وای بر من با این همسفرم!

کد خبر: 72568

وبلاگ: میثم زمان آبادی

1- دوستی؛ از آن ها که هجو نمی گویند و مصاحبت شان نعمت است مدام می خواند که چهار چیز بازگشت ناپذیرند. که اگر رفتند دیگر مجالی برای بازیافت شان نیست و جبران مافات ناممکن. یکی سنگ است پس از پرتاب شدن. دیگر سخن است پس از بیان شدن. سوم موقعیت است پس از پایان یافتن و آخر فرصت است پس از سپری گشتن. و همیشه برابر این اشارت ما بودیم حیران از این بازگشت ناپذیرها که لحظه لحظه زندگی مان می آیند و می روند و گاه حتی فراموش می کنیم لااقل حسرت شان را بخوریم. سنگ می زنیم و نمی دانیم که زودتر از خیال، سوی مان بازمی گردد. سخن به گزاف می رانیم و انعکاس اش را در درون مان نمی شنویم و موقعیت ها و فرصت ها را هم که دیگر بهتر است محاسبه نکنیم که همیشه رنگ رخساره مان خود بهترین راوی سرّ درون است. 2- میانه بحث بر سر اینکه آیا بالاخره تهران و تهرانی ها هم از خوان نفت سهمی دارند و می توانند سرانجام شهری آرام و برخوردار از امکانات زیستن،زیستنی به شان انسان های قرن بیست و یک داشته باشند یا خیر،هشداری و گوشزدی بیش از همه تلخ آمد و سرد. هرچند بیان واقعیتی بود. اما عریانی و صراحت اش چنان غریب بود که پشت بلرزاند و شور بستاند. آنجا که رئیس سازمانی، دل نگران گفت: «با این اوضاع تخصیص بودجه و قطعی حمایت ها، به قطع توسعه مترو و تحقق این رویای چند ده ساله کماکان همان رویاست که بود!». به تعبیری فعلا روزگار بر همان مدار خواهد گشت که می گشت. چاله های دهان گشاده وکارگرانی که کماکان مشغول کارند. به قول همان مربی بذله گو تنها از تیغه بیل هایشان چند انگشتی کم خواهد شد و موی شان سپید. والا حال و روز زیر پوست شهر چندان توفیری نخواهد کرد. و این صراحت بود که باز پس از چندی مرغ خاطره را برد به همان اشارت که ابتدا گفتیم. برد تا داستان همان فرصت ها و موقعیت ها که چون رفتند، نمی آیند و راهی به جبران شان نیست. 3- می گویند: دو همسفر که میانه بیابان نه به مقصد که به شب رسیده بودند از سرناچاری خیمه ای به پاکرده ودرونش خوابیدند. نیمه شب یکی دیگری را ندا داد که چشم باز کن و بگو چه می بینی.پاسخ شنید که اول بزرگی آسمان می بینم و کوچکی خودم. دوم فلان ستاره را که حکایت از شرق دارد وسوم بهمان پرنده که نزدیک بودن صبح را خبر می دهد. اولی اما فریاد برآورد که وای به حال من با این همسفرم. که این همه را دید و اما ندید که راهزنان خیمه مان را برده اند؟! راست اش شده داستان خودمان که در این ایام سخت همه محاسبات ریز و درشت را می بینیم،مراحل صعب اداری را درنظر می گیریم از ضرورت تن دادن مدیران شهر به قائده و بروکراسی سخن می گوئیم و اما از «امید و شور» که راهزنان می خواهند از مردم مان بستانند، غافل ایم. وای بر ما با این همسفران.

۰

دیدگاه تان را بنویسید

 

تازه های سایت