقصه درباره واگذاري فاز يک حوزه نفتي پارس جنوبي به شرکت پتروپارس ترک شود.» امتياز دادن هاي بي شمار به نورچشمي ها و شرکاي سياسي در پروژه هاي اقتصادي همان و تاخيرها و تخلف ها همان. آيا خون و آبروي دولتمردان و نمايندگان و روزنامه نگاران و دانشگاهيان و منتقداني که بخواهند چراغي روشن کنند يا با تخلفات در حوزه نفت و گاز و بانک و گمرک و ماليات و تسهيلات رودر رو شوند، مباح نيست؟ آيا خون احمدي نژاد و دولت او و مجموعه حاميان اصولگراي اين دولت، و خون و آبروي اصولگرايان مجلس مباح نيست که چرخه تعطيل شده فناوري هسته اي را در نگاه حيرت زده دشمنان، دوباره به گردش درآوردند و طعم شيرين پيروزي استراتژيک را در کام آنها به تلخي زهر کردند، نبايد ريخت؟ مگر به سالوادور آلنده يا مصدق که فقط داعيه ملي کردن صنايع و معادن و نفت را داشتند رحم کردند که حالا به احمدي نژاد و اصولگراياني رحم کنند که داعيه حکومت ملي و نهضت جهاني عليه تبعيض و چپاول دارند. مگر مي شود رگ حيات آنها را فشرد و جان و آبرو را به کف نگرفت؟ زماني اين عبارت عبرت آموز را آقاي عباسعلي نورا- نماينده مجلس پنجم- گفته بود که؛ وقتي تحقيق و تفحص درباره يکي از قراردادهاي نفتي را شروع کرديم، يکي از دوستان دلسوز من در سازمان بازرسي سراغم آمد و با لحني دلسوزانه گفت فلاني سراغ اين قبيل پرونده ها نرو! پورسانت و رشوه و پول چايي و هديه اي که در اين قبيل زدوبندها مي دهند لااقل چند ميليون دلار است و با اين مبالغ هنگفت هم مي توانند پول بدهند تا اوباش تو و بستگانت را زير چرخ هاي اتومبيل ببرند و هم مي توانند آدم ها و روزنامه ها و گروههايي را بخرند که تو را ترور شخصيت کنند و از حيزّ انتفاع ساقط نمايند. نه، احمدي نژاد و دولتمردان همراه او قديس نيستند همچنان که نمايندگان مجلس اصولگرا. خطا و قصور و حتي تقصير هم داشته اند. اما اين مجموعه، يک جرم بزرگ به گردنشان است که اگر مرتکب آن نمي شدند، همين گردن کلفت هاي خارجي و داخلي متعرضشان نمي شدند هيچ که حلوا حلوا هم مي کردند. مگر براي بعضي هاي ديگر نکردند و نمي کنند؟ مگر جنايتکاري چون بوش که در اين 8 ساله روي هيتلر و استالين را سفيد کرد، مقارن با تروريست و ناقض حقوق بشر خواندن جمهوري اسلامي، مدال حقوق بشرخواهي و اصلاح طلبي بر سينه طايفه اي بدعاقبت و خودباخته نمي نشاند؟ کم گناهي نيست سازش پذيري و ناآشنايي به قواعد معامله با صاحبان زور و زر و نفوذ در دنيا. کم گناهي نيست بلد نبودن يا تن ندادن به قواعد و فرمول هاي رايج در بازي سياست. کم گناهي نيست بازگرداندن روح اميد و اعتماد به نفس و تلاش سازنده و پاکدستي و نوکري به کشور و دولت در حالي که دشمن خيال مي کرد پروژه انهدام حاکميت و انحلال وحدت و اقتدار ملي با موفقيت تمام در حال نهايي شدن است. آيا از چنين مجموعه اي نبايد انتقام کشيد و آنچه زيبنده خود است نثار او کرد؟! ما که مي دانيم درد جماعتي که به دروغ دم از وضعيت بحراني و اورژانسي کشور و ضرورت نجات آن يا تشکيل دولت ائتلافي ملي(؟!) مي زنند کجاست؟ و البته آن درد را نمي توان گفت. انهم ليطلبون حقا هم ترکوه و دما هم سفکوه. و چرا به رجايي اقتدا نکنيم که مغضوب منافقين شد چون امام عدالت(ع) را مقتداي خويش ساخته و مانند معلمي دل سوخته از عمق جان مي سرود؛ «روا بود که حق برملا شود- اگرچه در رهش جان فدا شود.» سوم: شکوه از دشمن؟! گفتا ز که ناليم که از ماست که برماست. از که بايد شکايت کرد؟ دشمنان عدالت و فضيلت و انسانيت؟ يا فرصت طلباني که جهان را چراگاهي بزرگ فرض مي کنند؟ يا جاه طلباني که حاضرند فضيلت ها را قرباني کنند تا شايد جايي- ولو در صفحه روزنامه و سايتي يا حلقه گپ و بحثي- بر صدر نشينند؟ جز از خود شکايت نمي توان کرد، هرجا که از دشمن غافل شديم و او را دست کم گرفتيم، يا در گفتن و برملا کردن دشمني ها و خيانت ها چندان کوتاهي کرديم که زبان اهل عداوت يا خيانت دراز شد و ما به جاي تهاجم، منفعلانه رفتار کرديم. خود را بايد سرزنش کنيم اگر فروع به جاي اصول نشست و گلاويز شدن با دوستان مهم تر از ديدن عداوت ها و خيانت ها شد چندان که مرز دو جبهه ناپيدا گرديد و فضا براي فتنه گران فراهم آمد. اگر چنين کرده ايم حتما محتاج پشيماني و توبه ايم، که کارزارهاي بزرگ تر در پيش است. محمد ايماني منبع: کیهان

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت