زمين گيرى در ميدان پيروزى روى کاغذ!

کد خبر: 71813

كيهان: شايد تعجب آور باشد ولي به آساني قابل اثبات است که برخلاف آنچه ظاهراً اتفاق افتاده و در سند رسمي شوراي امنيت سازمان ملل متحد نيز ثبت و اعلام شده است، آمريکا به قطعنامه 1860 شوراي امنيت درباره فاجعه غزه رأي «ممتنع» نداده است، بلکه با اين رأي به ظاهر ممتنع، ذوق زدگي خود از صدور اين قطعنامه را پنهان کرده است. اين نکته با مراجعه به متن قطعنامه 9 ماده اي 1860 به وضوح قابل درک است، چرا که قطعنامه ياد شده آنگونه که خواهد آمد، دقيقاً و بي کم و کاست درپي تأمين اهدافي است که رژيم اشغالگر قدس علي رغم حملات وحشيانه هوايي به غزه و موشک پراني و نهايتاً آغاز جنگ زميني توان دسترسي به آن را نداشته است. بنابراين قطعنامه 1860 نه فقط نمي تواند با مخالفت آمريکا روبرو شود بلکه مطلوب و ايده آل آمريکا و متحدانش نيز هست و از اين روي رأي ممتنع آمريکا به قطعنامه تنها با انگيزه پنهان کردن ذوق زدگي خود و تظاهر به عدم رضايت کامل! از آن قابل توجيه است و اما... 1- قبل از پرداختن به مفاد قطعنامه گفتني است که هرچند فشار بي سابقه افکار عمومي جهانيان عليه جنايات وحشيانه رژيم «کودک کش» صهيونيستي و اصرار بي وقفه آنان براي توقف اين نسل کشي در صدور قطعنامه 1860 بي تأثير نبوده است ولي بايد توجه داشت که قطعنامه ياد شده 14 روز بعد از حمله وحشيانه و مداوم صهيونيست ها به غزه صادر شده و طي اين دو هفته نه رژيم صهيونيستي، نه آمريکا و متحدانش و نه شوراي امنيت سازمان ملل کمترين توجهي به افکار عمومي جهانيان نداشته اند و تنها بعد از آغاز حمله زميني اسرائيل- به عنوان آخرين حربه- و ناکامي صهيونيست ها در سرکوبي مقاومت، شوراي امنيت سازمان ملل به فکر صدور قطعنامه و توصيه به آتش بس افتاده اند! بنابراين قطعنامه 1860 را از اين زاويه مي توان با قطعنامه 1701 شوراي امنيت در جنگ 33 روزه اسرائيل با حزب الله لبنان مقايسه کرد. چرا؟! 2- قطعنامه 1701 شوراي امنيت سازمان ملل براي پايان دادن به جنگ 33 روزه لبنان- تابستان 2006- هنگامي صادر شد که شکست رژيم صهيونيستي در مقابل حزب الله قطعي شده بود. اولمرت در نشست مشترک و محرمانه با سران پنتاگون، مقامات سيا و رئيس جمهور آمريکا- آنگونه که بعدها در گزارش کميته وينوگراد براي بررسي علل شکست اسرائيل به آن اشاره شد- با صراحت به ناتواني و درماندگي در مقابل حزب الله اعتراف کرده بود. در آن هنگام آمريکا و متحدان اروپايي و منطقه اي آن تصميم گرفتند با صدور قطعنامه 1701 شوراي امنيت سازمان ملل، اهدافي را که اسرائيل در ميدان جنگ موفق به کسب آن نشده بود، در قطعنامه 1701- که مي دانستند اجرايي نخواهد بود- به حساب اسرائيل بنويسند تا از اين طريق دستکم روي کاغذ قطعنامه، اسرائيل را پيروز!! معرفي کرده و پي آمدهاي سنگين آن شکست سخت را در افکار عمومي کاهش دهند. ولي اين ترفند براي حفظ هيمنه و آبروي رژيم صهيونيستي کارگر نبود و مدتي بعد کميته وينوگراد، رسماً با عنوان پي گيري علل شکست اسرائيل در جنگ 33 روزه تشکيل شد و در گزارش نهايي خود به اين شکست سنگين اعتراف کرد. قطعنامه 1860 نيز دقيقاً در همان حال و هوا و با همان اهداف تهيه و صادر شده و مقصود از آن، سرپوش نهادن بر شکست قطعي اسرائيل در حمله به غزه است. چرا که مفاد اين قطعنامه از جمله بسته ماندن گذرگاه ها قابل اجرا نيست، همانگونه که بند مربوط به خلع سلاح حزب الله در قطعنامه 1701 عملياتي نشد و دولت لبنان که مأمور اين خلع سلاح شده بود، خود سقوط کرد. از اين زاويه قطعنامه 1860 را مي توان ترجمان ديگري از قطعنامه 1701 و نشانه نااميدي آمريکا و متحدانش از پيروزي رژيم صهيونيستي در حمله وحشيانه به غزه دانست، فاعتبروا يا اولي الابصار. 3- در هيچيک از مواد 9گانه قطعنامه 1860 نامي از حماس به ميان نيامده است. اين در حالي است که رژيم اشغالگر قدس هدف از حمله به غزه را نابودي «حماس» اعلام کرده و کماکان بر اين نظر اصرار دارد. بنابراين وقتي درگيري ميان اسرائيل و حماس است چرا نامي از طرف مقابل درگيري يعني دولت حماس در قطعنامه نيست؟! کاندوليزا رايس وزير خارجه آمريکا بعد از صدور قطعنامه به خبرنگاران گفته بود «ما اکراه داريم که ميان حماس و اسرائيل برابري قائل شويم اين مثل قطعنامه 1701 نبود که ما در آن يک دولت عضو داشتيم بنام لبنان و يک دولت عضو ديگر بنام اسرائيل، اينجا ما يک سازمان تروريستي داشتيم و يک دولت يعني اسرائيل که داشت از خودش در برابر حملات موشکي حماس دفاع مي کرد»! اظهارات رايس در حالي است که؛ الف: آمريکا و اسرائيل در جريان جنگ 33 روزه نيز رسماً اعلام کرده بودند با دولت لبنان- دولت سينيوره- سر جنگ ندارند بلکه با يک گروه تروريستي به نام حزب الله! مي جنگند و هدف از اين جنگ نابودي حزب الله است. ب: حماس يک دولت قانوني است که با رأي اکثريت نزديک به اتفاق مردم فلسطين تشکيل شده است و تنها جرم آن، اين است که رژيم اسرائيل را به رسميت نمي شناسد و مقاومت تا پايان اشغال را تنها راه نجات فلسطين مي داند و در مقابل، دولت خودگردان -بخوانيد خودخوانده و خودفروش ابومازن- که در قطعنامه به رسميت شناخته شده وجود خارجي ندارد و در همان انتخابات که حماس به پيروزي رسيد دوران حاکميت- غيرقانوني- آن پايان يافته است. ج: برخلاف اظهارات کاندوليزا رايس، در قطعنامه 1701، نام حزب الله جداي از نام دولت لبنان آمده بود و اسرائيل بعد از پايان جنگ 33روزه نام بردن از حزب الله در قطعنامه 1701 را يک اشتباه ناميده بود که به رسميت شناختن آن را در پي دارد و پاسخ آمريکا اين بود که جنگ 33 روزه ميان اسرائيل و حزب الله بوده است و اشاره به نام حزب الله در قطعنامه را اجتناب ناپذير دانسته بود. ظاهراً آمريکا و رژيم صهيونيستي کوشيده اند در قطعنامه 1860 از تکرار آن- به قول خودشان- اشتباه پرهيز کنند و از اين روي، عمداً قانوني بودن دولت حماس را از ياد برده و نيز فراموش کرده اند که هدف از حمله به غزه را نابودي حماس! اعلام کرده بودند. جلوگيري از وجود نام حماس در قطعنامه بدون ترديد براي سرپوش گذاشتن بر شکست قطعي اسرائيل است که از نابودي حماس! به عنوان هدف حمله ياد کرده بود و اکنون که در ميدان نبرد به اين آرزو نرسيده است روي کاغذ قطعنامه، آن را دنبال مي کند. 4- در ماده يک قطعنامه آمده است «شوراي امنيت بر ضرورت درخواست براي آتش بس فوري، پايدار و کاملا رعايت شده اي که به خروج کامل نيروهاي اسرائيل از غزه ختم شود، تأکيد مي کند.» اين ماده را بايد در کنار ماده 6 قطعنامه تعريف کرد که در آن «بازگشايي گذرگاه ها براساس توافقنامه 2005 موسوم به جابه جايي و دسترسي ميان تشکيلات خودگردان» توصيه شده است و در اين باره گفتني است که؛ الف: شوراي امنيت در اين 2 ماده آرزوي ديرينه و ايده آل مشترک اسرائيل، مصر، عربستان و آمريکا يعني حذف دولت قانوني حماس و روي کار آوردن دولت غيرقانوني خودگردان - ابومازن- را به خيال خود برآورده مي کند! آرزويي که رژيم کودک کش- KID KILLER- صهيونيستي با حمله وحشيانه به غزه درپي آن بود. چرا که توافقنامه 26 نوامبر 2005 ميان رژيم صهيونيستي و ابومازن رئيس خودخوانده و اسرائيلي دولت غيرقانوني خودگردان منعقد شده بود بنابراين تأکيد شوراي امنيت بر اين قرارداد به مفهوم رسميت بخشيدن به دولت غيرقانوني خودگردان است. ب: با توجه به بند 6 قطعنامه، مفاد بند يک آن، يعني خروج نيروهاي اسرائيلي از غزه نيز چيزي غير از تن دادن به خواست مشترک آمريکا و اسرائيل و سران خودفروخته مصر و عربستان نيست و عبارات دهان پرکني نظير «آتش بس فوري و پايدار»، «خروج نيروهاي اسرائيلي از غزه» و... فقط بازي با کلمات- آنهم از نوع ناشيانه آن- است. 5- در ماده 7 قطعنامه از تلاش هاي مصر و طرح ابتکاري اين کشور که در حال اجراست! قدرداني شده است و در ماده 8 از «اهميت ابتکار صلح عربي» ياد شده که اشاره به طرح صلح ملک عبدالله پادشاه سعودي است. طرحي که به هنگام ارائه آن طي يادداشتي در کيهان مورد ارزيابي قرار گرفت و نشان داده شد که چندين برابر از طرح صلح کمپ ديويد خائنانه تر است. همانگونه که در چند ماده مورد اشاره ديده مي شود، شوراي امنيت با صدور قطعنامه 1860 تلاش کرده است تمامي عاملان جنايات وحشيانه و نسل کشي در غزه را نه فقط تبرئه، بلکه از آنان تقدير کند. براساس اخبار موثقي که سران کشورهاي مصر و عربستان کمترين دليلي براي انکار آن ندارند، حسني مبارک و ملک عبدالله مستقيماً در جنايات غزه سهيم بوده اند که ممنوعيت تظاهرات عليه اسرائيل در عربستان و پرداخت بخشي از هزينه حمله اسرائيل به غزه از سوي ملک عبدالله، مخالفت شديد مصر با گشودن گذرگاه رفح و حمله به مردم معترض اين کشور و... فقط چند نمونه گويا از وابستگي آنهاست که با خشم گسترده ملت هاي مسلمان روبرو شده و به نوشته ديروز واشنگتن پست، احتمال شورش مردم عليه حکام دست نشانده اين دو کشور را شدت بخشيده است. در همين حال شوراي امنيت مي کوشد حاکمان مصر و عربستان را که به قول اولمرت، حمله به غزه و تداوم آن با حمايت آنها صورت پذيرفته، در افکار عمومي تبرئه و حتي تقديس! کند. 6- اخبار موثقي از غزه که مقامات صهيونيستي نيز تلويحاً تاييد کرده اند حکايت از آن دارد 3 شاخه ارتش اسرائيل که از شمال، جنوب و شرق دست به محاصره غزه زده بودند بعد از چند روز هنوز موفق به الحاق نشده اند. اين حالت در فرهنگ نظامي به مفهوم زمين گير شدن نيروهاي محاصره کننده است. اين واقعيت نشان مي دهد رژيم صهيونيستي در نقطه شکست قرار گرفته و براي حفظ هيمنه خود چاره اي جز پايان دادن به جنگ ندارد. 7- قطعنامه 1860 فاقد مکانيسم اجرايي است. يعني هيچ. و رايس در پاسخ به اين نقيصه گفته است، مکانيسم اجرايي آن طرحي است که حسني مبارک در دست تهيه دارد!! 8- قطعنامه 1860 را بايد با توجه به نکات فوق الذکر و نکات ديگري که اين محدوده گنجايش آن را ندارد، به ارزيابي نشست. اين قطعنامه همانگونه که گفته شد، اولاً؛ نشانه غيرقابل انکاري از قطعي بودن شکست اسرائيل است. ثانياً؛ آمريکا و متحدانش از غيرعملي بودن مفاد قطعنامه آگاهي کامل دارند ولي براي حفظ آبروي بر باد رفته اسرائيل تلاش کرده اند آنچه را صهيونيست ها با حمله وحشيانه هوايي و لشکرکشي زميني به دست نياورده اند در قالب يک قطعنامه بي خاصيت به حساب اسرائيل بنويسند. ثالثاً؛ رژيم هاي خيانتکار عربي مخصوصا مصر و عربستان را از شورش هاي داخلي که به يقين در پيش دارند، مصون نگه دارند و... اکنون به آساني مي توان نتيجه گرفت رأي ممتنع آمريکا به قطعنامه 1860 فقط يک ژست ظاهري است که با هدف حساسيت زدايي ملت هاي مسلمان از مفاد قطعنامه اتخاذ شده چرا که اسرائيل براي پوشاندن شکست قطعي از حماس و خروج- به زعم خود- آبرومندانه از معرکه به اين قطعنامه نياز جدي دارد. اگرچه از غيرقابل اجرا بودن آن نيز به خوبي باخبر است. حسين شريعتمداري

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت