مردی كه خوزستان مديون او بود
جام جم: به كوچكي اين يادداشت نگاه نكنيد، 20 ساله است. آن روزها هر دويشان جوان بودند؛ هم هدايتالله بهبودي و هم مرتضي سرهنگي. وقتي در آخرين روزهاي تيرماه 1367 عراقيها دوباره مرزهاي ايران را نديده گرفتند و آمدند، بازهم نتوانستند از صف دليري مردم ايران رد شوند. آن روزها هردويشان براي تهيه گزارش از اين دفاع به صفحات جنوب و غرب رفته بودند، در اين هولوولا به ديدار آيتالله جمي، امام جمعه آبادان هم رفتند. مردي كه خوزستان مديون پايداري و مردمداري او در روزهاي سخت جنگ است. آنچه ميخوانيد، بريدهاي از گزارش نسبتا بلند اين دو خبرنگار از آن روزهاست. روزهايي كه آيتالله جمي سرحال و قبراق بود و هنوز همسايه شهداي خرمشهر و آبادان نشده بود؛ شهدايي كه آسمان، اندازه كف دستشان بود. اين بار صداي طبل جنگ، آهنگ ديگري داشت ، صدايي كه رستاخيز تازهاي را در انقلاب ما به وجود آورد. انبوه داوطلبان به پا خاسته ميرفتند تا دايره وجود خود را با جلگه خوزستان و بلنديهاي غرب مماس كنند. بعد از تحولات سياسي كشورمان كه با پذيرش قطعنامه 598 به وجود آمد، احتمال فروكش كردن شعلههاي جنگ در ذهن بالا رفت، ولي دست صدام ، با به خطر انداختن موجوديت دو استان بزرگ ما، بار ديگر خوانده شد و اين بار ملت بزرگ ايران هر كلمه اين اشغال دوباره را براي مردم دنيا هجي كرد. به همين خاطر فرزندان اين ملت رفتند تا با خطكش ايمان، خطوط پاك شده مرزي از سوي صدام را دوباره ترسيم كنند تا جغرافياي ايران دست نخورده باقي بماند. با اينكه نخود هر آشي نيستيم ولي بايد گزارشي از اين رستاخيز بزرگ تهيه ميكرديم. در يك اتاق ساده - كمي بزرگتر از 4 * 3 - نشسته بوديم. پيرمردي نحيف براي ما دستور چاي داد. با اينكه خودش به پنكه سقفي قناعت كرده بود ، اما به خاطر ما كولر گازي را روشن كرد. او كسي است كه شانه به شانه جنگ زندگي ميكند و جز عمل حرفي براي گفتن ندارد، با اين حال برايمان گفت: وقتي خبر تجاوز مجدد عراق به خاكمان را شنيدم برايم بسيار تلخ بود، زيرا بعد از 8 سال زندگي در كنار رزمندگان و مشاهده پيروزيهاي بزرگ آنها ، چطور ميتوانستم باور كنم كه بار ديگر همان ارتش اشغالگر براي خوزستان دهان باز كرده است. امام جمعه آبادان خيلي ساده و روان صحبت ميكرد: من جزو مهاجرين جنگي هستم كه با شنيدن اين خبر فورا خود را به اهواز رساندم. آقاي جمي كه با اولين درخواست مصاحبه ، به ما جواب مثبت داده بود در ادامه حرفهايش گفت: در اهواز همان چيزي كه به ذهنم ميرسيد واقع شده بود؛ بسيج عمومي. مسلمانان به اقتضاي مسلماني و غير مسلمانان به واسطه علاقه به آب و خاك خود به حركت درآمدند و در مدت كوتاهي گردانهاي متعددي آماده دفاع شدند. همه مردم به هيجان آمده بودند. اين حال، در طول جنگ بيسابقه بود، ولي شباهت زيادي به حالت مردم در اوايل جنگ داشت. وقتي حجتالاسلام جمي از اوايل جنگ ميگفت، تابلوهاي آشناي جاده اهواز، نام آنها را از پيش چشمانمان عبور ميداد؛ موسيان، دشتعباس، دهلران، شوش، عينخوش و.... ايشان اشارههاي فراواني درباره نگارش زمينههاي بروز و تحميل جنگ داشتند، هچنانكه تجاوز مجدد عراق در چند روز اخير را يك مقطع بزرگ از تاريخ جنگ تلقي ميكردند. بعد از خداحافظي از آقاي جمي احساس ميكرديم تاريخنويسان جنگ براي نگارش اين حادثه بزرگ با درك محضر چنين بزرگاني تا چه حد به موفقيت خود خواهند افزود. مرتضي سرهنگي
دیدگاه تان را بنویسید