تورم ماليات فقرا به اغنيا
شاخص هزينه هاي خالص خانوار مرتبط با شاخص قدرت خريد است و همزمان با محاسبه هزينه هاي خانوار مي توان درآمدهاي خانوار را نيز محاسبه کرد.درچنين وضعيتي است که افزايش هزينه هاي خانوار با افزايش درآمدها معني پيدا مي کند و برعکس کاهش هزينه ها به معناي کاهش درآمد است. متاسفانه آمار درآمد خانوارها در ايران همراه با پيمايش هزينه درآمد خانوارها به دست مي آيد، هر ساله مخارج خانوارها بيشتر از درآمدها است و اين نشان مي دهد که نوعي کم گويي نسبت به درآمد خانوارها وجود دارد و آمار مربوط به درآمدهاي خانوار قابل اتکا نيست. يکي از شاخص هايي که براي فقر در نظر گرفته مي شود مخارج يک خانوار است که از چه ميزان کار به دست مي آيد و خانواري فقير محسوب مي شود که براي تامين مخارج خود بيش از يک شيفت کار (8 ساعت در روز) مجبور مي شده کار کند تا مخارج خود را تامين کند در اين چند ساله از سال 1370 به بعد شاهد پديده چند شغلي سرپرست خانوار و مشارکت همسر و زنان و تامين مخارج زندگي خانوار بوديم اين موضوع پديده اي بوده که از اين سال به بعد به شدت رشد مي کند و هر سال شاهد رشد بيشتر آن هستيم. افزايش چند شغلي در ميان خانوارها به اين معني است که تعداد ساعات کار زياد شده و از سوي ديگر رفاه خانوار به شدت کاهش يافته است. بخشي از رفاه خانواده به اوقات فراغتي مربوط مي شود که والدين به تربيت فرزندان و امور ديگري که به ارتقاي آگاهي و اشکال مختلف اوقات فراغت مربوط مي شود، بستگي دارد. با بالا رفتن هزينه هاي زندگي، هزينه هاي اوقات فراغت کاهش مي يابد و خانواده ها مجبور به چشم پوشي از هزينه هايي هستند که به رفاه عمومي و ارتقاي سطح آگاهي مربوط مي شود و اين موضوعي است که استهلاک روحي را در پي دارد و نوعي از اشکال مختلف محروميت است. طي دوره مذکور شاهد رشد غيرعادي برخي از اقلام کالاهاي اساسي مانند مسکن، غذا، آموزش و بهداشت و رفاه خانوارها هستيم. موضوع ديگري که در افزايش هزينه هاي خانوار مشهود است نرخ تورم است، چرا که با افزايش تورم قدرت چانه زني براي افراد کم درآمد و با درآمد ثابت وجود ندارد و به نوعي تعديل دستمزدهاي شان متناسب با نرخ تورم نيست. مسلم است که اين گروه قدرت خريدشان نيز کم مي شود. اما افزايش تورم برنده اي نيز دارد و آن گروه هايي است که بيشترين نفوذ را در تصميم گيري هاي اساسي دارد که مي توانند قيمت کالا و خدمات را به ميزان تورم افزايش دهند. اينان کساني هستند که تصميمات را به سمتي سوق مي دهند که منافع شان حفظ شود. يکي از ويژگي هاي تورم فرسايش شديد قدرت درآمد و سطح زندگي کم درآمدها و افراد بادرآمدهاي ثابت است. در حقيقت تورم ظالمانه ترين مالياتي است که از فقرا به نفع اغنيا گرفته مي شود. در برنامه چهارم تکليف قانوني شد که دستمزدها هر ساله بر اساس تورم افزايش يابد که در نهايت از اين موضوع تفسير غلطي شد و هيچ گاه تصميمات به سمتي هدايت نشد که اين تکليف قانوني رعايت شود. تعيين دستمزد کارگران و اساتيد دانشگاه تنها نمونه کوچکي از اين تفسير نادرست برنامه چهارم است. همين عوامل است که باعث شده با وجود اين همه درآمد نفت و افزايش سطح زندگي و امکانات و تلاش مردم، قدرت خريد و متوسط هزينه خانوار همچنان در حد سال 53 باقي بماند و قدرت خريد هزينه 8 ميليون توماني يک خانوار در سال 86 و 87 به اندازه هزينه 23 هزار توماني سال 53 باشد زيرا تورم ارزش پول و درآمد تلاش مردم را کاهش مي دهد و مالياتي است که از فقرا گرفته مي شود و به اغنيا داده مي شود. حسين راغفر منبع:سرمايه
دیدگاه تان را بنویسید