الان می خوام گریه کنم
خاطرات پرستاران
زخمش بدجوری ناسور بود. دل آدم ریش می شد. اولش خودم را کنترل کردم. بعد دیدم نه، نمی شود. نشستم به گریه کردن.یکی با لباس پاسداری آمد که: این مسخره بازی ها چیه خانم؟ جای گریه پاشو به اینا برس! نمی دانستم چه کاره است؛ مهم نبود. نه گذاشتم نه برداشتم، گفتم: به شما چه ربطی داره؟ به اندازه کافی کمک کرده ام. الان هم دوست دارم گریه کنم. شما برو به کار خودت برس. ------------------------ آژیر خطر که زدند و صدای ضدهوایی بلند شد، همه فرار کردند طرف سنگر. من ماندم و یک زن زائو. هیچ کس توی بخش نماند. دروغ چرا؟ من هم می خواستم فرار کنم. اما وقتی وضعیتش را دیدم، گفتم هرچه بادا باد. بی چاره هم ترسیده بود و هم زایمانش خیلی سخت بود. من هم هرلحظه فکر می کردم دارم می میرم. اما ایستادم ،تحمل کردم. گریه بچه که بلند شد، خیالم راحت شد. این وسط طرف هم مرتب التماس می کرد که تنهایش نگذارم. جفت را هم گرفتم. تنهایش نگذاشتم. ------------------------ چهار سالش بود یا پنج سال. نمکی بود و پیدا بود از آن شیرین زبان ها است. جفت پاهایش از زیر زانو قطع شده بود. مرتب
گریه می کرد، داد می زد که پدرش برود و پاهای قطع شده اش را بیاورد. می گفت: می خوام این خانم دکترها واسم بدوزن. پدرش همین جور نگاهش می کرد و اشک می ریخت. ----------------------- یک دفعه بعد از بمباران؛ همراه چند مجروح یک ظرف سینی مانند هم آوردند. تویش مغز بود. مغز آدم. همه مان شوکه شدیم. حال یکی دو نفر بهم خورد.معلوم نبود مغز کی هست، یا اصلا به درد می خورد یا نه. فوری دستور دادم ببرند سردخانه. سردخانه هم معمولا پر بود، جا نداشت. مجروح های فوت شده را با همان لباس خودشان کنار هم می خواباندند. خر نفهمیدیم سر آن ظرف چه آمد.
منبع: کتاب پرستاران_ روایت فتح
دیدگاه تان را بنویسید