فريادي در همراهي مظلومان غزه
الهام نظام جو: تقريبا دو ماه از محاصره اقتصادي در غزه مي گذرد و جنايات اسرائيل هر روز ابعاد اسفناک تري مي يابد. اما همچنان مجامع بين المللي سکوت اختيار کرده اند همه آنچه جنبش هاي رسانه اي و فعالين حقوق بشر ادعا مي کنند ، در غزه مجال خوبي است براي به تصوير کشيدن و نمايش دادن. کساني که داعيه داران حقوق زنان و حقوق کودکان هستند، سکوتشان درواقع عقب نشيني از ايده هايشان است موضوع غزه نقطه اوج فعاليت حقوق بشر مي تواند باشد. يک ميليون و نيم انسان درغزه زندگي مي کنند در حالي که از امکانات اوليه در شرايط عادي برخوردار نيستند; نبود سوخت، قطعي چندين ساعته برق که باعث به تعويق افتادن جراحي 120 بيمار شد، فقدان داروي کافي و وضع غذايي بسيار نامناسب و برودت هوا، هر لحظه شرايط را بدتر مي کند. مردم غزه براي تهيه نان به شيوه سنتي در تنور روي آوردند و براي اين منظور حتي هيزم نيز کمياب شده.اين شرايط در حالي است که از ورود کشتي هاي حامل اقلا م غذايي و دارويي اندک نيز جلوگيري مي شود. شهري که هم به دريا و هم به فرودگاه دسترسي دارد ولي نمي تواند استفاده کند، راه تجارت بسته است مصر گذرگاه رفح را بسته است و به کلي ارتباط غزه با دنياي خارج قطع شده است. وزير خارجه دولت مصر تونل هايي را که به اين شهر راه داشته است ريزش داده است و در اين بين 23 نفر زنده به گور شدند. همکاري مصر با اسرائيل نشان از وابستگي سياسي و مالي مصر به موضع گيري هاي آمريکا دارد. زيرا مصر 2 ميليارد دلا ر از آمريکا کمک دريافت مي کند و علنا آمريکا مصر را به عنوان گروگان در اختيار دارد. نقش مصر نقش مکمل رژيم صهيونيستي است. ارتش مصر مانع خروج کشتي هاي حامل کمک هاي امدادي مي شود، رئيس جمهور مصر ابراز کرده است که من اطلا عي از وضع موجود در غزه ندارم، در حالي که وکلا و روزنامه نگاران در مصر اعتراضات گسترده اي داشتند. محمد سعيد طنطاوي رئيس دانشگاه الا زهر در حاشيه کنفرانس اديان دست شيمون پرز را به گرمي مي فشرد و وقتي مردم مصر خواستار برکناري او مي شوند اظهار مي کند که او شيمون پرز را نشناخته است.اين رفتارها کارنامه سياسي را براي مصر در تاريخ رقم زده است. دولت سعودي نيز از صدور رواديد براي دو هزار زائر فلسطيني خودداري کرد، البته موضوع عربستان از 120 سال قبل در قبال انگليس و فلسطين کاملا روشن است. در حالي که زنان لبناني در کنار مرزهاي فلسطيني تظاهرات برگزار مي کنند ولي از دولت هاي عربي صدايي بلند نمي شود. به طور کلي سکوت قدرت هاي عربي نشان از بي وجداني دارد. حکام عرب به هر بهانه اي از مسئوليت انساني خود شانه خالي مي کنند و اين يعني ترس از لا بي صهيونيزم. چگونه مي توان ساکت ماند وقتي 260 نفر از بيماران در غزه به دليل ممانعت از خروج براي سفر درماني جان باختند و 71 درصد کودکان دچار سو» تغذيه شدند و 40 درصد آمبولا نسهاي امدادي متوقف شدند و ذخاير درماني تمام شده. 97 درصد کارخانه ها تعطيل شده و 145 هزار نفر بيکار شدند. غزه به يک زندان تبديل شده است و ما شاهد يک هولوکاست فلسطيني در غزه هستيم، شاهد يک تراژدي انساني در زنداني به نام غزه اتفاق مي افتد. دولت هاي عربي يک بار ديگر در جريان جنگ سي و سه روزه حزب الله دم خروس خود را به نمايش گذاشتند و اين بار مظلوميت غزه چترشان را پاره کرده و مي گويند اسرائيل بمباران هايت را بي صداتر ادامه بده. منبع: مردم سالاري
دیدگاه تان را بنویسید