مقاومت تنها گزينه است
حمله روز گذشته ارتش تروريستي رژيم صهيونيستي به باريكه غزه بيش از 200 شهيد و 300 زخمي به جا گذاشت. ارتش رژيم صهيونيستي روز گذشته در ادامه جناياتي كه در تاريخ 60ساله خود تجربيات گوناگوني از آن را دارد، بار ديگر خاطره ديرياسين و كفرشوبا و قانا را زنده كرد. حمله جنگندههاي پيشرفته ارتش عبري به مردمي كه پيشرفتهترين سلاحشان موشكهاي دستساز است، نشان از آن دارد كه سران جنايتپيشه و مزور اين رژيم هيچ ارزشي براي انسان و ارزشهاي انساني قائل نيستند و هر لحظه امكان دارد جنايتي نو و كشتاري تازه راه بيندازند. اين حمله كه در روزهاي عيد مسيحيان جهان رخ داد، به ماهيت خاص اين رژيم ميپردازد. در حالي كه بسياري از مردم جهان سرگرم جشن و شادماني بهخاطر تولد حضرت عيسي مسيح(ع) هستند، سران سياسي حاكم بر تلآويو كه ورشكستههاي سياسياي بيش نيستند و توان مقابله با مقاومت اسلامي در لبنان را ندارند، اينبار به جان مردمي افتادهاند كه بيش از يكسال است محاصرهاي كشنده را تجربه ميكنند و نه غذايي براي خوردن دارند، نه ناني و نه آبيو نه سوختي. زنداني كه رژيم نامشروع اسرائيل با همكاري رژيمهاي عربي همدست خود مانند مصر، عربستانسعودي، اردن و ديگر كشورهاي عضو اتحاديه عربي ساخته، روز گذشته هدف موشكهاي پيشرفته آمريكايي قرار گرفت تا در كشتار مردم مظلوم غزه، سه ضلع اين مثلث كامل شده باشد. سران رژيمهاي عربي كه امروز براي صلح به دامان اسرائيل افتادهاند و براي مذاكره با اين رژيم به هر دري ميزنند، در طول دوران محاصره غزه با سران تروريست و جاني اين رژيم نشستند، گفتند و بريدند تا امروز اين رژيم جرات ساختن چنين سناريوي وحشتناكي را داشته باشد. صهيونيستها كه با مطرح كردن هولوكاست و با مظلومنمايي سرزمين فلسطين را اشغال كردند، امروز خود به هيتلرها و گورينگها و روملهايي تبديل شدهاند كه دست از هيچ جنايتي برنداشته و نخواهند داشت. تاريخ اين رژيم نامشروع را انگار با خون نوشتهاند. سال گذشته در همين روزها بود كه اين رژيم، غزه را آماج حملات خود قرار داد و صدها زن و كودك و پير و جوان را به خاك و خون كشيد. بايد سراغ مدعيان حقوق بشر رفت و از آنها پرسيد چرا وقتي خوني از دماغ يك صهيونيست ميآيد همه يكپارچه به محكوم كردن و صدور بيانيه و اعلاميه ميپردازيد، اما امروز همه زبان در كام كشيدهايد و انگار اتفاقي نيفتاده است؟ دبيركل سازمان ملل كه تنها با شليك چند موشك دستساز دست به قلم ميشود و بيانيه رسمي در محكوميت آن صادر ميكند، امروز چه حرفي براي گفتن دارد؟ آيا رهبران كشورهاي اروپايي مدعي حمايت از حقوق بشر ميتوانند از اين جنايت دفاع كنند؟ سالهاي دراز است كه برخي از كشورهاي سازشكار عرب به همراه سران تشكيلات خودگردان فلسطين طوق بندگي به گردن انداخته و واشنگتن را قبله آمال خود ساخته و از صلح با رژيمي سخن ميگويند كه در قاموسش چيزي به نام صلح وجود ندارد؛ آنها با نشستن در اسلو، مادريد، آناپوليس و نيويورك نشان دادند كه نشانهاي از مردانگي ندارند و ترس و سازش تمام وجود آنها را پر كرده است. اما در مقابل، مردان مقاومت با به جان خريدن تمام خطرات، راه را براي پيروزي هموار كردهاند و چنانكه مقاومت اسلامي در لبنان نشان داد، تنها راه پيروزي بر دشمن خونخوار، مقاومت است و بايد فرهنگ مقاومت را به عنوان بهترين گزينه در پيش گرفت كه اين تنها راه است. منبع: اعتماد ملی
دیدگاه تان را بنویسید