ميرحسين دولت وحدت ملی تشکيل میدهد؟
اگر چه پيشنهاد دولت وحدت ملي مغفول ماند اما رويکرد جديد جناحها و جريانات سياسي براي انتخابات حاکي از تحولاتي در عالم عمل سياسي است.
ایلنا: استقبال و خواست جريانات و طيفهاي مختلف و متنوع کشور براي ورود ميرحسين موسوي به عرصه انتخابات سال آينده حاکي از پتانسيل بالاي ميرحسين براي ايجاد وفاق و ياد آور روزهاي خوب "حزب جمهوري" است. سايت کلمه با انتشار گزارشي با عنوان"ميرحسين موسوي "دولت وحدت ملي" را تشکيل ميدهد؟"آورده است: شايد اين نخستين بار در تاريخ جمهوري اسلامي باشد که درآستانه پايان دور اول رياست جمهوري يک رييسجمهور، گمانه زنيها و احتمالات تا اين حد وآن هم اينچنين زودهنگام شروع و اوج گرفته باشد، چرا که معمولا دورههاي رياست جمهوري در ايران دو دورهاي بوده و معمولا نامزدها براي خود شانس چنداني قائل نيستند. اما با توجه به وضع موجود جريانات و جناحها اين اميد را دارند و اين ضرورت ناشي از دلسوزي انقلاب را حس ميکنند که دوره رياست جمهوري جناب آقاي احمدي نژاد ميتواند و بايد يک دورهاي باشد. در اين ميان پيشنهاداتي نيز براي "تشکيل دولت وحدت ملي" از سوي عقلا و دلسوزان طرح شد که البته اين پيشنهاد درحد تئوري و نظريه باقي ماند. البته اين پيشنهاد سوالي را در درون خود مستتر داشت: " چه کسي ميتواند و اين قابليت را دارد که کانديداي دولت وحدت ملي باشد؟" پاسخ به اين سوال از آن رو اهميت دارد که طيفهاي متنوع و با اختلافات فکري فراواني خود را براي انتخابات آينده آماده ميکنند. در واقع شايد گزينهاي که هم مورد قبول طيفي گسترده از جريان اصولگرا باشد و نيز مورد تاييد طيفي گسترده از جريان اصلاح طلب باشد، عامل اصلي مخالفت با طرح دولت وحدت ملي شد. اگر چه پيشنهاد دولت وحدت ملي مغفول ماند اما رويکرد جديد جناحها و جريانات سياسي براي انتخابات حاکي از تحولاتي در عالم عمل سياسي است. رايزني هاي انجام شده با ميرحسين موسوي براي شرکت در انتخابات اگر چه به رويهاي مرسوم براي همه دورههاي انتخابات رياست جمهوري از سال 76 تا کنون شده است اما شنيدهها و اخبار در مورد رايزني شخصيتهاي مختلف نظام با ميرحسين، همچنين اخبار رسيده از ابراز نگراني ميرحسين موسوي درباره وضع موجود و آينده انقلاب حاکي از جدي بودن تلاش شخصيتها و احزاب براي متقاعد کردن ميرحسين براي ورود به عرصه انتخابات است. نگاهي به اخبار منتشر شده در هفتههاي گذشته حاکي از جدي بودن اين مساله است. انتشار اخباري مبني بر ملاقات شخصيتهاي دو جناح و استقبال آنها از ورود ميرحسين به عرصه انتخابات نيز بر اين گمانهها دامن ميزند. جالب اينجاست که وابستگي فکري کساني که از ميرحسين براي حضور در عرصه دعوت کرده و يا حتي رايزني کردهاند طيفي از جناحها و گروهها را در بر ميگيرد. شخصيتهايي از حزب موتلفه اسلامي، جامعه روحانيت مبارز، جامعه اسلامي مهندسان، جمعيت ايثارگران انقلاب اسلامي و حزب توسعه و عدالت گرفته تا چهرههايي ازمجمع روحانيون مبارز، نيروهاي خط امام، حزب کارگزاران سازندگي، جبهه مشارکت ايران اسلامي و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي و... در دو طيف جريانها و جناحهاي نظام موزاييکي از سلايق مختلف را شکل مي دهند که در هفته هاي گذشته از کانديداتوري ميرحسين موسوي استقبال نمودهاند. اگر چه نظرات شخصي را نميتوان و نبايد موضع احزاب لحاظ کرد اما همين مساله حاکي از پتانسيل بالاي ميرحسين براي ايجاد وفاق و ياد آور روز هاي خوب حزب جمهوري است. با اينکه به نظر ميرسد دولت وحدت ملي درحد يک پيشنهاد باقي مانده است اما شايد اين ظرف مظروف خود را يافته باشد. با اين حال اين هنوز يک شايد و احتمال است و هفتههاي آينده ميتواند سرنوشت ساز باشد اما نه لزوما براي اعلام حضور يا عدم حضور مستقيم در عرصه انتخابات بلکه براي رسيدن به اين نتيجه که آيا "حضور مستقيم در انتخابات" يا "حضور فعال در عرصه عمومي براي حمايت از کانديدايي که بتواند دغدغههاي دوستداران انقلاب را کم کند"، مساله اصلي بررسيها و رايزنيها هفتههاي آينده است. در نهايت اينکه به نظر ميرسد "حقيقت"، "ضرورت" ، و "مصلحت" نظام و انقلاب معيار اصلي تصميم گيري براي ورود به عرصه انتخابات است و نه "احتمال پيروزي" در آن.
دیدگاه تان را بنویسید