لحظاتي در كنار خانواده شهيدان مذهب شناس
وبلاگ: نازی آباد
«عليرضا يك تكه نور بود، خيلي با حال و حسيني». مادر شهيد مذهب شناس خيلي ساده و صميمي پسرش را معرفي كرد به زلالي آب و روشنايي نور. همانگونه كه از همسر شهيدش، زيبا و دلنشين خاطره مي گفت، از پسرش نيز زيبا گفت. اما قبل از اينكه با خاطرات عليرضا به گذشته نقب بزند، از محمدش گفت: سردار محمدصنيع خاني. «همسايه بوديم از فاميل نزديك تر، محمد مثل پسر خودم بود. وقتي شهيد شد حس كردم فرزند اولم را از دست داده ام. براي من خيلي عزيز بود و هست. هر روز كه به مادرش سر مي زد. سر راه به من هم سر مي زد. تعارف مي كردم بيايد داخل. مي گفت: نه! من وظيفه ام بود به شما سر بزنم و عرض ادبي كنم. جوان بسيار خوبي بود. گلي بود بين گل ها. اين جوان هاي خوب و مؤمن واقعاً ناب بودند. جامعه، انقلاب به اين بچه ها نياز داشت. اما...» علي پنجمي بود بعد از چهار دختر، علي به دنيا آمد. ساعتي كه به دنيا آمد بهترين زمان و خاطره براي همه ما بود. همسايه مادرم قسم مي خورد، خدا بيامرز مادرم، چادرش را روي سر قلمبه كرده بود تا از پدرم مژده بگيرد. سفره ابوالفضل انداختيم. بروبيايي داشت اين پسر. خيلي خوب بزرگ شد. همان موقع پدرم يك كت و شلوار در لاله زار برايش سفارش دوخت داده بود، بيست تومان. پدرش بافنده بود. بعد رفت تو خط رانندگي. برايش لباس هاي قشنگي مي بافت. پدر و شوهرم خيلي هوايش را داشتند، يك روز افسرش مي كردند. يك روز پليس، يك روز كت و شلوار تنش مي كردند و... او اضافه مي كند: «پنج سالش بود گفت مي خواهم بروم مدرسه. گفتيم علي جان تو كوچكي. گفت بايد بروم مدرسه، برديم ثبت نام، گفتند سنش كم است، برويد مدرسه ملي، آمادگي ثبت نام مي كنند. مدرسه ملي ثبت نامش كرديم شهريه اش ماهي چهارصد تومان بود. آخر سال گفتند عليرضا قبول است. براي همين از آمادگي رفت سر كلاس دوم نشست. اين بچه از نظر هوشي خيلي عالي بود. خيلي». عليرضاي كوچك با هيئت و برنامه هاي مذهبي بزرگ مي شود. براي همين وقتي شخصي با لباس روحانيت مي ديد چادر مادرش را مي كشيد و مي گفت: مامان برويم روضه برنامه هاي مذهبي حال خوشي به او مي داد دوران نوجواني اش را با پدر و بچه هاي محل در جوش و خروش بود و در بسياري از تظاهرات ها شركت مي كرد. او در كنار پدر نوارهاي سخنراني حضرت امام(ره) را گوش مي داد و بيشتر با اهداف انقلاب آشنا مي شد. هنوز مزه شيرين پيروزي انقلاب زير زبانش مزه مي داد كه دشمن جنگي ديگر آغاز كرد. جنگي نظامي و با تمام قوا. عليه انقلابي شكوهمند كه تازه پا گرفته بود. عليرضا كه بر محور حادثه ها زندگي كرده بود، نمي توانست طاقت بياورد. بماند و ببيند و سكوت كند. پانزده ساله بود از بيماري قلبي رنج مي برد و پدر و مادر نمي توانستند، اجازه بدهند او برود. تا اينكه... حريف تو نمي شوم «اوايل نمي گذاشتيم برود، بيشتر به هواي قلبش. رفته بود رزم شبانه، آموزشي مريض شده بود. خيلي هم محكم مانعش بودم يك روز رفتم خيابان. سر كوچه يك حجله ديدم به زن همسايه گفتم: اين هم يك شهيد ديگر. گفت نه اين شهيد نشده، مادرش با زحمت و كارگري اين بچه را بزرگ كرد حالا رفته مدرسه افتاده ضربه مغزي شده... يك حالي شدم. يك حس و حال عجيبي بود. با خودم گفتم: من دارم اشتباه مي كنم. آمدم خانه ديدم علي دارد شروع مي كند. هي گفت و گفت. چيزي نگفتم. آمد جلو تو صورتم زل زد با خنده و شيطنت گفت: ماماني چه خبره؟ صدات در نمي آد؟ گفتم: ننه ما كه حريف تو نمي شويم. هر كاري دلت مي خواهد بكن. بشكن زد. هورا كشيد و گفت: آخ جون و رفت مسجد، ثبت نام كرد. البته شناسنامه اش را هم دستكاري كرده بود. ما هم رفتيم بدرقه. حسابي از دلش در آورديم. خودش تعجب كرده بود. لذت مي بردم قربان حضرت زينب بروم كه فرمودند: همه اينها زيبايي بود. خدا هم به ما لطفي كرده بود كه همه چيز را زيبا مي ديديم. حتي شهادت بچه هايمان را...» شهيد عليرضا مذهب شناس دوبار مجروح مي شود. يك بار تا جراحتش خوب نشده به خانه بر نمي گردد وقتي به ديدن مادر مي آيد كه زخم خوب شده بود و فقط گوشت آورده بود، همان موقع به مادر مي گويد: مامان پام از چادر بيرون بود يك تكه آهن گير كرد اينجوري شد و مادر بعدها مي فهمد آن يك تكه آهن، تركش بوده است. همه مي دانستند از صبح همه محل مي دانستند، با دخترم رفته بودم خريد. يك دفعه يك حال بدي به من دست داد. گفتم برگرديم آمدم خانه ديدم حاج رضا دراز كشيده. پرسيدم: رضا چرا خوابيدي؟ گفت: نمي دانم جان به تنم نيست. ميوه آوردم همكار دخترم آمد. نشستيم ديدم اين خانم شروع كرد به صحبت از شهدا، از صبر و بار آخر گفت: حاج خانم ما بايد آماده باشيم. تا گفت گفتم سودابه جان تو خبري از علي آوردي؟ باباش تا اسم علي را شنيد بلند شد گفت: انا لله و اناعليه راجعون. به محض اينكه حاجي در حياط را باز كرد انگار همه پشت در ما ايستاده بودند، مردم وارد خانه شدند. در اين دو اتاق جا نبود. خدا خيرشان دهد. خيلي كمك كردند همدردي كردند. هم غم بود. هم شادي». سكوت مي كند و مي گويد: «ما به ياد اين شهدا زنده ايم. با اين عكس ها زندگي مي كنيم اگر اين عكس ها نباشند، طاقت نداريم. اما چون اين جوان ها براي خدا رفتند، ما هم آرام مي گيريم. الگوي ما حضرت زينب(س) است ما صبور بودن را از بي بي ياد گرفتيم. اما ما كجا و بي بي زينب كجا؟» خاطره اي از مادر شهيد مذهب شناس الكي شهيد نشوي گوشي تلفن را برداشت. تعجب كرد ساعتي قبل پسر را بدرقه كرده بود گفت: مامان جان طوري شده؟ پول احتياج داري؟ پسر سكوت كرد. مي خواست بداند مادر از ته دل راضي به رفتن او شده يا مجبور بوده؟ زن پرسيد: مادرجان، بگو چيزي شده؟ پسر آرام گفت: مي خواستم صدايت را بشنوم. همين. انگار چيزي در وجود زن نشست. كسي در او حلول كرد. كسي به جاي او گفت. لبخند زد: علي جان داري ميري؟ همينجوري؟ بيخودي شهيد نشي. الكي شهيد نشوي. من آبرو دارم. اول دشمن را از پا در مياري. بعد شهيد مي شي. متوجه شدي. پسر خنديد: چشم مادر. چشم و گوشي را گذاشت. زن به خودش آمد: من چي گفتم؟ اين همه صبر و تحمل از كجا آمد. چرا اين حرف ها را زدم. به بالا نگاه كرد: خدايا شكر. راضي ام به رضاي تو. اگر بچه ام را بردي اينجوري به من صبر بده زيبا و با ابهت لینک مطلب
دیدگاه تان را بنویسید