5 مدل سنجش جنگ 22 روزه
17سپتامبر 2006 (26شهريور 1385) کميته تحقيق اطلاعاتي و قضايي رژيم اسرائيل موسوم به وينوگراد آغاز به کار کرد تا گزارشي از جنگ 33روزه با حزب الله لبنان که حدود يک ماه قبل از آن انجام شده بود، تهيه کند. اين کميته پس از 8 ماه فعاليت و مصاحبه با 70 نفر از مقامات سياسي و نظامي از جمله ايهود اولمرت نخست وزير، گزارش مقدماتي 15صفحه اي خود را در 13مارس 2007(10ارديبهشت 1386) منتشر کرد و 6ماه بعد با وجود سربسته نگاه داشتن موارد کاملا سري، گزارش مفصل تري را ارائه نمود. در واقع، يک سال طول کشيد تا رژيم صهيونيستي به صورت کاملا سربسته اعلام کند در جنگ 33روزه شکست خورده و علت اصلي آن بحران رهبري سياسي است. اکنون 2سال پس از آن ماجرا، اسرائيل خود را درگير جنگ 22روزه با حرکت مقاومت اسلامي (حماس) کرده و پرسش اين است که آيا کميته وينوگراد ديگري نياز است و آيا براي گزارش واقعيت هاي جنگ باز هم ضرورت دارد صهيونيست ها، يک سال براي ارزيابي آنچه هزينه کرده و از دست داده يا به دست آورده اند زمان سپري کنند؟ جنگ 22روزه را مي توان با گزارش وينوگراد ارزيابي کرد تا معلوم شود رژيم صهيونيستي نسبت به موقعيت آن روز در کجا ايستاده، پيش رفته يا عقبگرد داشته است. همچنين مي توان جنگ غزه را با واقعيت هاي جنگ 33روزه و مقاومت حزب الله سنجيد. سنجش ديگر مي تواند اظهارات سران اسرائيل در ابتدا و انتهاي اين جنگ در زمينه اهداف و نتايج باشد. مدل چهارم ارزيابي مي تواند ادامه جنگ در حوزه سياست و ديپلماسي را بررسي کند تا معلوم شود نتايج جنگ چه بوده است. الگوي پنجم، سنجش رويداد پيش آمده با طرح صلح خاورميانه دولت بوش از يک سو که به طرح آناپوليس منجر شد و شعار «تغيير» در دولت جديد آمريکا به رياست اوباما از سوي ديگر است. 1-گزارش کميته وينوگراد تصويري بسيار نگران کننده از رهبري اسرائيل ارائه نموده و اذعان مي کند «رهبري سياسي در جنگ 33روزه دچار بحران و سردرگمي بود... ]ضمن مسکوت گذاشتن نقش رئيس رژيم[ اولمرت مسئول اصلي شکست در جنگ است. با وجود اعلام طراحي و هماهنگي 4ماهه، اين جنگ فاقد طرح روشن و مشخص و فاقد راهکارهاي جايگزين و خلاقانه بوده است. هماهنگي و تناسبي ميان سناريوها و آنچه در عمل درجريان بود، وجود نداشته است. ارتش اگرچه با طرح و برنامه ريزي قبلي وارد اين جنگ شد اما بدون طرح و برنامه عملياتي تاييد يا تمرين شده و با شتاب و سردرگمي رفتار کرد. دکتريني براي خروج از جنگ وجود نداشت. ارتش در برابر حملات موشکي حزب الله ناتوان بود. تصميم استراتژيکي وجود نداشت.» عبارات مذکور را يکبار ديگر بخوانيد. آيا نبايد مشابه همين گزارش را- با حذف عنوان لبنان و مقاومت حزب الله و جايگزين کردن عبارت غزه و مقاومت حماس- براي جنگ 22روزه نوشت؟ بدين منظور مقايسه دو جنگ ولو به اجمال خالي از لطف نيست. 2- شايد بتوان مقاومت 22روز غزه را از جهاتي، بزرگتر از مقاومت 33روزه حزب الله ارزيابي کرد. البته نقش اسطوره اي الهام بخش حزب الله و رهبر نستوه و مجاهد آن سيدحسن نصرالله در اين ميان نقش ويژه اي است و سران مرتجع برخي کشورهاي عربي نيز در تماس با رژيم صهيونيستي نگران بوده اند که اسماعيل هنيه رئيس دولت قانوني حماس تبديل به سيدحسن نصرالله دوم شود. اما در قياس با مقاومت حزب الله بايد به محدوديت هاي مضاعف حماس اشاره کرد که توجه به آنها درخشندگي مقاومت پيروز غزه را مضاعف مي سازد. اولا منطقه درگيري در غزه به مراتب کوچک تر و متراکم تر از جنگ 33روزه (ظاهرا يک سوم آن يا حتي کمتر) بوده است. ثانيا غزه برخلاف جنوب لبنان، منطقه اي مسطح و ساحلي است که کوبيدن آن بسيار ساده است. ثالثا غزه در محاصره کامل زميني و دريايي است و برخلاف مرز سوريه، امکان امدادرساني از مرز رفح (مصر) به دليل خيانت ديکتاتور منفور قاهره ناممکن است. به همين دليل هم در قياس با حزب الله و مردم جنوب لبنان، حماس و مردم غزه چه به لحاظ تسليحاتي و چه به لحاظ امکانات غذايي و دارويي در تنگناي کامل قرار داشته اند که اين تنگنا طي 18ماه گذشته شدت يافته بود. به همين دلايل توان موشکي حماس حتي با توان موشکي حزب الله قابل مقايسه نيست همچنان که امکانات پدافندي آن در حوزه درگيري هوايي به صفر مي رسد. رابعاً صهيونيست ها تجربه جنگ 33 روز را داشتند و به اعتراف خود 18 ماه براي جنگ غزه تمرين کرده بودند. بنابراين رژيم صهيونيستي در منطقه اي کاملا محدود به طول 40کيلومتر و به عرض 6 تا 11کيلومتر (362کيلومترمربع، تقريباً به وسعت يکي از شهرهاي بزرگ ما) براي 22روز متوقف شد بي آنکه بتواند به غزه يا مناطق شهري مشابه دست يابد. در اين ميان بيش از يک هزار تن بمب بر سر 1.5ميليون شهروند ساکن در منطقه ريخته شده است و اگر حتي شليک هاي تانک و توپخانه و دريايي را درنظر نياوريم، بايد گفت روي هر يک کيلومتر مربع (هزارمترمربع) به طور متوسط 3 تن بمب پيشرفته (3کيلوگرم براي هر مترمربع به طور متوسط) ريخته شده است. ملاحظه ديگر اين است که بمب هاي فرود آمده نه بمب هاي عادي بلکه اغلب بمب هاي ممنوعه و تقويت شده از قبيل بمب هاي فسفري، اورانيومي و حرارتي بوده و به عنوان مثال قدرت تخريب برخي از اين بمب هاي کوچک کمتر از 90کيلوگرمي، به اندازه قدرت بمب هاي 900کيلوگرمي بوده است. نتيجه چيست؟ آيا مردم غزه روحيه خود را باخته و مرعوب اين وحشي گري بي سابقه شده اند؟ يا حماس نابود شده؟ يا توان مقاومت آن تضعيف شده و شليک موشک هاي مقاومت رو به کاهش گذاشته؟ يا غزه به تسخير درآمده؟ يا به ارتش 20 هزار نفري حماس آسيبي وارد شده؟ آن پيروزي که سران اسرائيل با ادعاي دستيابي به آن، اعلام آتش بس يکجانبه کردند کدام است؟ بن ويدمن خبرنگار شبکه سي ان ان که به عنوان نخستين خبرنگار غربي پس از 3 هفته توانسته از مرز رفح وارد غزه شود، اين گونه از مشاهداتش گزارش مي دهد: «بايد اعتراف کنم روحيه مردم غزه پس از 3 هفته بمباران و ويراني کامل منازل مسکوني، عالي است. آنها در اين شرايط سخت و دشوار وقتي سر از پنجره آپارتمان هاي خود بيرون مي آورند، واقعا جسور و مبارز به نظر مي آيند. اوضاع غذا و درمان بسيار وخيم است با اين حال به روحيه مردم خدشه اي وارد نشده است. نفرت آنها از اسرائيل و حمايتشان از حماس افزايش يافته است.» اين، واقعيت زرادخانه استراتژيک (ملي- اسلامي) و عقبه مهم جنبش و دولت مقاومت اسلامي حماس است. 3- تزيپي ليوني وزير خارجه تروريست اسرائيل در آستانه جنگ - براساس برآورد دستگاه هاي امنيتي- گفته بود مي توان حماس را ظرف 3 يا 4 روز نابود کرد. مئير داگان رئيس سرويس جاسوسي خارجي (موساد) هم در ديدار با مقامات مصري در منطقه طابا مدعي شده بود «مرگ حماس نزديک است و جنگ با آنها بيش از يک هفته طول نخواهد کشيد.» البته اين خود دستاورد بزرگي براي کابينه امنيتي اسرائيل است که اين بار به جاي 33روز، در 22روز فهميدند که نمي توانند به موفقيتي ولو کوچک در جنگ برسند، پس بايد ولو شتابزده و به صورت يکجانبه اعلام آتش بس کنند! اما هنر رزم نه در جرئت آغاز آن بلکه در قدرت پيش بيني و تدبير و توان براي پايان پيروز آن است که رژيم صهيونيستي طي 2 سال براي دومين بار ثابت کرد فاقد آن است. به همين دليل هم روزنامه هاآرتص مي نويسد «مشکل تنها اولمرت نيست بلکه مشکل ما اين است که نمي دانيم چگونه جنگ هاي خود را پايان ببريم و آن را به دستاوردهاي سياسي تعبير کنيم تا به شکست تفسير نشود. دستاورد 60ساله ما با اين جنگ از بين رفت.» يا به تعبير آويگدور ليبرمن رئيس حزب اسرائيل نو «آتش بس هايي از اين دست هميشه تبديل به تله مرگ براي ما شده است.» به سخنان شنبه شب اولمرت و باراک و ليوني به هنگام اعلام آتش بس يکجانبه عنايت کنيد. ليوني مدعي پايان کار حماس در يک هفته، اين بار فقط مي گويد «اين جنگ، يک دور از راندهاي مختلف جنگ با حماس بود.» ! باراک وزير جنگ هم با وجود آن که در عبارتي مبهم مي گويد «ما به روشني به اهداف نبرد رسيديم» بلافاصله اضافه مي کند «ما آتش بس خواهيم کرد اما امنيت کامل نداريم. حماس همچنان مي تواند به شليک موشک هاي خود ادامه دهد.» و اولمرت اگرچه ادعاي مشابهي درباره دستيابي به اهداف مطرح نموده و از حسني مبارک تشکر ويژه مي کند اما مدام تکرار مي کند «اگر حماس همچنان به ما حمله کند...» يعني حماس مقتدرانه سر جاي خود باقي و توان دفاعي خود را نيز حفظ کرده است. او سعي مي کند طرف خود را در آتش بس، مصر و آمريکا و تشکيلات خودگردان معرفي کند و عمدا نامي از دولت حماس نبرد - روالي که در قطعنامه شوراي امنيت، توافق دوجانبه رايس و ليوني، و طرح پيشنهادي مصر هم پي گرفته شد- اما يک جمله طلايي مي گويد؛ «توافقنامه اي که ما با مصر به دست آورديم و مورد حمايت آمريکا و اروپاست، هيچ کدام تضمين نمي کند که شليک حماس به سوي ما متوقف خواهد شد.» 4-نشست ديروز شرم الشيخ با دلالي رژيم مبارک و حضور چند حامي اروپايي رژيم صهيونيستي تلاشي خائنانه و جنايتکارانه براي عملي کردن مقاصدي است که اسرائيل با وجود وحشي گري تمام نتوانست در عرصه رزم به دست آورد. اين نشست تداوم روند قطعنامه شوراي امنيت و توافق دوجانبه اخير آمريکا و اسرائيل است که طي آن با حذف تعمدي نام «دولت مردمي و قانوني فلسطين (حماس) » صرفا به حکومت غيرقانوني و تاريخ گذشته محمود عباس اشاره و بر ضرورت تداوم محاصره و فشار عليه غزه مقاوم تاکيد مي گردد. اما آيا مي توان دولت قانوني حماس و ملت حامي آن را که اکنون بر اثر مقاومت حمايتش نسبت به حماس رو به فزوني گذاشته، از معادلات حذف کرد و به جاي او تصميم گرفت؟ اگر چنين روندي نتيجه مي داد طي 60سال گذشته و با وجود نفوذ و قدرت جريان سازش بايد فلسطين و فلسطيني و آرمان مقاومت به کلي از عرصه سياست و تاريخ و جغرافيا حذف مي شد و مانند امروز بالنده و تنومند نمي شد. البته مصر اکنون- به اعتبار مرز مشترک با غزه- خط مقدم جنگ ديپلماتيک است و بايد فشار دولت ها و ملت هاي مسلمان بر اين نقطه حساس را شدت بخشيد. هرچند که هرچه خيانت رژيم قاهره فزوني گيرد، قدرت سيلي که پشت اين سد انباشته مي شود مضاعف مي گردد و مهار آن در آينده نه چندان دور ناممکن خواهد بود. 5- سرنوشت طرح خاورميانه جديد و موضع دولت اوباما را بايد در فرصت ديگري مورد بررسي قرار داد. اما به اجمال مي توان به سخنان 6ماه پيش اوباما (مقارن با زمان طراحي حمله به غزه) اشاره کرد که به اسرائيل براي حمله به حماس حق داد. او ديگر نمي تواند رياست جمهوري اش را با تظاهر به بي طرفي، مخالفت با جنگ و ايجاد تغيير پيش برد و آن چنان که مي خواست با سخنراني در پايتخت يکي از کشورهاي اسلامي- نظير قاهره- عليه اسلام راديکال آغاز کند. او نمي تواند ماسک پايان دوران بوش را- که وزير خارجه انگليس اخيرا سياست جنگ وي عليه ترور را اشتباه استراتژيک خواند- به چهره بزند. او مهره اي ورشکسته و بوش دوم است. محمد ايماني منبع: كيهان
دیدگاه تان را بنویسید