تقديم به روح بزرگ شهيد احمد کاظمی و يارانش

کد خبر: 71734

سردار بيداري تقديم به او که با کوله باري از ستاره کوچيد و خورشيد را با جاده آشتي داد و راهي که به شهر خدا مي رسيد. هرگز حديث سبز باران شنيده اي که با حضور نجيبش غبار غصه را به سيلاب بسپارد؟ تو سبزينه ترين باران نجابت بودي که باغچه هاي شهر را با گل ايثار مزين کردي. تو در جاي جاي ديارمان اذان سرخ بودن را به مناره ها سپردي. سرشانه هايت سنگين از غيرت نگاهت بوي آشنايي دردهايمان و حضورت طنين فرياد خلوص اي زاييده طراوت باران! حضور سبز تو در باغ خاطره ها، مشام جان را عطرآگين مي سازد. جاودانه، در آئينه ياد رهروان گل و نور ايستاده اي، با سيماي سحر. هنوز پيغام نغز تو را که بر برگ برگ لاله نوشتي، پروانه ها زمزمه مي کنند در گوش خاک. رفتنت را هنوز در دفتر خاطرات رقم نزده ام، چه آنکه مي دانم هر روز مي آيي، با نسيم، و با بوي لاله، با هزار پيغام در نگاه لبخند ... اين قامت بيدار که بود؟ اين شهامت يگانه، اين تماميت عشق. چه کسي او را به نام صدا زد؟ که اين چنين بي هراس با ابرهاي شبانه سفر کرد، و در کوچه هاي ستاره ره پيمود؟! چه کسي او را به سوي خود خواند که اين چنين قد برافراشت که اين چنين سرود بيداري را با خون خويش نگاشت؟! او که بود؟! که خورشيد در مقابلش سر فرود آورد و بهار با ارمغاني از گل تا بام سحر به پيشبازش آمد؛ به راستي که بود اين رهگذر؟ اين سردار بيدار، اين مرد، اين همدل همدرد. چه کسي او را با خود به سرزمين لاله هاي سرخ برد؟ چه کسي او را به ميهماني ستاره ها دعوت کرد؟ به راستي که بود اين پرستوي مهاجر، اين غريبه آشنا؟ که اين چنين آسمان را رنگين ساخت. به يادت هستم اي شهيد هميشه سرافراز. نویسنده: محمدرضا غلامي

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت